Πολίτης ενός ενιαίου κόσμου

Καλησπέρα Πιτσιρίκο,
Έφυγα από Ελλάδα το 2007. Μόλις τελείωσε το δημοτικό ο γιος μου, ετοιμαστήκαμε και αναχωρήσαμε με προορισμό την νοτιοανατολική Ασία.

Πρέπει εδώ να κάνω μια αναδρομή της πορείας μου στο χρόνο για να αιτιολογησω τη φυγή.

Οι γονείς μου -και ειδικότερα ο πατέρας μου- φρόντισαν να μεγαλώσω ελεύθερος από πρέπει και περιορισμούς.

Μου έδειχνε διάφορους δρόμους και με ωθούσε να αναζητήσω πάντα τον δικό μου.

Ο πατέρας μου ήταν αρτεργατης, δεν είχε τελειώσει το δημοτικό, έπεσε στη δίνη του μεταξικού καθεστώτος και του πολέμου.

Στα σχολικά μου χρόνια, ποτέ δεν με πίεζε για καλούς βαθμους, ούτε ποτέ μου δημιούργησε θολούρα στο μυαλό για αυτούς.

Αντίθετα, όταν έκλεισα τα 15, μου έδωσε το πιο πολύτιμο δώρο στη ζωή μου. Ένα σεντούκι γεμάτο θησαυρούς, βιβλία που τον έβλεπα να διαβάζει πολλές φορές στα κρυφά.

Αυτή του η κίνηση με έσπρωξε να επιδιώξω την καλή μόρφωση και να αρχισω να αμφισβητώ την εκπαιδευση που μου έδινε το σχολικό περιβάλλον.

Ο πατέρας μου έφυγε στα 1993 από καρκίνο.

Ήταν θυμάμαι ένα πρωί που ήρθε στο στέκι μας φώναξε και την Έλενα τη σύντροφό μου και μας ανακοίνωσε ότι του μένουν έξι μήνες -λίγο πάνω, λίγο κάτω- ζωής.

Μου έδωσε ένα χαρτί, να το πω διαθήκη, όπου μου απαγόρευε να επιτρέψω στους γιατρούς να τον διασωληνώσουν ή να προσπαθήσουν να παρατείνουν τη ζωή του με οποιοδήποτε μέσο.

Μου είπε χαρακτηριστικά “εγώ θα πεθάνω όρθιος, ο θάνατος είναι κάτι που συμβαίνει στη ζωή είναι η ολοκλήρωσή της. Μην τον φοβασαι. Ποτέ στη ζωή μου δεν έσκυψα το κεφάλι σε κανέναν, ούτε τώρα θα το σκύψω.”.

Επιθυμία του ήταν να ταφεί χωρίς παπαδαριό σε μια γωνιά, για να μην τον φάνε τα όρνια.

Εντολή του, όμως, ήταν να εκτελώ τα μνημόσυνα της μητέρας μου γιατί εκείνη το ήθελε.

Η μητέρα μου είχε φύγει 4 χρόνια νωρίτερα.

Μου ειπε να σέβεσαι τις απόψεις και τα πιστεύω των άλλων, ο καθένας μας έχει τις ιδιαιτερότητές του.

Στην κηδεία του, μια από τις πρώτες πολιτικές στην Ελλάδα, έμαθα την ιστορία του πατέρα μου από ένα φίλο του και τον γιο του εργοδότη του.

Εξορίες, φυλακίσεις, βασανιστήρια.

Πάνω από χίλια άτομα ήρθαν να τον αποχαιρετήσουν, όλοι πέρναγαν και μου έλεγαν, απλά και σταράτα, ο πατέρας σου ήταν καλος άνθρωπος.

Από τον γιο του εργοδότη του έμαθα ότι αγόραζε το ψωμί που έμενε κάθε μέρα και το μοίραζε το επόμενο ξημέρωμα σε ανθρώπους που είχαν ανάγκη.

Όταν τελείωσα το εξατάξιο γυμνάσιο, αποφάσισα να μην δώσω εξετάσεις για κάποιο πανεπιστημιακό ίδρυμα.

Τότε το σύστημα δεν είχε πανελλαδικές, τελείωνες το σχολείο και έδινες ανεξάρτητες εξετάσεις.

Έβγαλα φυλλάδιο και μπάρκαρα τζοβενο, με την προοπτική να κάνω καριέρα αξιωματικού.

