Κέμπριτζ-Γενεύη-Χάγη

Αγαπητέ Πιτσιρίκο,
Είναι η πρώτη φορά που σου γράφω και η πρώτη φορά που αποφασίζω να γράψω κάτι δημόσια.

Η δική μου ιστορία ξεκινάει πριν από την κρίση, 10 χρόνια πριν, τότε που η Ελλάδα ζούσε μια άλλη ζωή, δανεική για πολλούς.

Μέσα στα 10 χρόνια, είχα την τύχη να ζήσω φοβερές εμπειρίες σε 3 χώρες, 3 πόλεις που φημίζονται για τον διεθνή χαρακτήρα τους.

Η απόφαση να φύγω από την Ελλάδα ήταν αποτέλεσμα της γνωριμίας μου με τον τωρινό μου πια σύζυγο.

Πριν φύγω, είχα μια πολύ καλή δουλειά και ό,τι, τέλος πάντων, θα μπορούσε να χαρακτηρίσει μια καλή ζωή.

Δεν υπήρχε λόγος να αφήσω την Ελλάδα, πέραν του έρωτος.

Πρώτη στάση η Αγγλία, όπου τα πράγματα ήταν εύκολα.

Η γλώσσα και ο σύζυγος που ήταν από κει έκαναν την καθημερινότητα εύκολη.

Όσο εύκολη μπορεί να είναι για μία γυναίκα 5 μηνών έγκυος.

Έζησα λοιπόν το NHS σύστημα της Αγγλίας, πολύ γρήγορα και από πολύ κοντά.

Η εμπειρία μου έδειξε ενα σύστημα που το μεγαλύτερο ποσοστό των γιατρών ήταν ξένοι.

Την μέρα που γέννησα τον γιο μου μέσα στο χειρουργείο -καισαρική γαρ- ήταν ενας Ινδός, μια Ιρακινή αλλα την γενική επιβλεψη την είχε ένας Έλληνας.

Ένιωσα μια σιγουριά.

Το σοκ ήρθε λίγες ώρες αργότερα.

Οι γιατροί όπως είπα καταρτισμένοι και με εμπειρία.

Το παιδί ήταν μαζί μου συνέχεια, όπως και ο σύζυγός μου.

Όταν, όμως, ήρθε η ώρα που, εξαντλημενη πια από την γέννα, ήθελα να κλείσω τα μάτια μου και να πάρω δυνάμεις, ο σύζυγος έπρεπε να φύγει και κανείς δε μπορούσε να μείνει μαζί μου για το πρώτο βράδυ.

Είπα μέσα μου δεν πειράζει, θα τα καταφέρω.

Στις 2 ώρες ήρθε η νοσοκόμα να μου δώσει από δίπλα μου το παιδί να το θηλάσω και να το αλλάξω.

Το θέμα ήταν ότι δεν γύρισε ποτέ πίσω να με βοηθήσει να βάλω το παιδί στο κρεββατακι δίπλα μου, δεν μπορούσα να κουνηθώ, είχα ορούς στα χέρια, δεν μπορούσα να χτυπήσω το κουδούνι, δεν έφτανα, με αποτέλεσμα το υπόλοιπο βράδυ να έχω το μωρό δίπλα μου, να παλεύω να μην κοιμηθώ και το σκάσω και να περιμένω να ξημερώσει.

Όταν ο αντρας μου ήρθε την επόμενη μέρα, με βρήκε άυπνη και τρομοκρατημένη.

Με αυτή τη μικρή ιστορία ήθελα να πω πως όλα πήγαν κατ’ ευχήν, ήμουν υγιής το ίδιο και ο μικρός αλλά το κομμάτι που λέγεται care δεν υπήρχε.

Όπως λέει και ο σύζυγός μου: we are missing the care from our care system.

Η έννοια προς τον συνάνθρωπο δεν ήταν εκεί.

Ένας γιατρός, μια νοσοκόμα είναι λειτουργοί, όχι απλά επιστήμονες.

Τέτοιου είδους μικρές ή μεγάλες ιστορίες συνόδεψαν όλα αυτά τα χρόνια την εμπειρία μου και στην Ελβετία και στην Ολλανδία και, ενώ ακούω από όλους πόσο ατομιστές και παρτάκηδες είμαστε εμείς οι Έλληνες, εγώ δεν το βίωσα όσο ήμουν στην Ελλάδα για πράγματα που μετράνε.

Ίσως ήμουν τυχερή εξαιτίας της οικογένειας και των φίλων που είχα, ίσως γιατί έφυγα πριν την κρίση.

Έχω πολλά παραδείγματα να πω και ίσως κάποια στιγμή να γράψω και τα απομνημονεύματά μου αλλά αυτό που θέλω να καταθεσω είναι ότι δεν αντέχω πια να ακούω τόσο βαρύ κατηγορώ για την Ελλάδα και τους Έλληνες από τους Έλληνες.

Αυτά τα 10 χρόνια, αναγκάστηκα άπειρες φορές να δώσω απάντηση για την κρίση, για το αν δουλεύουμε ή όχι στην Ελλαδα, για το αν είμαστε χαραμοφάηδες, για το αν ειναι πραγματικές οι σπουδές και η εργασιακή εμπειρία που δηλωνουν οι Ελληνες στα βιογραφικά τους, για το αν πληρώνουμε τους φόρους μας στο κράτος -όταν εκανα ανακαίνιση στο σπίτι μου στη Χάγη, ο Ολλανδός εργολάβος μου είπε το εξής χαρακτηριστικό “με απόδειξη ή χωρίς απόδειξη”- κλπ κλπ.

