Buerger’s disease: η ελληνική περίπτωση

Μια από τις βασικές συνιστώσες της πολιτικής των Μενουμευρώπηδων, τόσο τα χρόνια πριν όσο και μετά την χρεοκοπία, ήταν η πεποίθηση πως η συμμετοχή στην ΕΕ προστατεύει την Ελλάδα και την Κύπρο από την τουρκική επιθετικότητα.

Μετά την επέμβαση του τουρκικού στρατού στην Κύπρο το 1974 και στην συνέχεια την κατοχή του 37% της μεγαλονήσου μέχρι και σήμερα, η Ελλάδα προχώρησε στην αυτονόητη οχύρωση των νησιών του Ανατολικού Αιγαίου και στην ποιοτική και ποσοτική αναβάθμιση των αεροναυτικών της δυνατοτήτων.

Λίγα χρόνια αργότερα, το 1987, η Άγκυρα προχώρησε σε εκείνο που κατά κόρον κάνει και σήμερα, δηλαδή στην αμφισβήτηση του δικαιώματος της Ελλάδας να εκμεταλλευτεί τους πόρους που υπάρχουν στην επικράτειά της. και πιο συγκεκριμένα στο Αιγαίο.

Η κρίση του Σισμίκ, όπως ονομάστηκε, πήρε μεγάλες διαστάσεις και λίγο έλειψε να οδηγήσει σε ανοιχτή πολεμική σύγκρουση, ακριβώς γιατί η τότε κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου έδειξε αποφασιστικότητα προχωρώντας ουσιαστικά και πολύ γρήγορα σε μερική επιστράτευση και το σημαντικότερο επειδή αναζήτησε στηρίγματα εκτός του ΝΑΤΟ, πιο συγκεκριμένα στην τότε σοσιαλιστική Βουλγαρία, αντιλαμβανόμενη σωστά ότι η συμμαχία στην καλύτερη των περιπτώσεων θα παίξει τον ρόλο του Πόντιου Πιλάτου και στην χειρότερη θα κάνει ότι και στην Κύπρο το 1974, υποστηρίζοντας κρυφά την Τουρκία.

Μπροστά στην αποφασιστικότητα της Αθήνας να εξωθήσει τα πράγματα στα άκρα, η Τουρκία -πιεζόμενη κι από το ΝΑΤΟ- υποχώρησε.

Ακολούθησαν οι γνωστές και συνηθισμένες για την Ελλάδα παλινωδίες με την συνάντηση Παπανδρέου–Οζάλ στο Νταβός και το “Mea Culpa”, όταν πολύ γρήγορα έγινε αντιληπτό πως η Τουρκία δεν επιδίωκε την ουσιαστική επίλυση των μεταξύ μας προβλημάτων.

Αργότερα, κι αφού μεσολάβησε το σκάνδαλο Κοσκωτά και οι αστείες νεοφιλελεύθερες κυβερνήσεις του Μητσοτάκη, το 1993, και για πρώτη φορά στην σύγχρονη ελληνική ιστορία, άρχισε να διαμορφώνεται ένα πραγματικά αποτρεπτικό και υπό προϋποθέσεις επιθετικό αμυντικό-γεωπολιτικό δόγμα απέναντι στην αναθεωρητική πολιτική των γειτόνων, εκείνο του Ενιαίου Αμυντικού Χώρου που φιλοδοξούσε να επεκτείνει την ελληνική αποτροπή στον χώρο της Ανατολικής Μεσογείου, εντάσσοντας και την Κύπρο μέσα στους αμυντικούς σχεδιασμούς της Ελλάδας.

Η πολιτική αυτή δεν προχώρησε για δύο κυρίως λόγους.

Ο ένας είχε να κάνει με τις διαχρονικές αυταπάτες της κυπριακής πολιτικής ηγεσίας περί πολιτικής επίλυσης του Κυπριακού και της επανένωσης του νησιού.

Ο δεύτερος είχε να κάνει με τον θάνατο του Παπανδρέου και την διαδοχή του από τις κυβερνήσεις του ενδοτικού «εκσυγχρονιστή» Σημίτη.

Παρά την εμπειρία που απέκτησε μέσω της κρίσης των Ιμίων, με την οποία η Τουρκία, τσέκαρε ξανά την αποφασιστικότητα ή μη της Ελλάδας, ο Σημίτης αποφάσισε να αντικαταστήσει την στρατιωτική αποτροπή με …το ευρώ.

Η είσοδος της Ελλάδας στην ΟΝΕ ήταν το πρώτο βήμα και ακολούθησε υπό την καθοδήγηση του υπουργού εξωτερικών Γιωργάκη η είσοδος και της Κυπριακής δημοκρατίας στην ευρωζώνη.

Στην λογική των Μενουμευρώπηδων, τα σύνορα της Ελλάδας και της Κύπρου θα γίνονταν και εξωτερικά σύνορα της ΕΕ τα οποία θα υπεράσπιζαν με αυταπάρνηση όλοι οι Ευρωπαίοι!

