No mercy

Δεν είναι, φίλε μου Πιτσιρίκο, πως τα πράγματα δεν πάνε καλά, το χειρότερο είναι η βεβαιότητα που πλανιέται στον αέρα πως μπροστά μας βρίσκονται δυσκολότερες και πιο επικίνδυνες καταστάσεις.

Για την Ελλάδα ούτε λόγος να γίνεται.

Η «καθαρή» έξοδος από τα μνημόνια είναι η διαταγή των δανειστών στην κυβέρνηση των Συριζανέλ, και όχι φυσικά επιλογή του Μαξίμου.

Οι δανειστές –που έχουν ήδη υποθηκεύσει την χώρα για τα επόμενα 99 έτη– δεν είναι διατεθειμένοι να συνεχίσουν την παροχή πιστώσεων, οπότε η «καθαρή έξοδος από τα μνημόνια» και όχι από την στενή επιτήρηση, φαντάζει μονόδρομος.

Η Ελλάδα θα αναζητήσει από εδώ κι εμπρός τα χρήματα που χρειάζεται για την αποπληρωμή των δανείων από τις αγορές, εκεί όπου τα επιτόκια δανεισμού είναι πολύ υψηλότερα.

Το χρέος -που αποτελεί την μεγαλύτερη παγίδα μέσα στην οποία έχει βυθιστεί η ελληνική οικονομία- θα συνεχίσει να αυξάνεται με ταχύτερους ρυθμούς.

Σε 3-5 χρόνια από το «τέλος των μνημονίων», θα ξεπεράσει το 200% του ΑΕΠ και θα ακολουθήσει μοιραία ένα ακόμα «δυστυχώς πτωχεύσαμε», ένα νέο μνημόνιο ή μια άτακτη έξοδος –και με απόφαση των δανειστών– από την ευρωζώνη, που θα μοιάζει με την καταστροφική πλημμύρα μετά από μια τεράστια πυρκαγιά που τα έκαψε όλα.

Το PSI των Σαμαρά-Βενιζέλου-Παπαδήμου και η υπαγωγή των ελληνικών ομολόγων στο Αγγλικό Δίκαιο, έχει αυξήσει δραματικά τον βαθμό δυσκολίας για την ανάκαμψη της οικονομίας και έχει μετατρέψει σε επαναστατική ενέργεια και πολεμική πράξη την μονομερή διαγραφή του χρέους από την όποια ελληνική κυβέρνηση που αντιλαμβάνεται στοιχειωδώς τις ευθύνες απέναντι στην ιστορία και τις μελλοντικές γενιές.

Χωρίς την διαγραφή του χρέους, δεν υπάρχει μέλλον για την Ελλάδα, αλλά το εγχείρημα αυτό απαιτεί θυσίες και σθένος, απαιτεί επίσης έναν λαό όπως εκείνον της Κούβας την δεκαετία του ’60 και του ’70. Ατρόμητα και θαρραλέο.

Έτοιμο να υπομείνει τον σχεδόν αναπόφευκτο οικονομικό αποκλεισμό και την σκληρή πίεση από τους δανειστές της χώρας.

Είναι προφανές ότι αυτό δεν υπάρχει.

Επιπλέον, η ίδια η γεωγραφική θέση της χώρας και το εύφλεκτο υλικό που έχει συσσωρευτεί στην περιοχή μας –Βαλκάνια, Ανατολική Μεσόγειο και ευρύτερη Μέση Ανατολή– περιπλέκει ακόμα περισσότερο τα πράγματα.

Η γειτονική Τουρκία –περισσότερο ισχυρή και επικίνδυνη από ποτέ– κινείται μεταξύ της σφύρας και του άκμονα του Κουρδικού ζητήματος και των φιλοδοξιών της –σχεδόν μονόδρομος για αυτήν προκειμένου να επιβιώσει– να αναλάβει ρόλο περιφερειακής υπερδύναμης στην περιοχή.

Η πάλαι ποτέ ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας έχει πια ανατραπεί.

Οι Τούρκοι δαπανούν το 1,26% του ΑΕΠ τους για την άμυνα και η Ελλάδα το 2,36%.

Σε απόλυτους αριθμούς οι εξοπλιστικές δαπάνες της Τουρκίας προσεγγίζουν τα 12 δισ. δολάρια ανά έτος, όταν της Ελλάδας φτάνουν τα 4 δισ.

Οι αριθμοί τα λένε όλα.

Και φυσικά, προβλέπουν εν πολλοίς και το μέλλον.

Είτε «Φινλανδοποίηση προς το χειρότερό της», στο λεγόμενο και «καλό» σενάριο που οι Αμερικανοί τα βρίσκουν με τους Τούρκους, είτε «επιστράτευση από τον μπάρμπα-Σαμ» και πόλεμο για την «υπεράσπιση του δυτικού πολιτισμού» στο χειρότερο και λιγότερο πιθανό σενάριο.

Στην εξέλιξη των ιστορικών γεγονότων υπάρχουν κάποια timelines, κάποιες κρίσιμες χρονικά στιγμές, στις οποίες θα πρέπει να παρθούν οι σωστές και αναγκαίες αποφάσεις.

Η Ελλάδα –οι πολιτικοί της και ο λαός της –έπρεπε τον Μάιο του 2010 και οπωσδήποτε πριν το PSI να πάρουν το ρίσκο της επίσημης χρεοκοπίας και να προχωρήσουν στην ανασυγκρότηση της χώρας τους.