Μετά από έξι μήνες και πιάνοντας Αμβέρσα, αποφάσισα ότι δεν με ήθελε το επάγγελμα.

Ένα επάγγελμα που θα έπρεπε να ασκώ εξουσία και υπακοή σε εντολές.

Γύρισα Ελλάδα, αγόρασα ένα δυομισλαρι Χόντα, και άρχισα την περιπλάνησή μου στην Ελλάδα.

Καρπούζια στην Ηλεία, τρύγος στην Κορινθία, ελιές στην Μεσσηνία, μήλα στην Νάουσα, κεράσια στην Έδεσσα, βερίκοκα και ροδάκινα στη Βέροια.

Μετά, στρατός στο ναυτικό, κοντά τρία χρόνια 35 μήνες (θητεία και φυλακές), στο Γεράκι το ξιφιόπλοιο.

Αφού πήρα το πολυπόθητο απολυτήριο και χαρτί αποδημίας, μπάρκαρα ξανά, βλέπεις μέσα στο Γεράκι και τα συνεχή ταξίδια στο Αιγαίο με έκαναν λίγο θαλασσινό.

Τα καταγάλανα νερά του Αιγαίου δεν θα τα βρει κανείς πουθενά στο κόσμο.

Ένα καλό με το ξιφιόπλοιο ήταν ότι πιάναμε σχεδόν σε όλα τα νησιά του ανατολικού Αιγαίου.

Ανάλογα, αγκυροβολούσαμε ή δεναμε από Λήμνο μέχρι Ρόδο.

Κρουαζιέρα δεν κάναμε, βεβαια, μέσα στα βρώμικα και πλημμυρισμένα υποφράγματα.

Όμως, ήταν μια καλή ευκαιρία για μένα να γνωρίσω τη νησιωτική Ελλάδα.

Πέντε μήνες διήρκεσε αυτό το μπάρκο.

Πιάσαμε Νικαράγουα, στη Νικαράγουα των Σαντινίστας· ήταν τέλη του 1983, έμεινα λίγο και από εκεί έφυγα για Κούβα το πρώτο ταξίδι στο ανυπότακτο νησί.

Γύρισα Ελλάδα το 1984, με λίγα φράγκα στη τσέπη και με ένα πλάνο. Να φτιάξω ένα χώρο, όπου εγώ θα τον ορίζω με γνώμονα τα δικά μου θέλω.

Έτσι στήθηκε εκεί γύρω στην πλατεία ένα μικρό στην αρχή στέκι, με λίγα βινύλια, λίγα βιβλία και κάποια κόμικς.

Άρχισα να ψάχνομαι στο εξωτερικό για να εισάγω μουσικές εκδόσεις και βιβλία.

Έτσι, γνώρισα τη σύντροφό μου και μαζί βρήκαμε ένα μεγαλύτερο χώρο στα τέλη του 1987 και στήσαμε το στέκι μας.

Βιβλία, μουσική, κόμικς, φωτογραφία.

Σιγά σιγά, με σύμμαχο το χρόνο και τις εμπειρίες μας, αρχίσαμε τις εκθέσεις φωτογραφίας, παρουσιάσεις δίσκων, βιβλίων.

Ο εκφασισμός της ελληνικής κοινωνίας είχε ήδη αρχίσει να εμφανίζεται στα τέλη της δεκαετίας του 1980.

Αρχές της δεκαετίας του ’90, ξεκινάει και η πλήρης έκφρασή της στην καθημερινότητα.

Ο μόνος που στηλίτευε αυτόν τον περριρέοντα φασισμό ήταν ο Μάνος Χατζιδάκις, δεχόμενος τη λοιδορία και τον χλευασμό από διάφορους τιμητές.

Στα 1996, αρχές Γενάρη, γεννιέται ο γιος μου, σε μια εποχή όπου πια κανείς δεν μπορεί να δηλώνει ότι δεν γνωρίζει.

Η Ελλάδα ζει στις ψευδαισθήσεις της, ο φασισμός και ο εκχυδαϊσμός είναι καθημερινό φαινόμενο, η ομοιομορφία επιβάλλεται.

Έχουμε αρχίσει να ζούμε το μεγάλο όνειρο, μόνο που κάποιοι είχαμε άλλη άποψη, τα φασίζοντα στοιχεία -όπως και σήμερα- αρχίζουν τις απειλές για συμμόρφωση, μόνο που δεν είναι τάγματα εφόδου αλλά πληρωμένες πένες εφόδου.

