Ο νέος Έλληνας (προσοχή: όχι ο νεοέλληνας)

Νεφοσκεπής κομητεία του Σάρρεϋ, 26η Μαΐου, σωτήριον έτος 2018.
Ας προσθέσω κι εγώ το χρονικό μου στις πολύ ενδιαφέρουσες μαρτυρίες των λοιπών μεταναστών, λοιπόν! Ξεκινάω λέγοντας ότι έχω αρκετά κοινά με τον Θάνο από το Γκέτεμποργκ.

Ζω από το 2012 και εργάζομαι, ως τεχνικός σύμβουλος, σε πολυεθνική, στην καταπράσινη, γραφική και μεσοαστική -προς προνομιούχα- κομητεία του Σάρρεΰ.

Μένω στο τσαρδάκι μου στας εξοχάς με την εντόπια σύζυγο μου, γέννημα και θρέμα της Αουστρέλιας, του μεσοαστικού Kent και εργατικού Bow, και τον οκτάχρονο γιο μας.

Στο Λονδίνο ανέβηκα το 2002 για το μεταπτυχιακό μου.

Πάντα ήθελα να ζήσω και να εργαστώ μία πενταετία στο εξωτερικό και το Λονδίνο με μανγήτιζε.

Αφού, λοιπόν, απολύθηκα από το στρατό και άρχισα να εργάζομαι σε ολυμπιακά έργα, κατάλαβα ότι αυτό το πανηγύρι θα άφηνε πίσω του συντρίμμια, άσε που δεν άντεχα τις νεοελληνικές νοοτροπίες που σπάγαν τα μαλακόμετρα.

«Τι γυρεύουμε εμείς μέσα στις νύχτες των άλλων»….

Όχι ότι πέρναγα άσχημα!

Μιά χαρά παιδί μεσοαστικής οικογένειας, με μόρφωση άνω του μέσου όρου, θα μπορούσα κάπου να τρούπωνα κι εγώ, αλλά αυτό δε με κάλυπτε, δεν έβλεπα προοπτική στο να γίνω όπως θέλω εγώ.

Κάνω λοιπόν αιτήσεις για μεταπτυχιακά στο περιβάλλον -στο οποίο εργάζομαι πια- με δύο κολλητούς, μας δέχονται και καβαλάμε το αεροπλάνο το Σεπτέμβρη.

Ο πρώτος χρόνος ήταν σπουδές, οπότε ήταν καλή μετάβαση.

Από τον δεύτερο, έμεινα πίσω και μαζί με δύο πολύ καλές μου φίλες -Ελληνίδες κι αυτές- και τα επόμενα τέσσερα χρόνια ίσως να ήταν και τα καλύτερα της ζωής μου.

Work hard play hard, πρόοδος σε κάθε επίπεδο, ταξίδια, φιλίες και επαφές με ανθρώπους από όλο τον κόσμο, νομίζω άνοιξε λίγο το μυαλουδάκι μου.

Κάπου στον τέταρτο χρόνο, γνώρισα και τη συμβία και το σαράκι της επιστροφής, όπως και το δικό της της φυγής συναντήθηκαν και …2007 επιστρέφουμε Ελλάδα και οι δύο με καλές δουλειές.

Μέσα σε πέντε χρόνια ζήσαμε την οικονομική κρίση, αλλά, πάνω απ’ όλα, την πολιτισμική -θεωρώ ότι έχουμε υποστεί πολιτισμική γενοκτονία από γενέσεως προτεκτοράτου, με αυξημένη ένταση από το ‘81- και κοινωνική.

Ξεκινήσαμε πολύ καλά, αλλά, από τη μέρα που ο Αλογοσκούφης είπε να μην ανησυχούμε καθότι το Γιουνάν Μπεηλίκ είναι προστατευμένο από την κρίση, αφού δεν βασίζεται η οικονομία του στον πρωτογενή και δευτερογενή παραγωγή (!!!!!!!!!!), ο κλοιός στένευε.

2009 χάνουμε και οι δύο τις δουλειές μας, εγώ δουλεύω έκτοτε τρεις άλλες του ποδαριού, 2010 έρχεται και ο γιος μου, χειμώνα 2011 αρχίζω αιτήσεις εξωτερικό· πια φαίνεται δεν πάει πουθενά αυτό, παρά στα βράχια, και -συν τοις άλλοις- έχω ακόμα δύο ανθρώπους πάνω στη βάρκα μου τώρα!

