Ανταπόκριση από την Κούβα

Γεια σου Πιτσιρίκο,
Οι τελευταίες μέρες είναι διαφορετικές για μένα. Ήρθε στη ζωή ένα νέο πλάσμα, μια νεαρά κυρία, η εγγονή μου. Ο γιος μου, μου το φύλαγε για έκπληξη, μου ζήτησε να συναντηθούμε για κάτι σημαντικό στο ανυπότακτο νησί, και εκεί πήρα στα χέρια μου αυτήν την εκπληκτική μικρή.

Είχα να νιώσω τόση γαλήνη πάνω από 22 χρόνια, όταν είχα πάρει στα χέρια μου τον γιο μου.

Η μικρή γεννήθηκε σε ένα υποτίθεται φτωχό μερος, σε ένα μικρό νοσοκομείο μιας επαρχιακής πόλης.

Και όμως, εκεί κατάλαβα τι σημαίνει ιατρική φροντίδα, τι σημαίνει να ασκείς ιατρική ελεύθερα.

Είχα συναντήσει γιατρούς από την Κούβα σε πολλά μέρη της Αφρικής σε οργανωμένες αποστολές, όχι όμως στην ίδια τους την πατρίδα.

Αυτούς τους δύο μήνες που πέρασα στο νησί, ήταν σχολείο· είχα ξαναέρθει στην Κούβα το 1983 στην άνθηση ακόμα της επανάστασης, το 1994 τότε που όλοι περιμέναν την ανατροπή που δεν ήρθε, ξαναπήγα με το γιο μου το 2004, και ξανά τώρα.

Το 2004 πήγαμε τον Αύγουστο, όταν όλοι έτρεχαν εκστασιασμένοι για την επίτευξη του εθνικού στόχου.

Ακόμα θυμάμαι τις φάτσες των δασκάλων στο σχολείο που πήγαινε ο γιος μου, όταν τους ζητήθηκε να γράψουν έκθεση για τις καλοκαιρινές τους διακοπές και το πώς έζησαν τον ελληνικό θρίαμβο της Ολυμπιάδας και εκείνος τους έγραψε για το τι είδε στη Κούβα.

Σε αυτή μου την επίσκεψη, έχοντας τη δυνατότητα να ζήσω από μέσα την κοινωνία, κατάλαβα γιατί η Κούβα ακόμα δεν έχει κατακτηθεί όπως θα επιθυμούσαν οι απανταχού νεοφιλελεύθεροι καπιταλιστές.

Συνάντησα νέα παιδιά και μίλησα μαζί τους.

Παιδιά μορφωμένα που αγαπούν τη μουσική, την λογοτεχνία, τις νέες τεχνολογίες και ψάχνουν το καλύτερο.

Και ω του θαύματος, δεν θεωρούν ως καλύτερο για αυτούς τον δυτικό πολιτισμό, τον θεωρούν αποτυχημενο.

Χαρακτηριστικά, μου είπαν, δίπλα μας είναι η Αϊτή, το Πουέρτο Ρίκο (ΗΠΑ), πέντε μήνες μετά τον τυφώνα που σάρωσε και εμάς, αυτοί ακόμα υποφέρουν, βλέπεις εδώ κάποιον που να υποφέρει να είναι άστεγος χωρίς φαρμακευτική περίθαλψη χωρίς το παιδί του να πηγαίνει σχολείο;

Γιατί να ζηλέψουμε ένα σύστημα που δεν έχει κάτι άλλο κατι καλύτερο να μας δώσει;

Οι Κουβανοί σήμερα γνωρίζουν πολύ καλά τι συμβαίνει στον κόσμο και αυτό ειναι το μεγαλύτερο επίτευγμα της επανάστασης.

Κάποτε λέγαμε να πολεμήσουμε τον αναλφαβητισμό, κανείς αναλφάβητος.

Ξεχάσαμε όμως την μόρφωση, έτσι στο δυτικό κόσμο δεν έχουμε αναλφάβητους, έχουμε αμόρφωτους, χειρότερο από τον αναλφαβητισμο.

Η Κούβα κατάφερε να μορφώσει τους κατοίκους της κατάφερε τα σχολεία της να είναι πολυεπίπεδα. Διδάσκοντας λογοτεχνία, μουσική, φιλοσοφία.

Με τις κοινωνικές αποστολές στο εξωτερικό, κατάφερε να νικήσει την προπαγανδα της ευμάρειας.

Όσοι επέστρεφαν, είχαν τις εικόνες και τα βιώματα εκείνα για να περιγράψουν την πραγματικότητα.

Η καλλιέργεια της ψυχής, η μόρφωση σου δίνει την δυνατότητα να σκεφτείς και να κρίνεις.

Φεύγοντας για τη Λα Παζ, η εικόνα της μικρούλας που ήρθε στη ζωή μου, θα γαληνευει τα δύσκολα βράδυα την ψυχή μου.

Και ένα τέτοιο βράδυ ήταν, όταν αντίκρισα τις φωτογραφίες από την Παλαιστίνη.

Η είδηση της σφαγής παίζει σε όλα τα ειδησεογραφικά πρακτορεία και στα κοινωνικά δικτυα, όμως το τι εμετικά σχόλια διαβάζει κανείς κάτω από αυτές τις συγκλονιστικές εικόνες είναι απερίγραπτο.

Δεν ξέρω αν είναι κυνισμός ή κάτι βαθύτερο.

Σίγουρα, ο φασισμός έχει διαπεράσει και έχει εγκατασταθεί οριστικά στις δυτικές κοινωνίες, και φυσικά στην ελληνική.

Δεν ξέρω αν υπάρχει γυρισμός.

Η βία είναι κάτι που υπήρξε, και θα υπάρχει όσο θα υπάρχουν ταξικές κοινωνίες.

Δεν μπορώ όμως να δεχτώ κάποιον που βγάζει τόσο μίσος πίσω από ένα πληκτρολόγιο.

NIZ
Dalat
Vietnam

Υ.Γ. Βρίσκομαι ακόμα στην Νότια Αμερική.

(Αγαπητέ φίλε, να σας ζήσει η εγγονή, και θέλω να ξέρετε πως είστε ο προσωπικός μου ήρωας. Ένας Έλληνας που ζει στον Βιετνάμ, πάει να βρει τον γιο του στην Κούβα, ταξιδεύει σε όλο τον κόσμο, και φτάνει και στην Υεμένη, εν μέσω πολέμου. Αυτό δεν είναι ζωή, είναι ταινία. Υπερπαραγωγή, μάλιστα. Το μεγαλύτερο παράσημο για το λαό της Κούβας, είναι ο σεβασμός με τον οποίον μιλούν για αυτούς οι άλλοι λαοί της Λατινικής Αμερικής. Και εκτός από τον ανύπαρκτο αναλφαβητισμό, την πολύ μικρή παιδική θνησιμότητα -χαμηλότερη από τις ΗΠΑ- και το υπέροχο σύστημα Υγείας, η Κούβα δεν έχει εγκληματικότητα. Στις περισσότερες χώρες της Λατινικής Αμερικής, δεν μπορούν να ζήσουν οι άνθρωποι εξαιτίας της υψηλής εγκληματικότητας. Αλλά δεν φταίει ο καπιταλισμός. Άντε να ενωθούν οι χώρες της Κεντρικής και της Λατινικής Αμερικής -αδέρφια και ξαδέρφια είναι όλοι αυτοί- και θα δούμε ποιους θα αποκαλούν «Αμερικάνους» μετά. Χώρια που θα παίρνουν συνέχεια το Παγκόσμιο Κύπελλο. Να είστε καλά. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.