Το στέκι μας γίνεται ένας πυρήνας να το πω έτσι αυτών που αντιτίθενται στο μεγάλο όνειρο ενός εκστασιασμένου λαού που ζει τα όνειρα των άλλων.

Ο φασισμός και ο ρατσισμός στην Ελλάδα υπήρχε, γιατί, αν μη τι άλλο, τι ήταν η αντιμετώπιση των μεταναστών από Ρουμανία, Βουλγαρία, Ρωσία, Αλβανία, από τους συμπατριώτες μας;

Κάθε ελληνικό σπίτι απέκτησε τη δούλα του, τη νταντά του, ο οικοδόμος ξαφνικά έγινε εργολάβος και ο μικροαγροτης κτηματίας.

Κακοπληρωμένοι -χωρίς χαρτιά- μετανάστες, έρμαια των διαθέσεων του κάθε Έλληνα.

Πολλές φορές και όχι λίγες, για να γλιτώσουν την πληρωμή αυτών των λίγων χρημάτων, τους κατήγγειλαν στην αστυνομία.

Αν αυτός δεν ήταν ρατσισμός και εκφασισμός, τι ήταν;

Όλες οι μεγάλες εργολαβικές εταιρείες χρησιμοποιούσαν μετανάστες όχι μόνο από την πρώην Σοβιετική Ένωση αλλά και από το Πακιστάν και το Μπαγκλαντές.

Όμως, ήρθε η ώρα που, εγώ και ο γιος μου, μείναμε μόνοι μας· ήταν τριών χρόνων όταν αποχαιρέτησαμε την μητέρα του και σύντροφό μου που έφυγε, όπως ο πατέρας μου, όρθια.

Η ζωή έχει θάνατο, ήταν από τα πρώτα που προσπάθησα να διδάξω το γιο μου. Να μην φοβάται το θάνατο, όταν πάψει κανείς να φοβάται το θάνατο τότε ζει τη ζωή του.

Έτσι μεγάλωσα το γιο μου σε ένα περιβάλλον γεμάτο βιβλία, μουσική, φωτογραφία, ταξίδια.

Το ίντερνετ είχε μπει για τα καλά στη ζωή μας, διευκολύνοντας κατά πολύ την εύρεση βιβλιων κόμικς και δίσκων, και φυσικά αυτή ήταν και η αρχή της δουλειάς που κάνω σημερα -οι μεγάλες εταιρείες το λένε trading-, μέσω διαδικτύου, επιτρέποντας μου να ταξιδεύω σε όλο τον κόσμο.

Όμως, ο γιος μου έπρεπε να πάει σχολείο εκεί στο δημοτικό της γειτονιάς.

Ο γιος μου δεν γιόρταζε τα γενέθλιά του σε παιδότοπους που είχαν αρχίσει να γίνονται της μόδας· τα γιόρταζε με άλλα παιδιά που ζούσαν σε ιδρύματα, χαρίζοντας τους βιβλία και παιχνίδια που ακονίζουν το μυαλό.

Τις Κυριακές του τις πέρναγε σε σημεία της Αθήνας, όπου η οσμή της εγκατάλειψης ήταν εμφανής, εκεί όπου τα Ολυμπιακά έργα ήταν μακριά από τις ζωές των ανθρώπων.

Οι υπεύθυνοι διδάσκοντες με κάλεσαν και μου είπαν ότι η ανατροφή του γιου μου είναι διαφορετική από τα συνηθισμένα και δημιουργεί ψυχολογικό πρόβλημα.

Μόνο που δεν μου είπαν σε ποιον πραγματικά, σε αυτούς ή στο γιο μου;

Δεν ξέρω απο ποιον έγινε η καταγγελία, όμως με επισκέφτηκε στο σπίτι ή κοινωνική υπηρεσία, μετά από καταγγελία για άθλιες συνθήκες διαβίωσης του γιου μου.

Ένα μεσημέρι, όταν γυρίζαμε από το σχολείο, ο γιος μου έβαλε τα κλάματα γιατί κάποια άλλα παιδιά του είπαν ότι θα τον πάρουν από εμένα.

Εκεί κατάλαβα ότι πια ο φασισμός ύπουλα, μέσα από ένα σχολικό περιβάλλον άρρωστο με ευθύνη των διδασκόντων, είχε χτυπήσει την πόρτα μου.