Επιστρέφουμε, αφού με παίρνουν πίσω στην εταιρεία που δούλευα πριν φύγω, μέσα σε λίγες εβδομάδες έχουμε νοικιάσει σπίτι σε χωριό κοντά στο Λονδίνο, βρίσκουμε τα πατήματά μας πλήρως, και ο γιος μου εγγράφεται στον τοπικό παιδικό σταθμό.

Έκτοτε, η σύζυγος μου κάνει αυτό που αγαπάει, ο γιος μου αναπτύσσεται σε ένα σωστό χαρακτήρα και θετικό άνθρωπο -το χαμόγελο του είναι ο νο 1 δείκτης του πώς τα πάμε!-, εγώ προχωράω σε όλα τα επίπεδα, έχουμε και το δικό μας κεραμίδι (μάλλον της …τράπεζας, αλλά τουλάχιστον καταφέραμε να το πάρουμε με αυτά που βγάζουμε) ως και παραδοσιακή μουσική (που είναι το μεράκι μου) έχω βρει φίλους να παίζω.

Τι μας λείπει;

Έλα ντε, το ελληνικό φως, οι άνθρωποί μας -το αισθάνθηκα ειδικά όταν ο πατέρας μου πέρασε σημαντικό πρόβλημα υγείας-, η ευθύτητα και η ζεστασιά στις φιλικές σχέσεις και η ικανότητα να μπορείς να πάρεις τηλέφωνο ένα φίλο και να πάτε να τα πείτε, χωρίς να πρέπει να κανονίσεις δύο μήνες πριν, και να σου ακυρώνει δύο ώρες πριν συναντηθείτε.

Δεν χρειάζεται να μπω σε διαδικασίες σύγκρισης. Άνθρωποι είναι, σκατά και διαμάντια ανακατεμένα, όπως ΠΑΝΤΟΥ.

Η δε αγγλίδα γυναίκα μου έχει κάνει περισσότερους πραγματικούς φίλους στα πέντε χρόνια μας πίσω, παρά στα σαράντα της εδώ.

Πια δεν κακολογώ τους νεοέλληνες, τουναντίον θαυμάζω όποιους παραμένουν άνθρωποι και μέσα σε αυτή την κάμινο -και το απολύτως εχθρικό περιβάλλον- δημιουργούν και αφήνουν κάτι πίσω τους.

Και ξέρω αρκετούς. Οι λοιποί, απλά, πάνε με το ρεύμα.

Δεν έχω ούτε αισθήματα ανωτερότητας, όπως δυστυχώς βλέπω πολλούς συμπατριώτες μετανάστες να έχουν -και δη φιλελέδες-, μα ούτε και μειονεξίας.

Αυτοί είμαστε, ένα μείγμα ανατολιτών, βαλκάνιων, μεσογειακών και ολίγον από γιουροπήανς.

Και καλό είναι να ταξιδεύουμε λίγο και να γνωρίζουμε κοινωνίες και κουλτούρες εκτός τουριστικής φουσκάλας -λόγω εργασίας έχω την ευκαιρία αυτή- και νομίζω θα καταλάβουν ότι ούτε ο περιούσιος λαός είμαστε, μα ούτε και κατώτεροι από όπου βρίσκονται τώρα.

Δεν μπορώ ούτε την απαξίωση, ούτε την αποθέωση, για τους συνέλληνες ιθαγενείς.

Κάπου στη μέση πάντα. Αυτό μας προσδιόρισε στα ντουζένια μας και στο έρεβος που βυθιζόμαστε όλο και βαθύτερα πια.

ΟΚ, εδώ στην πάλαι ποτέ αυτοκρατορία που δεν έδυε ο ήλιος, υπάρχει μία επίφαση ισότητας.

Βασικά, άμα έχεις μπικικίνια στην τσέπη, σε ακούν, αλλιώς στην ουρά για benefits ή δούλευε γκαρσόνι για οκτώ λιρόνια -plus tips- την ώρα.

