Δεκατέσσερις μέρες το χρόνο
Ξέρεις αυτή τη μέρα, πιτσιρίκο, δεν θα την ξεχάσω ποτέ. 11/2/2014 και τη μάνα μου να κλαίει στο αεροδρόμιο. Ο πατέρας μου να προσπαθεί να συγκρατηθεί, κι εγώ με το εισιτήριο χωρίς επιστροφή στο χέρι για Λονδίνο.
Άφηνα πίσω μου μια ζωή ολόκληρη, αλλά στο Λονδίνο με περίμενε η γυναίκα μου, το άλλο μου μισό, που μαζί πήραμε την απόφαση να φύγουμε, και είχε πάει λίγους μήνες πριν και είχε ήδη βρει δουλειά.
Άλλο το ΔΥΟ, άλλο το ΕΝΑΣ, πιτσιρίκο. Πολύ σημαντικό να έχεις τον άνθρωπό σου στην αρχή στα ξένα.
Ήμασταν κι εμείς άλλο ένα ζευγάρι Ελλήνων μηχανικών που απηυδήσαμε από την ανεργία -μόνο εγώ δούλευα τότε-, τη φορολογία, τις τρελές ασφαλιστικές εισφορές και πήραμε το καπελάκι μας και φύγαμε.
Θυμάμαι τότε, για να μπορείς να είσαι μηχανικός, έπρεπε να πληρώνεις €2.000 το εξάμηνο = €4.000 το χρόνο, δηλαδή €8.000 το ζευγάρι ετησίως. Είτε άνεργος, είτε όχι. Αστεία πράγματα.
Και ξέρεις, δεν ήμασταν πιτσιρίκια, πιτσιρίκο, όταν φύγαμε. Ήμασταν 34 χρόνων, όταν πήραμε την απόφαση, και δεν ήταν καθόλου εύκολη.
Ζούσαμε σε ένα μικρό όμορφο σπιτάκι με μεγάλο μπαλκόνι, λίγο έξω από την Πάτρα, με θέα στη θάλασσα.
Είκοσι λεπτά περπάτημα, για να κάνεις μια βουτιά (τότε δεν είχε τσούχτρες).
Μου λείπει αυτή η θέα, ξέρεις. Δεν την χορταίνω, όταν γυρίζω.
Πλέον, δύο εβδομάδες το χρόνο.
Αυτό, ναι! 14 ημέρες. Μέχρι να ξεπακετάρεις, πρέπει να αρχίσεις να μαζεύεις πάλι τα πράγματά σου.
Τα λάδια, τα μέλια, τα κουλούρια, τις σπιτικές μαρμελάδες, τα βότανα.
Όλα τα καλά του κόσμου.
Πρέπει, επίσης, να πακετάρεις τον ήλιο, τη θάλασσα, τις αγκαλιές, τις αναμνήσεις, το θυμό σου. Όλα σε μια βαλίτσα και δρόμο. Πάλι πίσω. Πίσω στο σπίτι σου!
ΝΑΙ, μου λείπει η Ελλάδα. ΝΑΙ, μου λείπει η θάλασσα.
Πιο πολύ, όμως, μου λείπουν οι άνθρωποι.
Πρώτα η οικογένεια μου, ο πατέρας μου που μεγαλώνει, η μάνα μου, που τώρα στα 60 της μαθαίνει αγγλικά για να μιλάει με τον εγγονό της που γεννήθηκε στο Λονδίνο, γιατί σε λίγα χρόνια πιθανόν να προτιμά να μιλά αγγλικά και όχι ελληνικά.
Και φυσικά, κάνα δυο-τρεις φίλοι κολλητοί.
Δυο-τρεις, όχι παραπάνω πλέον, αλλάζουν οι άνθρωποι, οι ζωές παίρνουν τη δική τους ρότα, κι αν είσαι 2.500 μίλια μακριά, απομακρύνεσαι, γίνεσαι ξένος.
Μου λείπουν αυτές οι χαλαρές στιγμές, οι καφέδες στο Ρίο και τα ουζάκια το καλοκαίρι στις καντινες!
ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΜΕΤΑΝΙΩΝΩ.
Μάλλον άργησα να φύγω κιόλας.
Πιστεύω πως αυτό το σκέφτονται πολλοί από τους νεομετανάστες.
Βλέπουμε τα χαμένα χρόνια και μπορούμε πλέον να συγκρίνουμε με τα στανταρ της ξένης χώρας.
Συνειδητοποιούμε πόσα χρόνια έφυγαν, με προσπάθειες να πέφτουν στο κενό για επαγγελματική και προσωπική εξέλιξη.
Ειδικά, στα χρόνια της κρίσης, από το 2008 και μετά, μοιάζει όλα να έπεφταν σε μια μαύρη τρύπα.
Όλα σταμάτησαν και άρχισαν να γυρίζουν προς τα πίσω.
