Από το Cove Bay

Αγαπητέ blogger πιτσιρίκο,
Σ’ ευχαριστώ για τα κείμενά σου που αποτελούν ένα κομμάτι της συνολικής πνευματικής άσκησης με την οποία εμπλουτίζω τον χρόνο μου.

Ζω σε ένα προάστιο του Aberdeen.

Στη Σκωτία ήρθα για πρώτη φορά πριν από 9-10 χρόνια, αλλά εγκαταστάθηκα μόνιμα το 2010.

Οι αρχικές δυσκολίες ήταν η εξοικείωση με την τοπική γλώσσα -κυρίως η ακουστική αντίληψη- και η σταδιακή ένταξή μου στην κοινωνικοοικονομική καθημερινότητα του τόπου.

Σημαντική βοήθεια στα δύο αυτά θέματα είχα από την -μετέπειτα- σύντροφό μου και από τους ανθρώπους του αρχικού περιβάλλοντος (γειτονιά, κοινότητα, χώρος εργασίας).

Κρίνοντας συνολικά, οφείλω πολλά στους Σκωτσέζους γιατί με αντιμετώπισαν με απροσδόκητα ανοιχτό και φιλικό τρόπο, χωρίς ίχνος αποικιοκρατικής συμπεριφοράς.

Η ζωή εδώ, είναι πολύ διαφορετική απ’ όσα είχαμε συνηθίσει στην Ελλάδα.

Για τις προσλαμβάνουσες των νέων σε ηλικία, πιθανόν να ζούμε σε νεκρική ηρεμία αλλά για την ηλικία των 40φεύγα και για τα γούστα μας είναι αυτό που μας καλύπτει.

Επειδή φαίνεται να έχεις εικόνα των ελληνικών νησιών, θα παρομοίαζα την καθημερινότητά μας με Νοέμβρη στη Νίσυρο.

Οι παρέες μας είναι τόσο κοντά, ώστε να κρατάμε ζωντανή την επαφή, και τόσο μακριά ώστε να διατηρούμε την ανεξαρτησία μας.

Έχουμε και 1-2 Εγγλέζους που ξέφυγαν από το υπερβολικό βρετανικό στύλ και «σκωτσεζοφέρνουν», αν μου επιτρέπεται η έκφραση.

Έτυχε να γνωρίσουμε και κάποιους Έλληνες αλλά ήταν αρκετά μικρότεροι και πολύ Έλληνες οπότε μάλλον δεν μας άντεχαν.

Στην Ελλάδα έχουμε έρθει μερικές φορές -όχι πάντα καλοκαίρια-, αλλά με τα χρόνια αραιώνουν οι επισκέψεις.

Αυτά που έχω στερηθεί είναι η αδικία και η εκμετάλλευση, αλλά ευτυχώς υπάρχει η εφορία κατοίκων εξωτερικού και αναπληρώνει την απώλεια.

Νοικιάζω το σπίτι μου στην Αθήνα για 400 ευρώ το μήνα, μου παίρνει για φόρο και ΕΝΦΙΑ σχεδόν 4 νοίκια (30%), επομένως «η Ελλάδα ποτέ δεν ξεχνιέται».

Για την ιστορία, να πούμε πως οι φόροι μας εδώ είναι σαφώς λιγότεροι σε ποσοστό επί των εισοδημάτων μας, κι ας μην επεκταθούμε σε λεπτομέρειες για τις αντισταθμιστικές παροχές προς τους πολίτες.

Μέσα στα επόμενα 1-2 χρόνια, υπολογίζω να έχω πουλήσει το σπίτι μου εκεί, οπότε τελειώνει και κάθε τυπική σχέση μου με τη χώρα (που σωστά αποκαλείς προτεκτοράτο).

Θα μείνει μόνον το ληγμένο ελληνικό διαβατήριο και 2 συγκεκριμένα blogs που επιμένω να διαβάζω (το ένα, φαντάζομαι, το ξερεις).

Αν έχει κάποια σημασία και αξία για σένα, θα πρέπει να σου πω ότι αρκετά από τα κείμενά σου έχουν γίνει θέματα για real-time μετάφραση και συζήτηση με τις παρέες μας, και αρκετοί εκτιμούν τις clear-cut τοποθετήσεις σου σε διάφορα ζητήματα.

Μπορεί να μην έχουμε δωμάτιο, αλλά υπάρχει καναπές με θέα τη θάλασσα, οπότε μπορεί στο μέλλον να ανταλλάξετε απόψεις απ΄ ευθείας.

Σ’ ευχαριστούμε για την πνευματική παρέα σου

Με εκτίμηση

Κώστας

(Αγαπητέ Κώστα, με πέθανες με το παράδειγμα για την καθημερινότητα στο Αμπερντίν που είναι σαν Νοέμβρης στη Νίσυρο. Μια χαρά θα είναι λοιπόν στο Αμπερντίν, γιατί είναι όμορφα τον Νοέμβρη στη Νίσυρο. Στη Νίσυρο έχουν ουσία οι σχέσεις των ανθρώπων και δεν περισσεύει κανείς. Έχουν όλοι πρόσωπο και θέση στην κοινωνία. Μακάρι να ήταν έτσι όλη η ελληνική κοινωνία. Από πολλά κείμενα φίλων από το εξωτερικό, φαίνεται πως η σημερινή Ελλάδα είναι βάρος για πολλούς ανθρώπους. Αυτό πρέπει να αλλάξει. Δεν ξέρω πώς, αλλά πρέπει. Σε ευχαριστώ. Και για την πρόσκληση. Καλή ζωή. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.