Επιπλέον, θεωρούσαν αυτονόητη την επιθυμία της Τουρκίας να γίνει πλήρες μέλος της μεγάλης ευρωπαϊκής οικογένειας και υπέθεταν ότι θα μπορούσε η Αθήνα να τραβά το χαλάκι των ενταξιακών διαπραγματεύσεων κάτω από τα πόδια της Άγκυρας όταν εκείνη παρεκτρεπόταν.

Το πόσο ανόητη, ανιστόρητη και καταστροφική αποδείχτηκε πολύ γρήγορα.

Το εκπληκτικό είναι πως εξακολουθεί να είναι κυρίαρχη στο εσωτερικό της Ελλάδας και της Κύπρου, παρά την πασιφανή και ολοκληρωτική της χρεοκοπία.

Ίσως αυτό συμβαίνει γιατί ο εκ πεποιθήσεως ραγιάς και ο εθελόδουλος δεν έχουν παρά μονάχα αυτόν τον τρόπο για να σκέπτονται και να αντιλαμβάνονται τα πράγματα.

Σε τελική ανάλυση, δεν είναι δυνατό να είσαι υποτακτικός δωσίλογος των Γερμανών και υπάκουος υπαλληλάκος των κομισάριων από τις Βρυξέλλες, και την ίδια ώρα να λειτουργείς ως πατριώτης και υπερασπιστής των δικαιωμάτων της χώρας σου στο Αιγαίο και στην Κύπρο.

Δεν γίνεται αυτό το πράγμα.

Πιο fake πεθαίνεις.

Για αυτό, άλλωστε, αφήνεις την Μέρκελ και τον Ερντογάν να αποφασίσουν για τον έλεγχο των προσφυγικών ροών στα σύνορα σου και παρακαλείς τις πολυεθνικές να προστατέψουν τα οικονομικά σου συμφέροντα στην δική σου ΑΟΖ.

Είναι ηλίου φαεινότερο ότι η λογική των Μενουμευρώπηδων πως η γερμανική ΕΕ θα προασπιστεί τα εθνικά μας συμφέροντα επειδή έχουμε υποταχθεί πλήρως σε αυτούς, είναι εξόχως προβληματική.

Δεν επιδέχεται πολιτικής παρά μονάχα ψυχιατρικής ερμηνείας.

Η Τουρκία -κυβέρνηση κι αντιπολίτευση- διεκδικεί 18 ελληνικά νησιά, μεταξύ των οποίων και τουλάχιστον δύο κατοικημένα (Αγαθονήσι, Φούρνοι), την αποκλειστική ευθύνη για την διεξαγωγή επιχειρήσεων έρευνας και διάσωσης ανατολικά του 25ου μεσημβρινού (δηλαδή στο μισό περίπου Αιγαίο), και την συνεκμετάλλευση των υδρογονανθράκων εντός της κυπριακής ΑΟΖ.

Επιπλέον, αμφισβητεί το δικαίωμα της Ελλάδας να επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στα 12 ναυτικά μίλια και να ανακηρύξει την δική της ΑΟΖ στα 200 ναυτικά μόλια, όπως αυτά προβλέπονται από την διεθνή συνθήκη για το Δίκαιο της Θάλασσας.

Η Άγκυρα θεωρεί ότι τα ελληνικά νησιά δεν έχουν δική τους υφαλοκρηπίδα γιατί «επικάθονται» πάνω σε εκείνη της Μικράς Ασίας!

Επίσης δεν δέχεται πως …υπάρχει το νησιωτικό σύμπλεγμα του Καστελόριζου, γιατί, αν …υπήρχε, θα επέκτεινε την ελληνική ΑΟΖ διακόσια ναυτικά μίλια σε μια περιοχή που υπάρχει πολύ μεγάλη πιθανότητα ανεύρεσης σημαντικών αποθεμάτων φυσικού αερίου.

Τέλος, η Τουρκία –μέσω της απαίτησης της για άμεση εκλογή του μουφτή της Κομοτηνής από τα μέλη της μειονότητας– επιδιώκει με έμμεσο τρόπο την αυτονομία της μειονότητας στην δυτική Θράκη.

Ο μουφτής εκεί δεν έχει μόνο θρησκευτικό ρόλο αλλά και διοικητικό, αφού το δίκαιο της σαρία ισχύει στην ελληνική δυτική Θράκη, όχι όμως και στην τουρκική ανατολική Θράκη όπου καταργήθηκε από τον Κεμάλ το 1923!

Βάζοντας μέσα στην τουρκική εξίσωση δύο ακόμα παραμέτρους, την ισλαμοφασιστική πολιτική του Ερντογάν και την πολιτική εθνοκάθαρσης απέναντι στην πολυάριθμη –20 με 25 εκατομμύρια ψυχές– Κουρδική μειονότητα στο εσωτερικό της Τουρκίας, καθώς και απροκάλυπτη απόπειρα αλλαγής των συνόρων στην Συρία και την εκτόπιση των εκεί κουρδικών πληθυσμών, αντιλαμβάνεται κανείς εύκολα πως η απειλή της Τουρκίας είναι πέρα για πέρα αληθινή.