Αν παράγεις πλούτο, προχωράς, αλλά πάντα από πάνω σου θα υπάρχει κάπου κάποιος Βρετανός να τσεκάρει τους βαζιβούζουκους.

Και φυσικά, full identity politics και μετααποικιακές τύψεις, ή μάλλον ένας συστημικός φερετζές πάνω από τα πραγματικά μας πολιτισμικά και κοινωνικά προβλήματα και ρήγματα, ώσπου να σκάσει η βόμβα που σιγομουρμουρίζει εδώ στην πλούσια και προοδευτική Εσπερία.

Σίγουρα παράδεισος δεν είναι, και το βλέπω ειδικά στους νεο-μετανάστες που πέφτουν θύματα χοντρής εκμετάλας, πάλι όμως τους δίνεται για λίγο μιά ελπίδα ότι κάτι καλύτερο, -εύκολο αυτό και με τα χάλια της Ελλάδας- μπορούν να πετύχουν.

Σε επίπεδο κοινωνικών σχέσεων, δεν έχω να προσθέσω κάτι στους προλαλήσαντες. Γενικά, σφιχτά.

Με αυτά κι αυτά, δεν μας βλέπω να επιστρέφουμε, Πιτσιρίκο μου.

Σε τι να γυρίσουμε άλλωστε;

Ακόμα κι αν μας…δοθεί μιά δουλειά για κάνα διχίλιαρο (LoL) προ φόρων και εφευρισκόμενων κρατήσεων -από αυτές που πλειοδοτούν υποσχετικά ο Αλιέξης και ο Κούλης για να μας επαναπατρίσουν-, σε τι σχολείο θα πάει ο γιός μου;

Σε τι νοσοκομείο θα πάμε όταν πάθουμε κάτι;

Τι προοπτική μας δίνεται να κάνουμε αυτό που αγαπάμε και να προχωρήσουμε μπροστά χωρίς να τρώμε βρώμικο ψωμί από κατουρημένες ποδιές;

Όλο αυτό το «θα φτιάξουμε επιδοτούμενες θέσεις εργασίας ή θα φέρουμε την ανάπτυξη (LooooooL) να φέρουμε πίσω τους 700.000» είναι μία μούφα εσωτερικής κατανάλωσης διότι το ζήτημα είναι πολύ ευρύτερο, ειδικά όταν έχεις και οικογένεια.

Εμείς, άλλωστε, φύγαμε, γυρίσαμε και ξαναφύγαμε. Δεν νομίζω πως μας παίρνει για άλλη ολική επαναφορά.

Κλείνω, κοιτώντας μπροστά.

Εμείς προχωράμε και φαίνεται κάπου μας βγάζει να κρατάμε τα πόδια μας στις δυό βάρκες· το θέμα είναι ο πιτσιρικάς μου όμως.

Το παιδί έχει μητρική γλώσσα τα αγγλικά αλλά καταλαβαίνει καλά τα ελληνικά, αφού στο σπίτι είμαστε φανατικά δίγλωσσοι, βοηθάει και το skype κάθε Κυριακή με τον παππού και τη γιαγιά, οι καλοκαιρινές διακοπές με τα ξαδέρφια και φίλους, θάλασσα, σουβλάκια και παγωτά (όπως κάνεις κι εσύ!).

Κάθε βράδυ του διαβάζω στα ελληνικά, μας αρέσουν οι μύθοι της αργοναυτικής εκστρατείας και η Οδύσσεια, ίσως νοιώθουμε κι εμείς λίγο ταξιδιάρικα πουλιά σαν τους ήρωες και αυτό μας ενώνει.

Εκεί βρίσκουμε άνετο χώρο για την ταυτότητα μας.

Στο σχολείο πάει μία μέρα με καπελάκι ΑΕΚ (δώρο του παππού), μία μέρα με Arsenal (από τον grandpa).

Αντίστοιχες εμπειρίες έχουν πολλές οικογένειες με ελληνική καταγωγή που γνωρίζουμε –και δη μεικτές σαν εμάς-, σχεδόν κανείς δεν περιμένει πια να επιστρέψει, μα όλοι νοσταλγούν το χειραγωγούμενο οικοπεδάκι με τον ήλιο και τη θάλασσά του.

