Γερμανία, Γαλλία, Ελλάδα

Καλημέρα πιτσιρίκο,
Βασικά, είναι η δεύτερη φορά που σου γράφω· η πρώτη πρέπει να ήταν κάπου το 2010-2011 με αφορμή τον χειμώνα, το κρύο και την αδυναμία να συνεννοηθούμε ως ανθρωποι για τα βασικά, όπως η θέρμανση.

Δεν ήταν, όμως, αυτός ο λόγος που έφυγα το 2012 από την Ελλάδα.

Ήμουν πάντα τρελαμένος με την ιδέα να μείνω στο εξωτερικό και θύμωνα πολύ με τον εαυτό μου γιατί δεν το είχα κάνει ως τότε.

Με αφορμή μια σχέση, παραιτήθηκα λοιπόν από την σχετικά καλή δουλειά που ίιχα και την ακολουθησα στην Βόρεια Γερμανία.

Με τα πολλά, κατέληξα στην Γαλλία όπου και μένω τώρα δουλεύοντας στον τομέα μου σε πολύ καλό πόστο.

Αυτό που λένε, ο προκομένος Έλληνας.

Αν έγινα καλύτερος άνθρωπος.

Ναι, για τρεις λόγους:

Πρώτον, γιατί ένιωσα ξένος, βίωσα τι σημαίνει να παλεύεις για τα βασικά χωρίς βοήθεια, μόνος και αβοήθητος.

Δεέτερον, γιατί ήρθα σε επαφή και έζησα με όλο αυτόν τον πληθυσμό μεταναστών κάθε εθνικότητας, κάθε επαγγέλματος, που και αυτοί μόνοι αναζητούν την μοίρα τους, ένα σπιτι μια δουλειά, μια φιλία.

Είναι ενα απέραντο κύμα ανθρώπων που, πολλές φορές, κινείται γύρω
μας σαν να μην υπάρχει.

Ένιωσα τις αγωνίες, τα άγχη αλλά και έναν δυναμισμό, μια πρωτόγνωρη αισιοδοξία και επιμονή.

Τα πρώτα δυο με άλλαξαν γιατι είδα την κοινωνία με αλλο μάτι.

Είδα ότι πραγματικά, από όπου και να είσαι, από το Εκουαδόρ, το Βιετνάμ, την Γκάνα ή τον Καναδά, οι προσδοκίες και οι αναζητήσεις είναι ίδιες.

Λένε πως από τα ελάχιστα καλά του στρατού είναι ότι σε φέρνει σε επαφή με κόσμο που δεν θα γνωρίσεις ποτέ.

Ε, αυτό μου συνέβη στο εξωτερικό, σε συνδυασμό με μια πιο βαθιά κατανόηση της ανάγκης για αλληλεγγύη και ανθρωπιά προς όλους.

Το τρίτο σημείο αλλαγής αφορά τα λεφτά.

Κατέληξα ότι, εκτός από τα βασικά, τα λεφτά δεν αγοράζουν καμία στιγμή χαράς.

Δεν έχει απολύτως κανένα νόημα να βγάζεις περισσότερα από όσα σου χρειάζονται για να φας, να έχεις ένα σπίτι, άντε να πας μια εκδρομή και μια ταβέρνα.

Τώρα βγάζω πολλά λεφτά, αλλά τι να τα κάνω;

Ένα χαμόγελο, ένα απόγευμα με φίλους, μια βόλτα, δεν έχουν τιμή (άλλο να το βλέπεις στην διαφήμιση και άλλο να το ζεις ο ίδιος).

Νομίζω πως η περίπτωση μου διαφέρει, γιατί δεν υπάρχει η προοπτική να γυρίσω.

Εχω κάνει οικογένεια, η συμβία μου είναι ξενη και καθηγήτρια σε σχολείο και το μέλλον εδώ.

Στην καλύτερη, θα μαζέψω χρήματα να γυρίσω Ελλάδα κάπου στα 65.

Όπως είπα, δεν έφυγα από ανάγκη, αλλά από την βαθιά επιθυμία -ή κάβλα, αν θες σβήσ’ το- να ζήσω έξω.

Πάντοτε απέφευγα τους Έλληνες στο εξωτερικό, και έστριβα γωνία μόλις τους έβλεπα.

Ωστόσο, μετά από 6 χρόνια, έχω έναν χρόνο που κάπως άλλαξε και τείνω να επιδιώξω περισσότερη επαφή.

Από την Ελλάδα μου λείπουν όλοι αυτοί οι απροσδιόριστοι κσι αδιόρατοι αλλά γνώριμοι κοινωνικοί κώδικες που κάνουν το περιβάλλον οικείο.

Ένα σπασμένο πεζοδρόμιο, ο τρόπος που θα σου πει καλημέρα ο ψιλικατζής, τα ρούχα και οι ματιές των ανθρώπων.

Τρέμω στην ιδέα ότι ένας από τους γονείς μου θα αρρωστήσει βαριά και δεν θα ειμαι εκεί.

Πιάνω τον εαυτό μου να σκέφτεται, “όταν συμβεί, ας γίνει κάτι γρήγορα, μπαμ και κάτω”.

Γενικά, η επιλογή είναι ανάμεσα σε ασφάλεια οικονομική, εύκολη καθημερινότητα και ευμάρεια από την μια, και αληθινές κοινωνικές επαφές με φίλους, συγγενείς και την κοινωνία ολόκληρη από την άλλη.

Αληθεια, δεν λέω ότι η Ελλάδα είναι η πιο όμορφη χώρα και τέτοιες βλακείες.

Αλλά για εμάς, είναι.

Γιατί είναι ο τόπος σου, εκεί που μεγαλωσες, εκεί που ξέρεις πώς να φερθεις, πώς να μιλήσεις, εκεί που το βλέμμα των ανθρώπων μετράει πραγματικά.

Και στην ξένη χώρα θα ενταχθείς, θα κάνεις φίλους, θα αποκτήσεις στέκια και αναμνήσεις, θα μάθεις τους ανθρώπους.

Αλλά ποτέ, μα ποτέ, δεν θα είναι όπως στον τόπο σου. Θα είσαι σαν να παίζεις σε μια όμορφη θεατρική σκηνή.

Κάθε φορά που έρχομαι Ελλάδα και παίζει ο γιος μου με την ανιψιά μου, πάντα σκέφτομαι: πόσα νούμερα στην οθόνη του τραπεζικού μου λογαριασμού αξίζει αυτό το παιχνιδι;

Ηλίας

(Αγαπητέ Ηλία, είναι προφανές πως οι περισσότεροι άνθρωποι -και όχι μόνο οι Έλληνες- αντιλαμβάνονται τη ζωή με οικονομικούς όρους. Και μετά, θέλουν μέσα σε αυτό να χωρέσουν ευτυχία και ανθρωπιά. Και τους κάνει εντύπωση, όταν αυτό δεν συμβαίνει. Δεν τους περνάει από το μυαλό πως πρέπει να αντιστρέψουν τις προτεραιότητες που έχουν βάλει. Και επιμένουν. Με το ίδιο αποτέλεσμα. Κανείς μας δεν έχει τίποτα να αποδείξει αλλά πάντα σκεφτόμουν πως, αν έχω κάτι να αποδείξω στη ζωή, αυτό θα πρέπει να γίνει στην Ελλάδα. Σε ευχαριστώ. Καλή ζωή. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.