Απόδημος εαυτός

Αγαπητέ πιτσιρίκο, βρίσκομαι εδώ και σχεδόν 4 χρόνια στη Γερμανία. Ποτέ δεν είχε περάσει απο το νου μου η ιδέα της μετανάστευσης.

Ή, ίσως, για να είμαι ειλικρινής, πριν πολλά πολλά χρόνια, όταν τελείωνα την ειδικότητα -είμαι γιατρός- στην Ελλάδα, υπήρξε φευγαλέα η ιδέα μιας μετεκπαίδευσης στο εξωτερικό, αλλά δεν το έψαξα ποτέ παραπάνω.

Και ξαφνικά, λόγω κρίσης, νa ‘μαι στα 47 μου χρόνια να μεταναστεύω.

Όχι μόνη, με τον άντρα μου και την τότε 8χρονη κόρη μας.

Αυτό θα σκεφτούν οι περισσότεροι είναι καλό, όταν κάποιος σε αυτό το εγχείρημα δεν είναι μόνος.

Έτσι σκέφτηκα κι εγώ, αλλά τελικά δεν ήταν και τόσο καλό.

Ήμασταν σε μια ξένη χώρα, ο άντρας μου δούλευε στο αντικείμενό του χωρίς να απαιτείται η γνώση της γερμανικής γλώσας κι εγώ προσπαθούσα να τελειοποιήσω τα γερμανικά μου για να μπορέσω να βρω δουλειά.

Οι δυσκολίες πολλές, κι ακόμα περισσότερες γιατί έπρεπε και πρέπει να ρυθμίζω τις υποθέσεις τριών ατόμων μόνη μου, καθώς ο άντρας μου ακόμη και τώρα δεν μιλά σχεδόν καθόλου γερμανικά και επιλέον γιατί πρέπει καθημερινά να έρχομαι αντιμέτωπη με την κακοκεφιά του συζύγου μου επειδή εγκατέλειψε την χώρα του.

Για μένα λοιπόν το χειρότερο δεν ήταν η εγκατάλειψη της χώρας μου αλλά η συνειδητοποίηση του ότι δεν υπάρχει ουσιαστικά μια κοινή πορεία, ένας κοινός σχεδιασμός, μια κοινή προσπάθεια, κοινά όνειρα με τον σύζυγό μου.

Πολύ βαρύ αυτό.

Ξένη στη Γερμανία, ξένη και στο σπίτι μου.

Θα μου πεις, αυτό έτσι θα ήταν και από πριν και δεν το ‘χες καταλάβει.

Μάλλον, δεν ξέρω.

Αν δεν υπήρχε όμως η κρίση και μέναμε στην Ελλάδα, αυτά δεν θα ερχόταν στην επιφάνεια.

Και θα μου πεις, καλό είναι αυτό;

Τι να σου πω… δεν ξέρω.

Γιατί μήπως είναι καλύτερο μετά από 22 χρόνια να καταρρέει ο προσωπικός σου κόσμος;

Να αναρωτιέσαι πώς είναι δυνατόν να λάθεψες τόσο.

Για μένα λοιπόν η μεγαλύτερη δυσκολία που προέκυψε από τη μετανάστευση ήταν ο επαναπροσδιορισμός μου όσον αφορά τη σχέση μου και τον ρόλο μου σε αυτή.

Ακόμη δεν έχω πάρει ριζικές αποφάσεις ως προς το θέμα αυτό.

Έχω αποφασίσει, όμως, ότι θα μείνω στη Γερμανία, έχω βρει δουλειά ως γιατρός, πληρώνομαι καλά, με ευχαριστεί αυτό που κάνω και έχω βρει και 3-4 Γερμανούς που μπορώ να συνεννοηθώ πολύ καλά.

Δεν είναι όλοι σαν κουρδιστά ρομποτάκια.

Υπάρχουν κι αυτοί που έχουν χιούμορ και σκέψη και αισθήματα.

Και για να είμαι ειλικρινής περισσότερα προβλήματα έχω με τους Έλληνες συναδέλφους και γενικώς τους Έλληνες που βρίσκονται μια ζωή ολόκληρη στη Γερμανία· αυτοί δεν χάνουν ευκαιρία να υποτιμούν και να απαξιώνουν τους Έλληνες της Ελλάδας.

Και το ευχαριστιούνται. Απίστευτο έ;

Η κόρη μου, από του χρόνου, θα επισκεφτεί το γερμανικό σχολείο· τα 4 χρόνια πήγε σε ελληνικό σχολείο της Γερμανίας, με προβληματίζει λίγο η γερμανική νοοτροπία, αν και τίποτε δεν είναι απόλυτο.

Όπως ήδη ανέφερα, εγώ καλύτερα τα βρίσκω με τους Γερμανούς παρά με τους “συμπατριώτες” μου.

Η Ελλάδα με πληγώνει πολύ.

Πολλά χρόνια αγώνα, πολλές απεργίες, πολλές προσπάθειες για αλλαγή που όμως τελικά πήγαν όλες χαμένες.

Όλα στον βρόντο.

Οπότε, ουσιαστικά, μέσα μου ένα μεγάλο κενό, μια ζωή μάλλον λάθος εντελώς.

Και πια λίγος χρόνος μπροστά.

Και οι αποφάσεις για αυτήν ίσως πάλι λάθος.

