Μια απλή αξιοπρεπή ζωή

Γεια σου Πιτσιρίκο,
Απαντώ κι εγώ στο κάλεσμά σου με την δική μου εμπειρία. Πριν μπω στην ουσία, θα προσπαθήσω να περιγράψω το υπόβαθρο σε λίγες προτάσεις.

Έφυγα το 2011, εν μέσω μνημονίων και γενικότερης παρακμής.

Για ένα χρόνο, είχα μαζέψει εργασιακή εμπειρία και είχα καταλάβει τι παίζει με λαμογιές, σεξισμό, βύσματα, προκαταλήψεις, εκμετάλλευση και όλα τα άλλα που έγραψαν οι φίλοι αναγνώστες.

Ενδεικτικά, για ένα φεγγάρι, δούλεψα σε μια “επιχείρηση” που ο αερολόγος ιδιοκτήτης θεωρούσε αστείο το να εμφανιστεί μπροστά στην γραμματέα, χτυπώντας απειλητικά μια ζώνη στον αέρα σαν μαστίγιο. Ο σιχαμένος.

Τέτοια βλέπαμε και σχεδιάζαμε -με την κοπέλα που ήμουν μαζί- να την κάνουμε.

Έτσι λοιπόν, μια μέρα του Σεπτέμβρη, μαζέψαμε τα μπογαλάκια μας και τα ποδήλατά μας και φύγαμε για την Αγγλία για μεταπτυχιακά και δουλειά.

Ήμουν τυχερός γιατί τον χρόνο που έκανα το μεταπτυχιακό τα βρήκα όλα αρκετά εύκολα.

Σε αυτό σίγουρα συνετέλεσε η οικονομική στήριξη των γονιών μου και το γεγονός ότι ήμουν ερωτευμένος.

Οι παρέες που έκανα στο Πανεπιστήμιο ήταν από όλα τα μήκη και πλάτη της Γης και είχαν τεράστια επιρροή στο πώς βλέπω τώρα τα πράγματα.

Αναγκάστηκα να δω τον εαυτό μου, τις συνήθειές μου και τη συμπεριφορά μου με τα μάτια των άλλων, και αυτό με βοήθησε στο να εξελιχθώ σαν άνθρωπος.

Η προσαρμογή στην κοινωνία άρχισε τον επόμενο χρόνο, όταν βρήκα δουλειά.

Πάλι τα βρήκα σχετικά εύκολα, μιας και ήμουν εξοικειωμένος με το χιούμορ και την γλώσσα, αν εξαιρέσεις τις προφορές.

Ακόμα θυμάμαι την πρώτη μέρα στη δουλειά, όπου συναντήθηκα με τον αγχώδη προϊστάμενό μου, που μίλαγε πιο γρήγορα κι από Ισπανό, κι ένα τυπάκι από το Essex που ήθελες υπότιτλους για να πάρεις πρέφα τι λέει.

Για λίγα χρόνια ένιωθα όμως ασταμάτητος, σαν να μπορούσα να κάνω τα πάντα.

Όλα στη ζωή, όμως, έχουν ένα τέλος.

Ο χωρισμός με έναν άνθρωπο που έχεις ζήσει τόσα μαζί, φέρνει πολύ πόνο.

Έτσι, βρέθηκα στο Εδιμβούργο, χαμένος, καλούμενος σε μια σκοτεινή περίοδο να χτίσω τη ζωή μου από το μηδέν.

Το πρώτο εξάμηνο ήταν εφιάλτης γιατί προσπαθούσα να ζήσω όπως πριν. Αφελής, επιπόλαιος και ασταθής.

Όπως όμως πολύ σωστά έγραψες στη φίλη, οι δύσκολες μέρες είναι το μεγαλύτερο εφόδιο για τις όμορφες μέρες που θα έρθουν.

Τα χρόνια που πέρασαν από τότε είναι ανεκτίμητα.

Έφεραν καινούριους ανθρώπους στη ζωή μου και πήραν άλλους μακριά.

Έρωτας, μοναξιά, ζωντάνια, νοσταλγία, όλα συνετέλεσαν σε μια πολύ δημιουργική περίοδο.

Ρωτάς αν σκέφτομαι την επιστροφή.

Δεν υπάρχει μέρα που να μην σκέφτομαι τους ανθρώπους που άφησα πίσω, αν και αυτοί φεύγουν ένας-ένας για άλλους τόπους.

Μου λείπουν οι καρδιακοί μου φίλοι, ο ήλιος, η θάλασσα, τόσο απλά πράγματα.

Πολλές φορές έχω την φαντασίωση ότι θα επιστρέψω σε ένα ατέλειωτο καλοκαίρι, που θα μπορώ να ζήσω ολιγαρκής μια απλή ζωή σε αρμονία με τους άλλους.

Η πραγματικότητα, όμως, χτυπάει επίμονα την πόρτα, γιατί, βλέποντας την Ελλάδα απ’ έξω, καταλαβαίνεις ότι δεν είναι ο τόπος που σου λείπει, αλλά τα χρόνια που έζησες με τους αγαπημένους σου ανθρώπους.

Το διαπιστώνω κι όταν γυρνάω για διακοπές· μένω αναπόφευκτα για μερικές μέρες στην Αθήνα, και μετά φεύγω τρέχοντας.

Οι φίλοι που έμειναν πίσω μένουν με τους γονείς τους, δουλεύουν όλη μέρα και έχουν αποδεχτεί την καθημερινότητα μέσα στη σαπίλα σαν να είναι κάτι φυσικό.

Σε δέκα χρόνια από τώρα, θέλω να είμαι υγιής και δραστήριος.

Να δημιουργώ, να αγαπάω και να αγαπιέμαι.

Να ταξιδεύω με ποδήλατα και βάρκες σε όμορφα βουνά, κόλπους, δάση και ρέματα.

Μια απλή αξιοπρεπή ζωή, Πιτσιρίκο μου.

Αν αυτός ο τόπος είναι η Ελλάδα έχει καλώς, αλλά δεν το βλέπω.

Προσαρμοζόμαστε, έτσι κι αλλιώς.

Σε ευχαριστώ για την φιλοξενία και, κυρίως, για αυτό το ανθρώπινο και εύφορο για σκέψη περιβάλλον που έχεις δημιουργήσει, εσύ και οι φίλοι αναγνώστες του blog.

Η παραπάνω φωτογραφία είναι από τα πανέμορφα Highlands.

Την αγάπη μου,

Ο κουρδιστός ποδηλάτης

(Αγαπητέ φίλε, δεν λέει να πας στην Βρετανία και να μην πάθεις και ένα fall apart από έρωτα. Αυτά είναι τα βραβεία στη ζωή. Όταν ερωτεύεσαι για πρώτη φορά, τον παίρνεις πολύ βαριά τον χωρισμό. Μετά, όμως, διαπιστώνεις πως μπορείς να ερωτευτείς ξανά -γίνεται, δεν απαγορεύεται- και ισιώνεις. Αυτά θα έπρεπε να μας τα μαθαίνουν στο δημοτικό, για να μην τα μαθαίνουμε μόνοι μας και ταλαιπωριόμαστε. Όλοι οι άνθρωποι να έχουν μια αξιοπρεπή ζωή. Εσείς θα την έχετε. Είστε φτιαγμένος γι’ αυτήν. Φαίνεται στα λόγια σας. Καλή ζωή λοιπόν. Σας ευχαριστώ. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.