Ο γιος μου τελείωνε την Πέμπτη Δημοτικού.

Το καλοκαίρι επισκέφτηκαμε τη γιαγιά του, η σύντροφός μου δεν είχε Ελληνικό διαβατήριο, με σκοπό να δημιουργήσω μια εναλλακτική, έτσι ο γιος μου απέκτησε και την ιθαγένεια της μητέρας του.

Την επόμενη χρονιά, τα πράγματα στο σχολείο αγρίεψαν· έγινε πάλι καταγγελία και υπήρχε κίνδυνος, όπως μου είπε ο δικηγόρος μου, να ζητηθεί η αφαίρεση της επιμέλειας του γιου μου.

Οι αποφάσεις μας έπρεπε να παρθούν γρήγορα· συζητήσαμε μαζί και αποφασίσαμε να τελειώσει την Έκτη Δημοτικού και μετά να φύγουμε· ήταν η πρώτη φορά που -μετά από ένα μεγάλο χρονικό διάστημα- είδα στα μάτια του την γαλήνη.

Ήξερε ότι μαζί θα αντιμετωπίζαμε ριζικά το πρόβλημα.

Ο δικηγόρος μου είπε ότι δικαστικά μάλλον θα κέρδιζα, όμως όλα αυτά τα χρόνια θα έπρεπε να ζω χωριστά από το γιο μου.

Έτσι, χωρίς πολλά λόγια με εξουσιοδοτήσεις σε δικηγόρο και λογιστή, η επιχείρηση έκλεισε.

Δεν χρωστάω σε κανέναν, ούτε σε εφορίες, ούτε ΤΕΒΕ.

Πήραμε μαζί μας κάποια χρήματα που είχα μαζέψει και φύγαμε.

Ιδιοκτησία δεν είχα ποτέ, ούτε έχω, τα βιβλία, οι δίσκοι -και γενικά το εμπόρευμα- εκποιήθηκαν ή χαρίστηκαν σε βιβλιοθήκες, τα απόλυτα προσωπικά αποθηκεύτηκαν, ο εξοπλισμός μεταφέρθηκε, και έτσι γίναμε και επίσημα πολίτες του κόσμου.

Ήρθαμε στο Βιετνάμ, όπου ο γιος μου συνέχισε το σχολείο μετά απο εξετάσεις στα αγγλικά, γλίτωσε ένα χρόνο γιατί οι επιδόσεις του τον οδήγησαν στην δεύτερη τάξη του αντιστοιχου Ελληνικού Γυμνασίου, εγώ ξεκίνησα να δουλεύω πια μέσα από τον υπολογιστή.

Τα ταξίδια ήταν ένας τρόπος ζωής για μένα μαζί με την σύντροφό μου· πολλές φορές είχαμε ταξιδέψει στο εξωτερικό, όπως αργότερα και με το γιο μου.

Εγώ δεν νιώθω μετανάστης, πάντα ενοιωθα πολίτης αυτού που αποκαλούμε γη.

Η εμπειρία μου και η συναναστροφή μου όλα αυτα τα χρόνια μου λεει απλά ότι ο φασισμός και ο ρατσισμος φωλιάζουν σε όλες τις κοινωνίες.

Οι παθογένειες της ελληνικής κοινωνίας είναι ο καθρέφτης ενός παγκόσμιου συστήματος που παράγει την ανισότητα και την εκμετάλλευση.

Η μόρφωση έχει αφεθεί στα χέρια ανθρώπων που εκτελούν άκριτα προγράμματα εταιρειών.

Το έζησα στη Ελλάδα το έζησα και στα διεθνή σχολεία.

Γη της Επαγγελίας δεν υπάρχει πουθενά.

Σε όλο τον κόσμο υπάρχει ακριβώς αυτό που συνέβη στην Ελλάδα.

Οι περισσότεροι άνθρωποι εμφανίζουν την ίδια συμπεριφορά, όταν αρχίζουν οι δυσκολίες.

Οι Έλληνες ήμασταν οι πρώτοι που ξεβρακωθηκαμε.

Η φτώχεια που υπάρχει στην Ελλαδα, ο έρπων φασισμός εκείνης της περιόδου στην Ελλάδα, βρίσκεται φωλιασμένος σε όλες τις δυτικές κοινωνίες.

Δεν έχει νόημα για μένα το πού θα ζήσω.

Το μόνο που με ενδιαφέρει είναι εγώ να ορίζω τι είναι καλό για μένα.