Το θέμα πια είναι πως ο κοσμάκης πίσω -όχι σαν κράτος, αλλά σα λαός, κοινωνία και πολιτισμός- θα αποδεχτεί ότι το νεοελληνικό κράτος έχει τελειώσει και ότι πρέπει αυτό το χάρτινο κουρελιασμένο καραβάκι να βγει ξανά στα πέλαγα κι όπου βγει.

Ήρθε η ώρα της διασποράς μας πάλι και να επαναπροσδιορίσουμε -εκτός της υποδουλωμένης μητρόπολής μας- την ταυτότητα και την πορεία μας.

Το προτεκτοράτο πέθανε, λοιπόν, ας μην πάει στον πάτο του ιστορικού βαρελιού μαζί του και ο λαός και όποιος πολιτισμός έχει διασωθεί.

Ίσως να είναι και το τέλος της διαδρομής, όμως..

Αλλά αυτό που -νομίζω ταπεινά- μένει σε εμάς, τα νέα βατράχια γύρω από τη λίμνη, είναι να φτιάξουμε και να ενισχύσουμε –χωρίς πειθαναγκασμούς και παραδοπιστίες- αυτό το ΠΟΛΥ λεπτό μίτο, γλωσσικό, πολιτισμικό, αξιακό, εμπειρικό, που θα ενώνει τους επόμενους με αυτά που αφήσαμε πίσω.

Ευχόμενοι ότι θα θέλουν να τον πιάνουν από την ξεφτισμένη άκρη του και θα επιστρέφουν, έστω και πρόσκαιρα, ώστε να συνεισφέρουν στη διαμόρφωσή του, ενώ θα έχουν και μία ξεκάθαρη -μα και ανοικτή και πολυσχιδή- ταυτότητα εκεί που διαμένουν μόνιμα.

Κοινώς, θα εξελίξουν τον ελληνισμό -γιατί, εντός του προτεκτοράτου, βρωμάει θανατίλα- και θα αλληλοβοηθηθούν με τις τελευταίες εδώδιμες εστίες δημιουργίας που σιγοκαίνε κρυφά.

Ετοιμάζοντας, λοιπόν, τις προάλλες καφέ για τον δάσκαλο ελληνικών του γιού μου -που τα έχει διδάξει σε εκατοντάδες αν όχι χιλιάδες παιδιά ελληνικής καταγωγής εδώ-, έναν κοσμοπολίτη και φανταστικό άνθρωπο και εξαίρετο παιδαγωγό, συζητάμε πως σιγά σιγά προοδεύει ο μικρός αλλά και του αρέσει να ζει εδώ παίζΟντας με τον κολλητό του τον Σιντάρτα -πολύ αγγλικό όνομα, ε;- μα και να πάει πίσω για διακοπές κάθε χρόνο, τον κοιτάμε και οι δυό και ξαφνικά λέω αυθόρμητα: «Αυτός είναι ο νέος Έλληνας, let’s deal with it…».

Κούνησε συγκαταβατικά το κεφάλι… «Το ξέρω»…

Σε ασπάζομαι, Πιτσιρίκο, κι εσένα και τους λοιπούς αναγνώστες, kalo kouragio.

Γ.

Υ.Γ. Πιτσιρίκο, στο τακτικό ερώτημα «Θα γυρίζατε πίσω;» προς την οικογένεια μας, εις/μία στο σπίτι απαντάει «αύριο πρωί!». Από αυτά που βλέπεις στα νησιά, μάντεψε ποιός/α είναι…

(Αγαπητέ φίλε, οι νέοι Έλληνες γεννιούνται εκτός Ελλάδας. Και οι πιτσιρικάδες που γεννιούνται στην Ελλάδα, ψάχνουν -από μκροί- να βρουν σε ποια χώρα θα ζήσουν. Αλλά εμείς συνεχίζουμε να κοροϊδευόμαστε μεταξύ μας. Περιμένουν πολλοί Έλληνες την ανάπτυξη, σε μια χώρα που οι πολίτες της την εγκαταλείπουν. Πολύ έξυπνοι. Το βέβαιο είναι πως οι νέοι Έλληνες θα είναι κοσμοπολίτες. Άρα, σίγουρα Έλληνες. Σας ευχαριστώ. Να χαίρεστε τον γιο σας. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.