Brain Gain 2

Αγαπητέ πιτσιρίκο,
Σου έχω γράψει σε ανύποπτο χρόνο, εξηγώντας πως σκέφτομαι την επιστροφή· δυστυχώς ή ευτυχώς, δεν το έχω κάνει ακόμη. Έχω φύγει από το 2008, και πάντα με θυμάμαι να ήθελα να φύγω, μιας και συχνά ένιωθα ξένος στον τόπο μου.

Η καθημερινότητα στην Αθήνα με κούραζε, το φανταριλίκι το έβλεπα ώς ένα τεράστιο ξεβόλεμα και χάσιμο χρόνου, και, όσον αφορά το προσωπικό κομμάτι, ως γνήσιος εσωστρεφής, μου πήρε χρόνο μέχρι να κατανοήσω τις φιλικές σχέσεις στην Ελλάδα.

Όπως είπε και στο εξαιρετικό του γράμμα ο γείτονας -με την ευρεία έννοια- από το Βερολίνο, φεύγουμε από το συναισθηματικό βόλεμα της Ελλάδας και πάμε στο οικονομικό βόλεμα της δυτικής/βόρειας Ευρώπης.

Είναι εύκολα στην αρχή, μιας και ειδικά όσοι έφυγαν πολύ μετά το ξεκίνημα της κρίσης, αντιμετώπισαν τον πάτο, τράβηξαν πολλά και νιώθουν αρκετά δικαιωμένοι για την απόφασή τους να φύγουν.

Τους καταλαβαίνω, αλλά ξέρω και πως θα νιώσουν σε 5-10 χρόνια, όταν θα αρχίσουν να καταλαβαίνουν πως δεν ανήκουν πουθενά και είναι σε μία μετέωρη κατάσταση που οι γείτονες τους τους θεωρούν ξένους και οι συντοπίτες τους δε τους αναγνωρίζουν πιά (με λίγες εξαιρέσεις πάντα).

Διαβάζω στις ειδήσεις το ενδεχόμενο νέας κρίσης στην Ευρωζώνη, λόγω Ισπανίας και Ιταλίας, και δεν μπορώ παρά να αναρωτιέμαι πώς θα νιώσουν όλοι εκείνοι που έριξαν μαύρη πέτρα, αφήνοντας την κακή Ελλάδα που τα κάνει όλα στραβά, όταν αυτή η κρίση αρχίζει να εκδηλώνεται σε παγκόσμιο επίπεδο.

Προσωπικά, ρουφάω σα σφουγγάρι όσα βλέπω και μαθαίνω.

Κάτι που κάνω από την πρώτη μέρα που μετανάστευσα, είναι να παρατηρώ γύρω μου και να επιβεβαιώνω ή να καταρρίπτω στερεότυπα.

Συνειδητοποιώ πως δεν υπάρχει ούτε άσπρο ούτε μαύρο στη μεγάλη συζήτηση περί νοοτροπίας.

Το σίγουρο είναι ότι η ελληνική από την βόρειοευρωπαϊκή νοοτροπία διαφέρουν, και εμείς, ως Έλληνες που έχουμε προσαρμοστεί σε κάτι διαφορετικό, κουβαλάμε -θέλω να πιστεύω- έναν καλό συνδυασμό και των δύο κόσμων· βέβαια, δυστυχώς, έχεις και Ελληνες του εξωτερικού που συνδυάζουν τα κακά και των δύο κόσμων).

Η παρατήρησή μου όλα αυτά τα χρόνια για την δική μας νοοτροπία είναι πως “πάντα φταίει κάποιος άλλος”.

Κάνουμε τις λάθος σπουδές γιατί περιμένουμε τον διορισμό – ΤΟΠΟΓΡΑΦΟΙ, ΦΙΛΟΛΟΓΟΙ, μα ΠΟΣΟΙ ΦΙΛΟΛΟΓΟΙ;;;- σνομπάρουμε τεχνικές σχολές, (ψάξε βρές Έλληνα υδραυλικό/ ηλεκτρολόγο) και μετά μας φταίει το κακό κράτος που δεν βρίσκουμε εργασία.

