Ένα κακό κείμενο από την Ολλανδία
Υπάρχουμε κι εμείς που φύγαμε επειδή το θέλαμε. Υπάρχουμε κι εμείς.
Άνθρωποι φύγανε, άνθρωποι γυρίσανε, άλλοι μείνανε και είναι καλά, άλλοι δεν άντεξαν είπαν, άλλοι δεν αντέχουν ακόμα αλλά δε γυρνούν πίσω. Άλλοι θα γυρίσουν και θα ανασάνουν, θα πουν εδώ ανήκω. Άλλοι θα γυρνούν μόνο για να υπενθυμίζουν στον εαυτό τους γιατί έφυγαν. Όπως εμείς.
Εμείς είμαστε εκείνα τα παιδιά που θα έφευγαν, ούτως ή άλλως, για λίγο.
Από περιέργεια, από ανάγκη για κάτι άγνωστο, ας μην κοροϊδευόμαστε, έχοντας τη δυνατότητα να φύγουν. Την οικονομική.
Δυνατότητες άλλες και ικανότητες ένα σωρό. Τα λεφτά, όχι πολλά, απλώς λίγα παραπάνω από τα απαραίτητα, πάντως, χρειάζονται, αγαπητέ μου κύριε Πιτσιρίκο.
Για να έχουν ήρεμη ανάσα οι γονείς, και να την ακούν τα μωρά που μετά θα γίνουν παιδιά και μετά θα γίνουν μεγαλύτερα παιδιά και να ηρεμεί και η δικιά τους ανάσα, και να διαβάζουν βιβλία γυρνώντας απ’ το σχολείο και να μαθαίνουν αγγλικά και γαλλικά, και να πηγαίνουν χορό τα απογεύματα, και να ψάχνουν τους δίσκους του μπαμπά και της μαμάς και να αναρωτιούνται για όλα.
Τα βιβλία, ναι, μπορούσαν πάντα να είναι τζάμπα. Πολλά απ΄τα υπόλοιπα δεν ήταν ποτέ.
Πολλά παιδιά δεν μάθανε αγγλικά ούτε γαλλικά γιατί βοηθούσαν τον μπαμπά στο χωράφι, στο μαγαζί.
Άλλα παιδιά βοηθούσαν τον μπαμπά στο χωράφι, στο μαγαζί και μάθανε κι αγγλικά και γαλλικά.
Όλα γίνονται. Μερικά γίνονται σίγουρα.
Αλλά η ανάσα έχει σημασία. Αν βγαίνει με δυσκολία, μπορεί και να μη γνωρίσει το παιδί ούτε αγγλικά ούτε γαλλικά ούτε χορό ούτε δίσκους – ούτε ελευθερία μωρέ.
Την ελευθερία αυτή του Φ. Πεσσόα έστω. Αν και ο Πεσσόα δεν έφυγε ποτέ απο πουθενά. Αλλά ξεφεύγω τώρα.
Αυτά τα παιδιά, που λέτε κύριε Πιτσιρίκο, θα φεύγανε. Για λίγο.
Θα φεύγανε εύκολα. Με ένα ποσό στην τσέπη -όχι πολλά δηλαδή, αλλά μερικά για το τρένο απ΄το αεροδρόμιο και το πρώτο τους νοίκι ίσως.
Θα φεύγανε, όμως, για να γυρίσουν.
Και να που τελικά, φύγανε δύσκολα, χωρίς έτοιμο το εισιτήριο του τρένου και το πρώτο νοίκι, και δεν θα γυρίσουν.
Να που τελικά, ο μπαμπάς και η μαμά τη χάσανε την ηρεμία στην ανάσα.
Και τα παιδιά μαζέψανε τη μουσική, τα γέλια, τα ηλιοβασιλέματα στην Κρήτη με ζεστή μπύρα -την ξεχάσαν και ζεστάθηκε- το φως αυτό που πουθενά δεν θα είναι τόσο όμορφο, κύριε Πιτσιρίκο, και τα κουβάλησαν μαζί τους και τα κουβαλάνε κάθε μέρα στο ποδήλατο και στην αγκαλιά τους, σαν τα ολλανδικά μπουκέτα τουλίπες από την Τουρκία που κουβαλάει ο κύριος απέναντι και τα πηγαίνει στη γυναίκα του κάθε Σάββατο πρωί.
Και η ζωή κυλάει.
Όπως θα ΄πρεπε να κυλάει, με δουλειά, με σπουδές, εύκολα, δύσκολα, γελώντας, κλαίγοντας, ξεκούραστοι, κουρασμένοι, με ησυχία, με μουσική, με ευγένεια -εδώ δεν υπάρχει αγένεια, κι ας είναι και προσποιητή η ευγένεια-, με διαβάσεις πεζών, με ποδηλατόδρομο, χωρίς λακκούβες, με λακκούβες (όχι στον δρόμο), με κοτόσουπα που την αυγοκόψαμε όπως στο σπίτι, με σούπα κονσέρβα, πάντως κυλάει.
Κύριε Πιτσιρίκο, κυλάει.
Κι όταν παραείναι δύσκολα, όχι για τίποτε άλλο, απλά γιατί θα θέλαμε να δούμε λίγο από εκείνο το φως, με εκείνους τους φίλους και εκείνες τις ζεστές μπύρες, θυμόμαστε πως είχαμε βάλει τα κλάμματα διαβάζοντας όσους είχανε ήδη φύγει και σας γράφανε για τη ζωή τους – τότε, που εμείς είμασταν ακόμα εκεί.
Τότε που ξέραμε οτι πλησίαζε η βαλίτσα και το μπουκέτο από μουσική, γέλια, ηλιοβασιλέματα, μπύρες και φως που θα παίρναμε αγκαλιά και θα φεύγαμε.
Δεν πειράζει. Τίποτα δεν πειράζει. Γιατί τουλάχιστον τώρα μπορούμε να ζήσουμε.
Είμαστε εμείς που φύγαμε γιατί το θέλαμε. Και το φως εκείνο θα το βλέπουμε, αφού το πήραμε μαζί.
Σας ευχαριστώ, κύριε Πιτσιρίκο. Ήσασταν εκεί τότε που δεν ήταν πολύς κόσμος και χρειαζόμουν σπάγκο και σελοτέιπ να κρατήσω σφιχτοδεμένη την ανθοδέσμη μου.
Κάθε φορά που θα συναντώ λακούβα, θα θυμάμαι εκείνο το βράδυ στην Κρήτη που έκλαιγα ακούγοντας το Early in the Morning των Peter, Paul and Mary και σας διάβαζα.
Σας ευχαριστώ.
Μια από όλους, Ολλανδία, Μάιος 2018
(Αγαπητή φίλη, σας ευχαριστώ πολύ για το “κακό” κείμενό σας. Με συγκίνησε το μέιλ σας. Δεν μπορώ να σας πω πόσο. Να πω μόνο πως και για εμένα ήταν εκεί οι αναγνώστες του μπλογκ. Και στα πολύ δύσκολα. Να είστε καλά. Η Κρήτη σας χαιρετά και σας σκέφτεται. Την αγάπη μου.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net για να συνεχίσει να υπάρχει μέχρι τη Δευτέρα Παρουσία. Οι τρόποι στήριξης εδώ.