Από την κοιλάδα της Σιλικόνης
Γεια σου Πιτσιρίκο!
Σου γράφω την δική μου ιστορία, λίγο διαφορετική από τις περισσότερες που διάβασα στο blog σου μια και έφυγα από την Ελλάδα νωρίτερα (2003), τότε που οι αγελάδες ήταν ακόμα παχιές στον όμορφο τόπο μας.
Ήρθα για μεταπτυχιακές σπουδές στην Αμερική -βόρεια στην πολιτεία της Νέας Υόρκης- το καλοκαίρι του 2003.
Δεκαπέντε χρόνια μετά, βρίσκομαι στην δυτική ακτή, παντρεμένος με δυο παιδιά.
Δεν είχα ποτέ σκοπό να μείνω μόνιμα στην Αμερική.
Δεν είχα, όμως, και κάτι να με κρατήσει στην Ελλάδα.
Αρχικά, υπήρχε η κοπέλα μου εκεί.
Ένας χρόνος μακριά ήταν αρκετός για να μας βρει χώρια.
Για να επιστρέψω σε κάποιο πανεπιστήμιο στην Ελλάδα αργότερα, δεν είχα επιθυμία.
Γνώρισα την γυναίκα μου προς το τέλος του διδακτορικού (2008), ενώ είχα ήδη πάρει την απόφαση να γυρίσω Ευρώπη για μεταδιδακτορικό.
Πήγαμε μαζί Γερμανία και ζήσαμε και την εμπειρία της πιο πολιτισμένης Ευρώπης, αυτής που σου περιγράφουν οι περισσότεροι λοιποί μετανάστες.
Παντρευτήκαμε Ελλάδα το καλοκαίρι του 2010 και γυρίσαμε Αμερική για ένα ακόμη μεταδιδακτορικό.
Η απόφαση να γυρίσουμε Αμερική είχε να κάνει με το ότι, αν και η ζωή στην Γερμανία είχε πολλά θετικά. κανείς από τους δυο μας δεν ένιωθε πλήρης πολίτης της χώρας.
Εγώ μιλούσα καλύτερα γερμανικά αλλά έμοιαζα (Τούρκος) μετανάστης, ενώ η γυναίκα μου (ξανθιά Αμερικανίδα) έμοιαζε Γερμανίδα αλλά δεν μιλούσε καλά γερμανικά.
Λίγο ο καιρός, λίγο η αίσθηση ότι δεν θα θέλαμε να μεγαλώσουμε τα παιδιά μας κάπου που και οι 2 θα νιώθαμε ξένοι, μας έκαναν να γυρίσουμε Αμερική.
Από το 2012 στην Κοιλάδα της Σιλικόνης, έχοντας παρατήσει στην ακαδημαϊκή καριέρα, ασχολούμενος με προγραμματισμό.
Ελλάδα ερχόμαστε κάθε καλοκαίρι, για να βλέπει η γιαγιά τις εγγονές.
Περνάμε περίπου 2 βδομάδες -δεν έχει περισσότερη άδεια το χρόνο εδώ- από τις οποίες τον περισσότερο καιρό τρέχω για δουλειές.
Η ζωή εδώ είναι περίπου όπως και στην πολιτισμένη Ευρώπη.
Δουλειά και πολλοί λίγοι φίλοι (καθόλου δηλαδή, μετά τα 30 δύσκολα κάνεις πραγματικές φιλίες).
Έχω, όμως, τακτική επικοινωνία με έναν καλό φίλο στην Ελλάδα και νιώθω φορές ότι βρίσκομαι ακόμα εκεί.
Δεν μου λείπει η ζωή στην Ελλάδα.
Μου λείπουν 1-2 φίλοι, η γλώσσα, η επικοινωνία, οι αναμνήσεις μιας εποχής πιο ανέμελης.
Δεν χρειάζεται να γυρίσω στην Ελλάδα.
Είμαι ήδη εκεί.
Η Ελλάδα βρίσκεται στο μυαλό μου και στις αναμνήσεις μου.
Είναι στο μυαλό των παιδιών μου όταν τους μιλάω Ελληνικά (τους μιλάω μόνο Ελληνικά), όταν μιλάνε με την γιαγιά και όταν έρχομαστε για διακοπές.
Να είσαι καλά, Πιτσιρίκο, και να έρθεις να σε φιλοξενήσουμε.
Στέφανος
(Αγαπητέ φίλε, θαυμάζω τους ανθρώπους που πάνε από τη μια ήπειρο στην άλλη, σαν να αλλάζουν γειτονιά. Πολύ ισορροπημένο και όμορφο το κείμενό σας. Βέβαια, νομίζω πως οι άνθρωποι στις ΗΠΑ δουλεύουν κάπως περισσότερο από τους Γάλλους, για παράδειγμα. Πολύ ωραία αυτά που γράψατε για την Ελλάδα. Σας ευχαριστώ. Και για την πρόσκληση. Καλή ζωή. Την αγάπη μου.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.