No mercy

Μια ακόμα συζήτηση –μια «μάχη» στην Βουλή–, προκειμένου να ξαναφτάσει το μαχαίρι στο κόκαλο. Μια ακόμα παράσταση από την χειρότερη εμποροπανήγυρη των Βαλκανίων από ένα θίασο μαφιόζων που σχίζουν τα ιμάτια τους πως το μόνο πράγμα που τους ενδιαφέρει είναι το καλό και το συμφέρον της χώρας και των ανθρώπων που την κατοικούν.

Έχει πια καταντήσει αηδία, το ξέρω, αλλά θα ξετυλίξω στα γρήγορα ξανά το κουβάρι της ιστορίας, μικρά μου χρυσόψαρα, από την στιγμή που ο Φινλανδός επίτροπος είπε το περίφημο «Έλληνες κουράγιο».

Το 2010, ο τότε πρωθυπουργός της Ελλάδας –ένας κρετίνος που συγκέντρωσε το 44% των ψήφων– ανήγγειλε χαμογελαστός την χρεοκοπία της χώρας.

Στεκόταν καμαρωτός στο γραφικό λιμανάκι του Καστελόριζου, έχοντας πίσω του ως φόντο μικρές πολύχρωμες βαρκούλες με την γαλανόλευκη ψηλά στο κεντρικό τους κατάρτι.

Θα μπορούσε κάλλιστα να ήταν ο τύπος που θα έδινε την βαθμολογία της Ελλάδας σε κάποιον διαγωνισμό της Eurovision, έτσι χαρούμενος και χαλαρός που κοίταζε τον φακό της κρατικής τηλεόρασης.

Κι όμως, δεν έλεγε τίποτα ευχάριστο κι ας χαμογελούσε πίσω από το μουστάκι του.

Εκτός από την χρεοκοπία, ενημέρωνε τον λαό για την υπογραφή του πρώτου σωτήριου μνημονίου με την ΕΕ, την ΕΚΤ και το ΔΝΤ.

Ο πρώτος υπουργός των Οικονομικών του παρομοίαζε την χώρα με τον Τιτανικό και κατηγορούσε τους πολίτες ως διεφθαρμένους και τεμπέληδες, ενώ την ίδια στιγμή κρατούσε στο συρτάρι του την περίφημη λίστα Λαγκάρντ.

Ο δεύτερος –ο κακός και χοντρός βεζίρης Ιζνογκούντ που ήθελε να γίνει χαλίφης στην θέση του χαλίφη– έφερε τον ΕΝΦΙΑ και μετά, αφού εκπαραθύρωσε τον κρετίνο, συνεργάστηκε με τον θρησκόληπτο φασίστα από τα Lidl και, υπό την ηγεσία του φυτευτού από τις Βρυξέλλες τραπεζίτη, πέτυχαν το πρώτο PSI που κούρεψε το χρέος χωρίς να το μειώσει, χρεοκόπησε τα ασφαλιστικά ταμεία και τις ελληνικές τράπεζες και έθεσε το εξωτερικό χρέος της χώρας υπό το Αγγλικό δίκαιο, μετατρέποντας επισήμως την Ελλάδα σε προτεκτοράτο της ΕΕ και της Γερμανίας.

Το πρώτο και μετά το δεύτερο PSI -που έφερε εις πέρας ένας άλλος πρώην τραπεζίτης- έσωσε τουλάχιστον τις γαλλικές και γερμανικές τράπεζες που ήταν εκτεθειμένες στα ελληνικά σκουπιδο-ομόλογα, προσφέροντας μεγάλες υπηρεσίες στην κοινή Ευρωπαϊκή υπόθεση.

Στο μεταξύ, η χώρα μετατρεπόταν στην μεγαλύτερη πουτάvα της Ανατολικής Μεσογείου και των Βαλκανίων, κι όποιος ήθελε έμπαινε μέσα και πηδούσε ελεύθερα και σχεδόν τζάμπα είτε ήταν επιχειρηματίας -Fraport, El Dorado, Cosco, Novartis κλπ- είτε κρατική οντότητα (Γερμανία, ΗΠΑ, Ισραήλ, Τουρκία).

Αυτά συμβαίνουν σε γενικές γραμμές τα τελευταία οκτώ χρόνια και, από ό,τι φαίνεται, θα συνεχίσουν να συμβαίνουν και τα επόμενα 60 χρόνια τουλάχιστον.

Γιατί οι υπεύθυνοι για αυτό το χάλι όχι μόνο δεν έχουν τιμωρηθεί όπως θα τους άξιζε αλλά παραμένουν όρθιοι πάνω στην σκηνή εισπράττοντας ακόμη χειροκροτήματα εκτός από δεκάρικα.