Να βοηθάω αυτούς που θέλουν να ξεφύγουν, χωρίς να ζητάω τίποτα.

Εξακολουθώ να μην έχω ιδιοκτησία.

Έχω ένα iridium, ένα κινητό, και ένα laptop με λογισμικό ανοιχτού κώδικα, εργαλεία της δουλειάς μου.

Μαζί μου πάντα κουβαλάω μια pentaχ mx και μια nikon fm, με τους ανάλογους φακούς, για να αποτυπώνω τις εικόνες της ψυχής μου σε μονόχρωμο φιλμ.

Σήμερα η ζωή μου είναι πιο απλή, ο γιος μου μεγάλωσε, ακολουθεί το δρόμο που έχει χαράξει, μια πορεία βήμα βήμα, που τουλάχιστον δεν τον έχει καταστήσει δούλο.

Όταν τελείωσε το σχολείο, ενώ έγινε δεκτός από πανεπιστήμια, δεν παρακολούθησε κανένα πρόγραμμα.

Τα πανεπιστήμια είναι παραρτήματα μεγάλων πολυεθνικών, μου ανέφερε.

Στα 16 του κέρδισε τα πρώτα του χρήματα από μεταφράσεις.

Σήμερα δουλεύει ως ανεξάρτητος μεταφραστής και κρυπτογράφος.

Γνωρίζει άριστα Αγγλικά, Κινέζικα, Γερμανικά, Ρωσικά, και τώρα με τη σύντροφό του τελειοποιεί και τα Ισπανικά του.

Μιλάει ακόμα Ελληνικά και λίγα Βιετναμέζικα.

Πριν δύο μήνες, έφεραν στη ζωή μια χαριτωμένη μικρούλα την εγγονή μου.

Μετά την γέννησή της, μου ήρθαν πολλά στο μυαλό.

Εκεί, σε μια μικρή άκρη του μυαλού μου, ήταν ριζωμένη μια ιδέα να ξαναγυρίσω πίσω και να ξαναφτιάξω ένα στέκι, λίγο καλύτερο.

Δεν ξέρω αν και ο γιος μου με ενθάρρυνε σε αυτή μου τη σκέψη.

Περπατάω πια στα 59 μου, τα μισά τα έχω ζήσει στο εξωτερικό.

Όχι ως μετανάστης, αλλά σαν πολίτης ενός ενιαίου κόσμου.

Ενός κόσμου που ποδηγετείται από τους ισχυρούς, ενός κόσμου που αφήνεται μόνος του στα χέρια τους, ενός κόσμου που η ανθρωπιά είναι είδος πολυτελείας.

Οι πολιτισμένες κοινωνίες σήμερα αδυνατούν να αντιληφθούν το μέγεθος της αυτοκαταστροφής τους.

Η ελευθερία δεν χαρίζεται, όμως οι σημερινοί πολίτες παραδίνονται μόνοι τους, πριν καν τους ζητηθεί, πριν καν ητηθούν.

Μακρύ το κείμενο μου, μπερδεμένο και ίσως εκτός θέματος, να είσαι πάντα καλά Πιτσιρίκο, διαβάζοντας το ιστολόγιό σου, κατάλαβα ότι εκεί έξω υπάρχουν ακόμα άνθρωποι.

Σε ευχαριστώ.

NIZ
Dalat
Vietnam

Tο κείμενο αυτό γράφτηκε στον αέρα, από Φρανκφούρτη για Ανόι, θα σταλεί μόλις προσγειωθούμε.

(Αγαπητέ φίλε, διαβάζοντας τα κείμενά σας, σκέφτομαι πάντα πως υπάρχουν και άλλοι τρόποι για να κάνουμε τα πράγματα. Όλα τα πράγματα. Από ζωή και τόπο διαμονής μέχρι οικογένεια. Βέβαια, πρέπει να δεις τον κόσμο με τα δικά σου μάτια και τις δικές σου επιθυμίες. Αλλά, σε έναν κόσμο που υμνείται πια η διαφορετικότητα, σχεδόν όλοι είναι ίδιοι. Κι αν κάποιος δεν είναι ίδιος, θεωρείται τρελός και παράξενος. Έχει όρια η …διαφορετικότητα. Πολύ γεμάτη η ζωή σας. Εύχομαι κι άλλα γεμάτα χρόνια. Και πάντα όρθιος. Σας ευχαριστώ. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.