“Μάθε παιδί μου γράμματα… να γίνεις μετανάστης”

Καλησπέρα απο την όμορφη Φρανκφούρτη. Έτος 2012, Οκτώβριος Ένα νησί ριγμένο έτσι απλά μες στο Ιόνιο, και εγώ στο καφενεδάκι δίπλα στη θάλασσα με δύο γειτονάκια μου, να μετράω τα τσιγάρα, τον ελληνικό καφέ, τον καταγάλανο ουρανό, τα μικρά συννεφάκια και τα σεντς.

_Όχι ρε παιδιά, δεν βγαίνει έτσι η ζωή. Θα φύγω, το αποφάσισα. Εδώ δεν υπάρχει τίποτα για μένα.

_ Μα δεν έχεις κανέναν έξω.

_ Δεν πειράζει. Θα βρω.

Άρχισα να στέλνω βιογραφικά με επίσημες χρυσοπληρωμένες μεταφράσεις σε όλα τα μέρη του πλανήτη. Όπου στην ευχή ζητούσαν παιδαγωγούς.

Καί έφτασε η απάντηση: καναδική εταιρεία, εκτιμώντας την αίτησή σας προς ανάληψη θέσεως κωδικός τάδε, σας προσκαλεί σε επαγγελματική συνέντευξη στα κεντρικά γραφεία, ώρα τάδε, οδός τάδε κτλ, κρατίδιο τάδε, Γερμανία. Παρακαλώ ενημερώστε κτλ.

Έβαλα τα κλάματα. Απίστευτο.

Πρέπει να τα καταφέρω.

Πρέπει να φτάσω εκεί αλλά πώς; Έχω στήν τράπεζα 125 ευρώ, δεΝ φτάνουν. Θα βγω στη γύρα, στη ζητιανιά. Ξεφτίλα, το ξέρω, μα θα τους τα στείλω πίσω με τον πρώτο μισθό λόγω τιμής.

Όλοι μου στάθηκαν.

Να ‘ναι καλά.

Ακόμα και ρούχα σχεδόν καινούρια φιλων βγήκαν από ντουλάπες για να τα φορεσω.

Παπούτσια μποτακια απο τα γιορτινά κουτιά τους.

Και μετρητά, ό,τι μπορούσε ο καθένας.

Αυτό είναι το καλό της δικιάς μου μικρής επαρχίας. Όλοι με ξέρουν, όλους τους ξέρω και έχω μάθει τα παιδιά τους γράμματα και έχω βοηθήσει και εγώ σε πολλά, να μην τα λέμε τώρα.

Ταξίδεψα με ένα ματσάκι βασιλικό στην τσέπη από τη μάνα μου και με ένα ρολόι του παππού μου ελβετικό, δώρο απο το γάμο του, που ακόμα δουλεύει και δεν το αποχωρίζομαι.

Πήρα μια βαλίτσα και μια χειραποσκευή και έκανα το σταυρό μου.

Πρώτη φορά έβγαινα εξωτερικό. Ούτε για διακοπές δεν είχα περάσει τα σύνορα της Ελλάδας.

Στο αεροπλάνο έκλαιγα πολύ. Κοιτούσα τα ακρογιάλια μας να απομακρύνονται πίσω μου και εγώ χανομουν στα σύννεφα.

Διεθνές Αεροδρόμιο Φρανκφούρτης, 2012, Νοέμβριος.

Μια ταμπέλα με το όνομά μου στις αφίξεις του εξωτερικού.

Πλησιάζω τον ηλικιωμένο κύριο.

Ακολουθούν οι απαραίτητες συστάσεις. Ξενοδοχείο πληρωμένο από την εταιρεία.

Αν προσληφθείτε, αφαιρείται από τον προσεχή μισθό σας, αν δεν προσληφθειτε δεν έχετε οικονομική επιβάρυνση έως και της αυριανής σας διαμονής ( ημέρα συνεντεύξεως).

Εάν δεν προσληφθείτε, υποχρεούστε να αποχωρίσετε την επόμενη μέρα από το δωμάτιο.

Η συνομιλία διεξήχθη στην αγγλική γλώσσα και η συνέντευξή μου στη γαλλική, αγγλική και γερμανική γλώσσα.

Η πρόσληψή μου ήταν γεγονός. Το συμβόλαιο άμεσο. 6μηνο διάστημα προσαρμογής εκατέρωθεν. Μετά, δυνατότητα επέκτασης συμβολαίου για μια διετία.

Με δήλωσαν αμέσως και στο δημαρχείο. Με ενημέρωσαν για την ασφάλεια την υγεία τους νόμους.

Οι πληροφορίες όλες ήταν ιδιαίτερα σημαντικές για την επαγγελματική εδραίωσή μου σε μια νέα χώρα και για το σεβασμό μου στη νέα θέση εργασίας.

Τά χρήματα δεν ήταν πολλά, ήταν όμως καλά και με σχεδόν το μισό μου πρώτο μισθό δεν είναι υπερβολή να σας εκμυστηρευτώ ότι τον κατέθεσα σε δώρα και πακέτα γεμάτα καραμέλες, γλυκά, σοκολάτες και μπισκότα. Που ταξίδευαν από την κεντρική Ευρώπη για να προσγειωθούν εκεί στο μικρό νησάκι του Ιονίου.

Με τον καιρό, βρήκα φίλους και εδώ.

Μια δεύτερη μικρή Ελλάδα άρχισε να εμφανίζεται στα σοκάκια της εδώ ζωής μου, αργά και σταδιακά. Τόσο που απετόλμησα κάποια στιγμή σε μια πολιτιστική εκδήλωση να αναφωνήσω: “ξένε, μη απόρει, Έλληνες εσμέν.”

Βρέθηκε μάλιστα και μια ψυχή τον περασμένο χρόνο με τα ίδια σχεδόν βιώματα και τις ίδιες αγωνίες και έχω ένα γλυκό χαμογελάκι να βλέπω πλεον και εγώ, μόλις ανοίγω τα μάτια μου.

Λίγα και καλά που λένε. Δεν θέλει πολλά η δική μου Εύτυχία, μόνο μια ποιότητα ζωής.

Αυτή την ποιότητα ζωής που την αξίζουμε, βρε παιδιά, και μου τη στέρησαν εκεί στην πατρίδα.

Καί έχω μέσα στην ψυχή μου Ακόμα το Γιατί.

Θα κλείσω με μια κουβέντα του διευθυντή μου: “το πιο δυνατό διαβατήριο για όλες τις χώρες του κόσμου, ξέρεις ποιο είναι; Η αγωγή και η μόρφωσή σου. Μην τις υποτιμήσεις ποτέ…”

Ευχαριστώ για τη φιλοξενία

Εκ βαθέων…

Για τα “μη με λησμόνει” του Ιονίου…

(Αγαπητέ φίλε, θα έχω πάντα την απορία για το πώς μια τόσο πλούσια -σε όλα- χώρα σαν την Ελλάδα, δεν μπορεί να κρατήσει τους ανθρώπους της. Σας ευχαριστώ για την ανθρώπινη ιστορία σας. Είμαστε και πατριώτες. Τα “μη με λησμόνει” άνθισαν και φέτος στο Ιόνιο, και δεν σας λησμονούν. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.