Η μετανάστευση είναι για μένα ένα διαρκές εσωτερικό ταρακούνημα, μια διαρκής προσπάθεια αυτοπροσδιορισμού, μια διαρκής αναζήτηση, ένα μετέωρο βήμα, ίσως τελικά μια διαδικασία υποχρεωτικής ωρίμανσης.

Αυτά τα μπερδεμένα.

Πόσες φορές δεν έχω ζηλέψει αυτούς που έμειναν πίσω στην Ελλάδα αποδεχόμενοι και συμβιβαζόμενοι με το δύσκολο ή ανύπαρκτο μέλλον της, παραμένοντας όμως συμφιλιωμένοι με τον εαυτό τους.

Εγώ πολλές φορές αναρωτιέμαι, γιατί ξεκίνησα όλη αυτήν την περιπέτεια, αφού και στην Ελλάδα μπορούσαμε να τα φέρουμε βόλτα. Δεν θα πεινάγαμε.

Αλλά και πάλι, όλα εκεί ήταν θλιβερά και είχαν χάσει την αξία τους.

Πώς μπορείς να είσαι ευχαριστημένος, όταν όλα βουλιάζουν;

Οπότε, το μόνο που φαινόταν και φαίνεται στα μάτια μου ως λύση είναι “ο Ταρζάν σε νέες περιπέτειες” και όπου βγεί…

Στην Ελλάδα ούτε για διακοπές δεν θέλω να ‘ρθω, με πονάει πολύ, δεν το αντέχω.

Κι ας μου λείπει η θάλασσα, αυτό το απέραντο γαλάζιο.

Εδώ δεν υπάρχει τέτοια ομορφιά, αλλά μόνο η θάλασσα δεν φτάνει…

Κλείνω τα μάτια και την βλέπω, την ακούω, τη μυρίζω.

Και παίρνω δύναμη, γαληνεύω, ισορροπώ.

Και σφίγγω τα δόντια για να πάω παρακάτω.

Πού παρακάτω; Δεν ξέρω.

Πλέον είμαι ανοιχτή για ό,τι φέρει η ζωή.

Κι ελπίζω ότι τις πιο όμορφες μέρες δεν τις έζησα ακόμα…

Τους φίλους και τους συγγενείς που άφησα πίσω, δεν τους καταλαβαίνω.

Κάποιοι μουδιασμένοι, κάποιοι βολεμένοι, κάποιοι παραιτημένοι.

Νιώθω προς όλους κι όλα ξένη.

Δυσκολεύομαι να καταλάβω.

Ίσως το πρόβλημα να βρίσκεται σε μένα κι όχι στους άλλους…

Δεν ξέρω, νιώθω ζαλισμένη.

Την απάντηση θα τη δώσει η ίδια η ζωή στο μέλλον, θα περιμένω…

Σε ευχαριστώ, πιτσιρίκο, για τη δυνατότητα που μου πρόσφερες να κάνω με τον τρόπο αυτό μια “ψυχοθεραπεία”.

Να ‘σαι καλά και πολλά πολλά μπάνια στα καταγάλανα ζεστά νερά των ελληνικών θαλασσών.

Μια φίλη από τη Γερμανία

(Αγαπητή φίλη, ξέρω ανθρώπους που έφυγαν αλλά επέστρεψαν επειδή δεν μπορούσαν να ζήσουν στην ξένη χώρα. Συμπτωματικά, όλοι είχαν πάει στην Γερμανία. Βέβαια, έχω και φίλους Γερμανούς που ζουν μόνιμα στην Ελλάδα και τρέμουν στην ιδέα πως μπορεί να επιστρέψουν στην Γερμανία. Όταν χρεοκόπησε η Ελλάδα, έκαναν την προσευχή τους να πάνε καλά τα πράγματα για τη χώρα μας, ώστε να μην αναγκαστούν να πάνε στην Γερμανία. Δεν έχουν τίποτα εναντίον των συμπατριωτών τους -ειδικά οι νέοι Γερμανοί είναι πολύ καλοί, μορφωμένοι και ευγενικοί- αλλά δεν τους αρέσει η ζωή στην Γερμανία. Τους αρέσει η ζωή στην Ελλάδα. Όπως, σε κάποιους Έλληνες, αρέσει η ζωή στην Γερμανία. Δεν είναι όλοι οι άνθρωποι το ίδιο, και δεν κάνουν όλες οι χώρες για όλους τους ανθρώπους. Όπως έγραψε και η φίλη αναγνώστρια, υπάρχουν άνθρωποι δέντρα και άνθρωποι πουλιά. Βέβαια, παντού μπορούν να ζήσουν οι άνθρωποι -σκεφτείτε τους Αφρικανούς που μεταναστεύουν στη Νορβηγία- αλλά αυτό δεν σημαίνει πως αρέσει και σε όλους. Αγαπητή φίλη, ένας αγώνας είναι η ζωή. Είναι μια και είναι η δική μας ζωή. Και τον δρόμο τον φτιάχνουμε μόνοι μας. Με το μυαλό στο τώρα. Γιατί μόνο το τώρα υπάρχει. Τώρα συμβαίνει. Το τι κάναμε πριν, κακώς το φέρνουμε συνέχεια στο μυαλό μας. Γιατί καταλήγουμε να ζούμε συνέχεια το πριν και δεν αφήνουμε χώρο για το τώρα. Σας ευχαριστώ. Καλή ζωή. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.