Οδηγούμε σαν ούγκανοι και μας φταίει η έλλειψη αστυνόμευσης.

Βάζουμε βύσμα για να σβήσουμε κλήση και μας φταίει το διεφθαρμένο κράτος.

Πετάμε σκουπιδάκι από το παράθυρο του αυτοκινήτου μας και μας φταίει η βρώμικη Αθήνα.

Όλοι μαζί πτωχεύσαμε.

Αλλά, ας δούμε τα πράγματα λίγο θετικά τώρα:

Ας σταματήσουμε να κουνάμε το δάχτυλο στους άλλους κι ας ξεκινήσουμε από εμάς.

Όλοι εμείς που σκεφτόμαστε την επιστροφή, ας κανουμε “ενέσεις αλλαγής νοοτροπίας” στους γύρω, μας κι ας δοκιμάσουμε να χτίσουμε την νέα Ελλάδα που εμείς και τα παιδιά μας θέλουμε να ζήσουμε.

Ξέρεις, την Ελλάδα που δεν καπνίζουμε σε εσωτερικούς χώρους και κάνουμε παράπονο σε όποιον το κάνει, την Ελλάδα που δεν λαδώνει, δεν πετάει πλαστικά ποτηράκια καφέ παντού, την Ελλάδα που αντιστέκεται σε αφεντικά που παρανομούν και καταπατούν εργασιακά δικαιώματα, την Ελλάδα που δεν παρκάρει παντού, δεν μπλοκάρει πεζοδρόμια και ράμπες αναπήρων.

Κλείνοντας, κάτι σχετικό με την Αθήνα καθεαυτή.

Η πόλη έχει, εδώ και καιρό, ξεπεράσει τα πληθυσμιακά όριά της, και εδώ σίγουρα φταίει ο κεντρικός πολιτικός σχεδιασμός· ή η απουσία του.

Η ζωή στην Αθήνα είναι εκ των πραγμάτων δύσκολη γιατί λείπουν οι υποδομές-μεταφορές, κυρίως, αλλά και νοσοκομεία- αλλά και γιατί λείπουν οι χώροι ανάσας (πάρκα, κήποι κλπ) και αυτό δύσκολα θ’αλλάξει.

Γιώργος

(Αγαπητέ φίλε, πριν την χρεοκοπία της Ελλάδας, γνώρισα έναν Αργεντίνο, ο οποίος έφυγε από την Αργεντινή μετά την χρεοκοπία της χώρας του. Ήρθε στην Ελλάδα, έκανε μια καλή δουλειά, παντρεύτηκε Ελληνίδα, έκανε οικογένεια, και ήρθε η χρεοκοπία της Ελλάδας. Θυμάμαι πως του είπα τότε ότι η χρεοκοπία τον ακολουθεί. Έχω την αίσθηση πως πολλοί από τους Έλληνες που έφυγαν θα νιώσουν αυτό που ένιωσε ο Αργεντίνος. Νομίζω πως δεν έρχεται παγκόσμια κρίση αλλά παγκόσμια κατάρρευση. Και μπορεί η Ελλάδα να αποδειχτεί εξαιρετικά ασφαλής και καλή χώρα σε αυτή τη νέα πραγματικότητα. Αν καταρρεύσει το σύμπαν, καλό είναι να είσαι στον τόπο σου, με τους ανθρώπους σου. Η Αθήνα ήταν τελειωμένη, σαν πόλη, χρόνια πριν την χρεοκοπία. Το μόνο που αξίζει στην Αθήνα είναι το κέντρο της. Κι αυτό έχει αλωθεί από τουρίστες, ξεονοδοχεία και Airbnb. Η μόνη λύση για την Αθήνα είναι το γκρέμισμα ολόκληρων τετραγώνων, όπως είχε προτείνει ο Γιάννης Τσαρούχης πριν από πολλές δεκαετίες. Είχε κάνει μια ωραία πρόταση για την Αθήνα το 2007 ο Στέφανος Μάνος αλλά κανείς δεν έδωσε σημασία. Ευχαριστώ. Καλή επιστροφή. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.