Γιατί για όποιον δεν το έχει καταλάβει ακόμη οι Γιώργος Παπανδρέου, Γιώργος Παπακωνσταντίνου, Βαγγέλης Βενιζέλος, Αντώνης Σαμαράς, Γιάννης Στουρνάρας, Αλέξης Τσίπρας, Ευκλείδης Τσακαλώτος και Κυριάκος Μητσοτάκης, είναι ακόμα ζωντανοί στην σκηνή σαν μαφιόζικο συγκρότημα.

Αντιδικούν μεταξύ τους για όλα σχεδόν τα ζητήματα και κατηγορούν ο ένας τον άλλον για το καθετί.

Και όλοι κάνουν ότι δεν γνωρίζουν πως, σε μια οποιαδήποτε καπιταλιστική χώρα που θα λειτουργούσε στοιχειωδώς η αντιπροσωπευτική δημοκρατία και η Δικαιοσύνη, όλοι αυτοί θα έπρεπε να βρίσκονταν στην φυλακή ή -στην χειρότερη των περιπτώσεων- στα σπίτια τους και εκτός πολιτικής.

Κι όμως, οι περισσότεροι από δαύτους κουνούν ακόμα το δάκτυλο και ετοιμάζονται να κυβερνήσουν πάλι.

Μα πιο θλιβεροί από τους πολιτικούς τους, είναι οι ίδιοι οι πολίτες.

Οι χειροκροτητές των Μαρινάκηδων, των Αλαφούζων και των Μελισσανίδηδων.

Οι καρναβαλιστές μπατριώτες που δεν έχουν ιδέα σε ποιους ανήκει η Ελλάδα ολόκληρη -από την Κρήτη μέχρι και την Μακεδονία- και διαμαρτύρονται για τον σφετερισμό της ιστορίας του Μεγαλέξανδρου από τους Σκοπιανούς.

Λες και αν ζούσε σήμερα ο Μέγας Αλέξανδρος, θα ήθελε να έχει την παραμικρή σχέση με αυτή την χώρα καρνάβαλο.

Παρακολουθώντας κάποια αποσπάσματα από την «μάχη» στην Βουλή για την υπόθεση Novartis, τα βάζω με τον εαυτό μου που πονάω ακόμα επειδή άφησα την σιχαμένη πατρίδα μου και ζω στην Εσπερία.

Ξέρω, όμως, πως η κόρη μου θα μας ευγνωμονεί κάποτε για την απόφαση που πήραμε πριν από 4 χρόνια.

Η κατάσταση στην Ελλάδα δεν παλεύεται πια με τίποτα.

Ούτε πρόκειται να αλλάξει.

Το υπάρχον πολιτικό σύστημα δεν πρόκειται να αλλάξει παρά μονάχα μετά από μια τρομερή εθνική καταστροφή.

Η πολιτική μαφία που ελέγχει την κατάσταση σήμερα, θα αποχωρήσει με τον ίδιο τρόπο που έφυγε κι η χούντα το 1974.

Μετά από μια τραγωδία.

Και οι επόμενοι που θα αναλάβουν δεν θα είναι και πολύ καλύτεροι από προηγούμενους.

Φιλιά από την –περίεργο που κατοικείται από ανθρώπους– Εσπερία.

Υ.Γ.Πολύ λογικές και χρήσιμες οι συμβουλές σου Πιτσιρίκο και θα τις ακολουθήσω. Σε ευχαριστώ. πολύ.

(Φίλε Ηλία, είναι ολοφάνερο πια πως η “λύση” για την Ελλάδα θα έρθει μετά από μια εθνική καταστροφή. Είναι αδύνατον να έρθει αλλιώς. Ίσως, μας σώσουν πάλι οι Μεγάλες Δυνάμεις για το δικό τους συμφέρον στο προτεκτοράτο τους- αλλά η ζημιά θα γίνει. Και το πολιτικό προσωπικό και οι πολίτες έχουν αποδειχτεί εντελώς ακατάλληλοι και πολύ κάτω από το ύψος των περιστάσεων. Ηλία, ξέρω πως είσαι καλός άνθρωπος. Η κόρη σου θα σε ευγνωμονεί ούτως ή άλλως, οπότε κοίτα επιτέλους τι θα γίνει με εκείνο το σπίτι στα Κανάρια Νησιά, που θα έχει κι ένα δωμάτιο και για μένα, ώστε να σε ευγνωμονώ κι εγώ. Στα Κανάρια Νησιά, μπορώ να κοιμάμαι κι έξω. Τέλος πάντων, μακριά από δω κι όπου θέλει ας είναι, γιατί δεν τα βλέπω καλά τα πράγματα. Να είσαι καλά, Ηλία.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.