Αυτό, όμως, που με τσακίζει είναι πόσο εμείς οι ίδιοι κατατροπώνουμε την Ελλάδα.

Ναι η κρίση υπάρχει, ναι δουλειές στην Ελλάδα δεν υπάρχουν, ναι τα τελευταία χρόνια οι Έλληνες φεύγουν για να επιβιώσουν -αφήνοντας πίσω γονείς και τον ήλιο- αλλά το ερώτημα μου είναι, ακούγοντας και διαβάζοντας όλα αυτά, πώς θα μπορούσαμε να αλλάξουμε αυτήν την πραγματικότητα που τόσο μας πληγώνει στην Ελλάδα, αν όλοι εμείς -που μπορούμε και θέλουμε- ζούμε στο εξωτερικό;

Κάθε φορά που γυρνώ στην Ελλάδα, βλέπω και ζω την καταστάση μέσω της οικογένειάς μου και των φίλων μου.

Ρουφάω, όμως, τον ήλιο, τρώω το μη πλαστικό φαγητό και πίνω καφέ στην πλατεία γιατί μπορώ.

Κάνω μπάνιο στην θάλασσα χωρίς να φοβάμαι να βάλω το πόδι μου μέσα και προσπαθώ να μάθω στο γιο μου να αγαπάει την Ελλάδα.

Τσαντίζομαι που υπάρχουν ακόμα τα λουλούδια στα μπουζούκια και η ψευτομαγκιά του ξέρεις ποιος είμαι εγώ.

Μου την δίνουν τα σκουπίδια στους δρόμους αλλά, για κάποιο λόγο, αγαπώ ακόμα το αλλαλούμ της ελληνικής πραγματικότητας.

Δεν ξέρω πού θα είναι η Ελλάδα σε 10 χρόνια από τώρα, αλλά ούτε και η Ευρώπη.

Το μόνο που ξέρω με σιγουριά είναι ότι, με το μόλις μου δοθεί η ευκαιρία -πιστεύω στα επόμενα 10 χρόνια-, θέλω να γυρίσω πίσω και να παλέψω με το δημόσιο, τους άσχημους δρόμους και τρόπους, την νοοτροπία, τα κορναρίσματα και τους φόρους.

Ίσως πολλοί πουν οτι ονειροβατώ και ότι μιλώ εκ του ασφαλούς, τώρα που δεν παλεύω για το προς ζην.

Το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι ελπίζω να τα καταφερω.

Σε ευχαριστώ, Πιτσιρίκο, που μου έδωσες την ευκαιρία να πω και εγώ τη μικρή μου ιστορία.

Με αγωνιστικούς χαιρετισμούς,

Β.

(Αγαπητή φίλη, όταν γεννήσατε, δεν είχε πάει ακόμα ο Ηλίας στην Βρετανία, οπότε το σύστημα υγείας που είχαν ήταν μπάχαλο. Τώρα, ο Ηλίας τους έχει βάλει σε ένα πρόγραμμα. Ευτυχώς που χρεοκόπησε η Ελλάδα και οι Έλληνες γιατροί έφτιαξαν το σύστημα υγείας των άλλων ευρωπαϊκών χωρών. Πάντως, στην Ελλάδα, τα νοσοκομεία ξέμειναν και από γάζες. Δεν θα σας πω ότι μιλάτε εκ του ασφαλούς αλλά θα σας πω πως δεν ζήσατε την Ελλάδα της χρεοκοπίας -ευτυχώς για εσάς-, και όχι την Ελλάδα της κρίσης, γιατί η κρίση είναι κάτι που περνάει αλλά αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα δεν θα περάσει πριν τα τινάξουμε εμείς. Οι Έλληνες φεύγουν γιατί η Ελλάδα τελείωσε. Δεν φεύγουν επειδή δεν την αγαπούν. Αλλά δεν έχουν ζωή εδώ. Ζωή στην Ελλάδα έχουν μόνο οι ιδιοκτήτες της. Η Ελλάδα δεν ανήκει σε όλους τους Έλληνες. Μπορούσαμε να κάνουμε πάρα πολλά -δείτε τι έκαναν οι Ισλανδοί, αμέσως μετά την χρεοκοπία της χώρας τους- αλλά αποδείχτηκε πως η Ελλάδα ήταν τελειωμένη πολλά χρόνια πριν χρεοκοπήσει. Μια λούμπεν κοινωνία δεν μπορεί να αντιδράσει. Αλλά μπορεί να βάζει στη Βουλή τους νεοναζί, για να πάρει …εκδίκηση. Εύχομαι να υπάρχει Ελλάδα, όταν θα επιστρέψετε. Αυτό είναι το θέμα τώρα. Πάντως, νομίζω πως δεν θα την αναγνωρίσετε. Αν συνεχιστεί η φυγή των Ελλήνων, σίγουρα δεν θα την αναγνωρίσετε. Και θα ευγνωμονείτε τον έρωτά σας που σας έσωσε από την κατάθλιψη που είναι πια πολύ μεγάλη μόδα στην Ελλάδα. Σας ευχαριστώ. Καλή ζωή. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.