Δεν τόλμησαν τότε, δεν μπορούν να κάνουν τίποτα σήμερα.

Τίποτα πια δεν περνά από το δικό τους χέρι. Όλα εξαρτώνται από τα συμφέροντα και την βούληση των άλλων.

Κι ενώ το ελληνικό πολιτικό σύστημα και η κοινή γνώμη αρχίσουν σιγά-σιγά να συνειδητοποιούν το αδιέξοδο μέσα στο οποίο βρισκόμαστε, η κατάσταση στο πλανήτη θυμίζει όλο και περισσότερο τις αρχές του 1900, τότε που οι καπιταλιστικές δυνάμεις της εποχής μάχονταν μεταξύ τους για να εξασφαλίσουν περισσότερες αγορές για τα προϊόντα τους.

Προετοιμάζονταν για έναν πόλεμο που κανείς δεν πίστευε ότι θα ξεσπούσε ποτέ.

Δεκατέσσερα χρόνια μετά και έπειτα από την δολοφονία του διαδόχου του θρόνου της Αυστροουγγαρίας στο Σεράγεβο, σχεδόν μαγεμένοι έμπαιναν μέσα στο μεγαλύτερο σφαγείο που είχε μέχρι τότε γνωρίσει η ανθρωπότητα.

Σήμερα ο ανταγωνισμός μεταξύ των μεγάλων ιμπεριαλιστικών καπιταλιστικών δυνάμεων έχει φουντώσει στην σύγχρονη πυριτιδαποθήκη του κόσμου, στην Μέση Ανατολή.

ΗΠΑ και Ρωσία παίζουν σαν μικρά παιδιά με τα σπίρτα τους μέσα στο χημείο.

Κανείς τους δεν θέλει τον μεγάλο πόλεμο, αλλά ο μεγάλος πόλεμος έρχεται.

Φιλιά από την Εσπερία

Ηλίας.

Υ.Γ.1 Η χώρα, 200 σχεδόν χρόνια μετά την ίδρυσή της, παραμένει δέσμια των κοτζαμπάσηδων και των παπάδων, του ραγιαδισμού και της αμορφωσιάς. Αν ρωτήσεις τους σύγχρονους Έλληνες πχ την γνώμη τους για το «μυστήριο της αφής του αγίου φωτός», οι περισσότεροι θα πουν πως πιστεύουν στο ταχυδακτυλουργό θεό που επαναλαμβάνει κάθε χρόνο το ίδιο θαύμα, πολλοί θα εκφράσουν είτε την αμφιβολία τους είτε την άγνοια τους και ελάχιστοι θα μαρτυρήσουν την αλήθεια, πως πρόκειται δηλαδή για ένα τελετουργικό της εκκλησίας χωρίς ίχνος θαύματος και θείας παρέμβασης. Είμαι επίσης βέβαιος πως η συντριπτική πλειοψηφία θα κατέκρινε μεν αλλά δεν θα απαιτούσε την κατάργηση της μεταφοράς του «αγίου» φωτός από τα Ιεροσόλυμα επικαλούμενη την «παράδοση» -λες και τους αιώνες πριν την ανακάλυψη του αεροπλάνου υπήρχε καμία τέτοια παράδοση- είτε λέγοντας το πέρα για πέρα ελληνικό «εδώ τόσα χρήματα σπαταλούνται από εδώ κι από κει, στην μεταφορά της φλόγας θα κωλύσουμε;»

Υ.Γ.2 Στην φωτογραφία, ο Κιμ περιφέρεται χαρούμενος –κρατώντας αναμμένο το τσιγάρο του– μέσα σε ένα παιδικό δωμάτιο. Πίσω του, πάνω στην συρταριέρα, γ@μιούνται δυο λούτρινα αρκουδάκια. Προφητικό; Θα δείξει. Πάντως το «πάτα το Κιμ» που λέγαμε, αποδείχτηκε άκυρο. «Πάτα το Ντόναλντ» έπρεπε να φωνάζαμε κι ο Ντόναλντ μπορεί και να μας άκουγε.

(Φίλε Ηλία, εμένα αυτό που μου αρέσει πιο πολύ είναι πως, ενώ η κατάσταση είναι αυτή που περιγράφεις στο κείμενό σου, υπάρχουν άπειροι άνθρωποι που κάνουν σχέδια για το μέλλον τους. Τις προάλλες, βρέθηκα σε μια τέτοια παρέα, και τους άκουγα να μιλάνε με τόση βεβαιότητα, ενώ εγώ σκεφτόμουν τι καλά που θα ήταν να την βγάλω μέχρι το φθινόπωρο, για να περάσω ένα ακόμα γλυκό καλοκαίρι. Ηλία, οι άνθρωποι βλέπουν την καταστροφή να έρχεται και, αντί να πιέσουν τους ηγέτες τους για παγκόσμια συνεννόηση, θέλουν να διατηρήσουν -ο καθένας για τον εαυτό του- αυτά που έχουν ή που νομίζουν πως έχουν. Πώς θα τα διατηρήσουν μέσα στο χάος; Ηλία, είναι ενδεικτικό της πνευματικής κατάστασης των Ελλήνων πως θεωρούν παράδοση την αεροπορική μεταφορά του Αγίου Φωτός, που την ξεκίνησε ένα ταξιδιωτικό γραφείο στα τέλη της δεκαετίας του ’80. Μαύρη τύφλα. Τυφλώνει το Άγιο Φως. Να είσαι καλά, Ηλία.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.