Από το Βράχο με αγάπη
Γειά σου πιτσιρίκο.
Έχω φύγει από την Ελλάδα το 2004 το καλοκαίρι, εν μέσω Euro και Ολυμπιακών Αγώνων. Ακριβώς μέσα στην απόλυτη αποχαύνωση της χώρας, μάζευα μπογαλάκια και πήγαινα Γιβραλτάρ για δουλειά.
Όλοι πανηγύριζαν και εγώ έφευγα γιατί δεν μπορούσα να βρω δουλειά, αυτή που είχα μου έδινε 450 ευρώ το μήνα, δεν άντεχα να βλέπω όλα τα βύσματα να καβατζώνονται, και το κάθε λαμόγιο να τρώει με χρυσά κουτάλια.
Πήγα σε μια χώρα-προτεκτοράτο -πραγματικό προτεκτοράτο, γιατί η Ελλάδα ακόμα και σε αυτό υστερεί-, με την προοπτική να κάτσω λίγα χρόνια για να αποκτήσω εμπειρία και να γυρίσω πίσω.
Τα λίγα χρόνια έχουν γίνει 14 αισίως και βλέπουμε.
Γιβραλτάρ. Ένας βράχος όπου συνυπάρχουν Άραβες με Εβραίους, Καθολικοί με Προτεστάντες, και διάφοροι ξένοι από όλες τις φυλές του Ισραήλ.
Τον πρώτο καιρό, είχα για supervisor μια Τουρκάλα από τη Σμύρνη και «πλακωνόμασταν» για την ονομασία, Ισμίρ μου έλεγε, Σμύρνη της έλεγα.
Στο τέλος καταλάβαμε ότι δεν μας ένοιαζε πώς θα τη λέμε. Κοινώς χεστήκαμε για το όνομα!
Ο πρώτος μου μισθός ήταν 1.500 ευρώ -1.000 λίρες γιατί προτίμησα να πληρώνομαι σε λίρες και τελικά επέλεξα σωστά- και, όπως καταλαβαίνεις, έπαθα πολιτισμικό σοκ!
Όταν η χώρα χρεοκόπησε το 2010 -γιατί χρεοκόπησε, άσχετα αν πολλοί δεν το έχουν καταλάβει ακόμα· ακόμα θυμάμαι που τους έλεγα ότι η χώρα χρεοκόπησε, όλοι έξω το ξέραμε και πίσω στην Ελλάδα ζούσαν σε παραμύθι και ζουν ακόμα-, κατάλαβα ότι η επιστροφή θα αργούσε πολύ.
Ειλικρινά τώρα μετά από 8 χρόνια χρεοκοπίας, απαξίωσης και εξευτελισμού δεν υπάρχει επιστροφή.
Δεν θέλω πια να επιστρέψω, νιώθω ότι αυτή η πατρίδα με έχει απορρίψει, κάθε φορά που έρχομαι νιώθω ξένο σώμα, έχω φτάσει στο σημείο να παριστάνω τον ξένο στις διακοπές μου γιατί πλέον οι Έλληνες δεν είναι καν συζητήσιμοι.
Η επικράτηση της βλακείας και της ηλιθιότητας είναι πρωτοφανής.
Πάντα θεωρούσα την ελληνική κοινωνία οπισθοδρομική και ψιλοφασιστική αλλά αυτή η φασιστοποίηση που έχει υποστεί τα τελευταία χρόνια είναι το κάτι άλλο.
Τους φίλους που άφησα πίσω, πλέον δεν τους θεωρώ φίλους.
Ο καθένας είναι στο καβούκι του, κοιτάει την πάρτη του και τη δουλειά του και σου λέει να πάνε πνιγούν όλοι οι άλλοι.
Ακούω να λένε ότι είναι προοδευτικοί αλλά μην τυχόν και τους βγει gay ο γιος ή τους φέρει κάνα μαύρο για γαμπρό η κόρη. Τότε γ@μησέ τα!
Γιατί να γυρίσω; Ζω στο ορίτζιναλ προτεκτοράτο, με καιρό παρόμοιο με της Ελλάδας, το οποίο δεν είναι χρεοκοπημένο-ξεπουλημένο.
Με πολλούς Έλληνες του εξωτερικού που έχω τύχει να μιλήσω, κανείς τους δεν θέλει να γυρίσει.
Γιατί να το κάνουν; Κορόιδα είναι;
Εγώ έχω καταλάβει ότι οι Έλληνες δεν γουστάρουν να αλλάξουν τα πράγματα, είναι μοιρολάτρες μέχρι αηδίας.
Έχω πολλά στο μυαλό μου για το μπoυρδέλο που λέγεται Ελλάδα αλλά ίσως τα γράψω μια άλλη φορά.
Να είσαι καλά και να τα γράφεις όλα εκεί που δεν πιάνει μελάνι.
Δεν αξίζει να ασχολείσαι με μια τελειωμένη υπόθεση.
Γ.
Υ.Γ. Σου γράφω πρώτη φορά μπλα μπλα μπλα κλπ κλπ
Ξέρεις, τα γνωστά που γράφονται.
Gibraltar Rocks!
(Αγαπητέ φίλε, θυμάμαι που έλεγα στους φίλους μου στα τέλη της δεκαετίας του ’90 πως η Ελλάδα μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες θα είναι σαν σπίτι μετά από οργιαστικό πάρτι. Κανείς δεν θα θέλει να μείνει τελευταίος στο σπίτι, γιατί θα πρέπει να βοηθήσει στο καθάρισμα και στο συγύρισμα. Υπήρχε κάτι πολύ άρρωστο στην Ελλάδα το καλοκαίρι του 2004 αλλά σχεδόν κανείς δεν το έβλεπε γιατί ήταν μεθυσμένοι από τις “επιτυχίες”. Πάντως, είναι ένα καλοκαίρι που δεν θέλω να το θυμάμαι, για προσωπικούς λόγους. Πρέπει να ήμουν ένας από τους πολύ λίγους θλιμμένους Έλληνες εκείνο το καλοκαίρι. Ένας Έλληνας στο Γιβραλτάρ. Μου άρεσε αυτό που γράψατε πώς πήγατε στο Γιβραλτάρ που είναι πραγματικό προτεκτοράτο επειδή η Ελλάδα ακόμα και σε αυτό υστερεί. Να είστε καλά. Την αγάπη μου.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.