Στην σύγχρονη όμως Ελλάδα, οι δεξιοί είναι «πατριώτες» όπου νομίζουν ότι τους παίρνει (βλέπε ΠΓΔΜ), οι αριστεροί παραδοσιακά κρατούν αποστάσεις από τον εχθρό και από την πραγματικότητα, ιδιαίτερα όταν δεν τους βολεύει, και όλοι μαζί – δεξιοί και αριστεροί και ο καθένας με τον τρόπο του- είναι τώρα πια Μενουμευρώπηδες που ελπίζουν ότι κάποιος άλλος θα τους προστατέψει.

Ο στρουθοκαμηλισμός, όμως, δεν υπήρξε ποτέ η καλύτερη συνταγή αντιμετώπισης των πραγματικών προβλημάτων.

Για μια χώρα που αφελληνίζεται χάνοντας τους κατοίκους της, για μια χώρα που συνεχίζει ακάθεκτη μέσα στην ανομία χωρίς απόδοση ευθυνών για την μνημονιακή συνεχόμενη χρεοκοπία σε όλους εκείνους που τις έχουν, για μια χώρα απαίδευτη που έχει παραδοθεί στον θρησκευτικό σκοταδισμό και στον κοινωνικό ωχαδερφισμό, δεν αρκούν οι απλές διορθωτικές κινήσεις για την επιβίωσή της.

Χρειάζεται μια πραγματική «επανάσταση» που θα μεταβάλει τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε τα πράγματα και τους εαυτούς μας, μια «επανάσταση» που δεν πρόκειται να γίνει.

Η Ελλάδα μου θυμίζει έναν ασθενή που είναι χρόνιος και βαρύς καπνιστής και προσβάλλεται από την σχετιζόμενη με το κάπνισμα αγγειοπάθεια – Buerger’s disease.

Μελανιάζουν τα δάκτυλα των ποδιών και των χεριών του, κάνεις όλον τον έλεγχο που βγαίνει αρνητικός και του λες πως τα συμπτώματα του σχετίζονται με το κάπνισμα.

Του τονίζεις πως δεν υπάρχει άλλη αντιμετώπιση παρά μονάχα να κόψει μαχαίρι – μια για πάντα – το κάπνισμα.

Αν δεν το σταματήσεις η ισχαιμία θα προχωρήσει σε γάγγραινα και στο τέλος θα πρέπει να σου ακρωτηριάσουμε τα δάκτυλα ή το πόδι σου.

Αυτός όμως συνεχίζει ακάθεκτος.

Ο ένας ακρωτηριασμός διαδέχεται τον άλλο και στο τέλος καθισμένος πάνω στο αναπηρικό αμαξίδιο καταριέται την επιστήμη και τους γιατρούς που δεν βρήκαν μια θεραπεία για το πρόβλημά του.

Του λες πως πάντα η λύση ήταν εκεί.

Η λύση ήταν να σταματήσει το κάπνισμα, να κόψει αυτή την γαμημένη συνήθεια.

Σε κοιτάει στα μάτια, μειδιώντας ειρωνικά. Τι ξέρει αυτός ο μ@λάκας, σκέφτεται. Κι ανάβει το επόμενο τσιγάρο του.

Αυτή είναι η Ελλάδα σήμερα, φίλε μου Πιτσιρίκο.

Ούρλιαζε εσύ για την δικαιοσύνη, την παιδεία και την επιστροφή στην Λογική.

Ο νεοέλληνας θα κουνάει αργά-αργά και βαριεστημένα το κεφάλι του και θα σιγοψιθυρίζει μονάχος του: «τι μ@λακίες γράφει ξανά αυτός ο μ@λάκας»

Φιλιά από την Εσπερία

Ηλίας

(Αγαπητέ Ηλία, οι σημερινοί Έλληνες έχουν αυτοκτονικές τάσεις. Η Ελλάδα έχει αυτοκτονικές τάσεις. Νομίζω πως χρειάζεται ένα σοκ. Βέβαια, ούτε και γι’ αυτό είμαι σίγουρος, αφού τίποτα δεν σοκάρει πια τους νεοέλληνες. Ηλία, δεν κουράζομαι να γράφω αυτά που πιστεύω, γιατί δεν με ενδιαφέρει τι θα σκεφτούν οι άλλοι, ούτε αν θα τα επικροτήσουν. Ο καθένας μας έχει την ευθύνη απέναντι στον εαυτό του και απέναντι στην κοινωνία, να λέει αυτό που θεωρεί πως είναι για το κοινό καλό. Μέχρι εκεί. Οι άνθρωποι κάνουν τις επιλογές τους. Και οι Έλληνες έχουν κάνει τις δικές τους. Είναι δικαίωμά τους. Και είναι σεβαστό. Αν θέλει κάποιος να αυτοκτονήσει, δεν μπορεί να τον σταματήσει κανείς. Να είσαι καλά, Ηλία. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.