Δουλειές και καριερες χάθηκαν για τα καλά.
Οι 30ρηδες δεν κάνουν πλέον οικογένεια (πώς να κάνουν;), δεν κάνουν παιδιά (πώς να τα μεγαλώσουν;).
Δεν ξέρω αν θα γυρίσω ποτέ πίσω στην Ελλάδα, πιτσιρίκο.
Πραγματικά, θα το ήθελα πολύ, αλλά η δικιά μας γενιά είναι κάπως καμένη στο θέμα αυτό.
Γίναμε 40 χρονών σχεδόν.
Θα πάρει χρόνια να γυρίσει ο τροχός μετά τη χρεοκοπία.
Κι αν γυρίσει;
Έχω το δικαίωμα να πάρω τον γιο μου και να τον πάω πίσω στην Ελλάδα όταν θα είναι πες 15 χρόνων;
Δεν ξέρω, αλήθεια. Το έχω;
Όσο για την πολιτική;
Άσ’ το καλύτερα. Πονάει. Αηδία, ψέμα, κοροϊδία.
Έφυγα το 2014, επί Μνημόνιο Νο 2, και λίγα πράγματα έχουν αλλάξει από τότε που θα μου επετρεπαν να επιστρέψω πίσω.
Δύσκολη η ενσωμάτωση, πιτσιρίκο. Δύσκολη και επιπονη.
Είναι πολλές οι φορές που πρέπει να συγκρατηθεις, να μάθεις να συμπεριφέρεσαι όπως θέλει το σύστημα της χώρας και να παίξεις με τους κανόνες τους.
Αλλά όλα αυτά πανε περίπατο όταν βλέπεις πως ανταμείβεσαι.
Μόλις πέρασα απ μια διαδικασία συνεντευξεων για αλλαγή δουλειάς και κατέληξα να έχω τρεις πολύ καλές προσφορές να επιλέξω.
Στην Ελλάδα του 2018, αυτό ίσως φαντάζει σενάριο επιστημονικης φαντασίας.
Όσο για το αν έγινα καλύτερος ανθρώπους, νομίζω λιγάκι ναι.
Νομίζω πως είδα τα πράγματα αλλιώς.
Είμαι κι εγώ ένας μετανάστης εδώ και είμαστε όλοι άνθρωποι -από όπου και να προερχόμαστε- και κάνουμε ό,τι καλύτερο μπορούμε για τον εαυτό μας και την οικογένειά μας μέσα σε ένα ευνομούμενο κράτος που ξέρεις καλά ότι, εάν παρανομήσεις, θα πιαστείς και θα πληρώσεις το αντίστοιχο τίμημα.
Το αγαπημένο σου θέμα: Δικαιοσύνη!
Για ένα από αυτά που ευχαριστώ την Ελλάδα, είναι που κατάφερα να σπουδασω και να πάρω ένα χαρτί που μου άνοιξε την πόρτα εξόδου από την κρίση και τις δυσκολίες της χώρας μου.
Και κάτι τελευταίο: Δεν είμαστε βολεμένοι και δεν είμαστε προδότες.
Όσοι φύγαμε, αυτές οι 700 χιλιάδες, στην πλειοψηφία δεν φύγαμε για ένα καλύτερο μέλλον, φύγαμε απλά για ένα μέλλον.
Γράφω, ακούγοντας ελληνικά τραγούδια στο κινητό μου καθώς πάω για δουλειά.
Γράφω εδώ και δύο μέρες και πρέπει να πω πως με ευχαριστεί!
Σε ευχαριστώ για αυτή την ευκαιρία.
Δε γράφω άλλα, όμως. Θα μπορούσα να γράψω σελίδες.
Καλή σου μέρα και χαιρετισμούς στην πατρίδα.
Χ.
(Αγαπητέ φίλε, διαβάζοντας την ιστορία σας -και τις ιστορίες των άλλων φίλων- σκέφτομαι πως έχει γίνει ένα έγκλημα στην Ελλάδα, σε βάρος των ζωών εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων. Και για αυτό το έγκλημα δεν αποδόθηκε Δικαιοσύνη. Το γεγονός ότι δεν αποδόθηκε Δικαιοσύνη, εμένα μου λέει πως η Ελλάδα τελείωσε. Η Ελλάδα τελείωσε, όχι οι Έλληνες. Είμαστε άνθρωποι, όπως όλοι οι άνθρωποι. Και ίσως, αν υπάρξει το άλμα συνείδησης, αν αποκτήσουμε συνειδητότητα, να έχουμε πάλι τη χώρα μας. Όσο για την ηλικία σας, να σας πω πως η χρυσή εποχή για έναν άνδρα ξεκινάει στα σαράντα. Καρατσεκαρισμένο. Και να ξέρετε πως η κρίση ηλικίας είναι στο πρόγραμμα. Σας ευχαριστώ. Καλή ζωή. Την αγάπη μου.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.