Μπύρες, θάλασσα και ηρεμία

Αγαπημένε μου Πιτσιρίκο, det var länge sedan όπως λένε και οι ιθαγενείς αλλόθρησκοι του βορρά. Πάει καιρός πολύς, ελληνιστί.

Είπα να περιμένω να κοπάσει η θύελλα των αναφορών από τις διάφορες χώρες, μην πετάγομαι σαν την κλανιά να καπελώσω και να σχολιάσω ό,τι μου κάνει εντύπωση.

Ένα σωρό πράγματα μου έκαναν εντύπωση αλλά θα σταθώ σε ένα γράμμα που διηγούταν την μετάβαση από μια παραλία της Εύβοιας στο Åmål της Σουηδίας.

Υπάρχει μια ταινία με τον αγγλικό τίτλο «Show me love» αλλά ο σουηδικός είναι «Fυcking Åmål», την οποία είχε τύχει να δω, όταν προσπαθούσα να βελτιώσω την κατανόηση της γλώσσας πριν την μετανάστευση.

Μιας γλώσσας που, επειδή η πιο κοντινή λέξη στο «γ@μημένο» που περιλαμβάνει είναι το «διαολεμένο», αποδέχεται την αδυναμία της και χρησιμοποιεί την αγγλική λέξη.

Μου είχε φανεί πολύ βαρετή η φάση, και, ερχόμενος εδώ, ανακάλυψα πως όντως η φράση «γ@μημένο Ομόλ» χρησιμοποιείται πλέον για να περιγράψει τραγικά βαρετά μέρη.

Οπότε, από την Εύβοια στο Ομόλ, θα έπρεπε να γίνει sequel με τίτλο «Från Evia till Åmål, fυcking life”.

Αλλά έτσι είναι η ζωή, να μας παίρνει από όμορφα μέρη και να μας πάει στην μέση του πουθενά.

Για να εκτιμήσουμε αυτό που είχαμε λέει.

Καλά, το εκτιμήσαμε, φτάνει…

Όχι πως κόβομαι να γυρίσω στην Ελλάδα, μην παρεξηγηθώ κιόλας.

Μου έφτανε μια σύντομη επαφή με τη χώρα και το σύστημα υγείας μάλιστα, για να φτύσω τον κόρφο μου και να πω πάλι καλά που πήρα τον πούλο.

Άσε που έχει από τον Μάιο που μας κάνει 25-28 βαθμούς και έχουμε λιώσει σαν τις γρανίτες.

Βγαίνω με το ποδήλατό μου και ρίχνω τις βόλτες μου στην εξοχή, όπου, άκουσον άκουσον, η ζέστη έχει καταφέρει να κάνει και τον σουηδικό αέρα να μυρίσει.

Γιατί, όπως σου έχω ίσως ξαναγράψει, βλέπεις συνήθως ένα υπέροχο δάσος αλλά δεν μυρίζει απολύτως τίποτα, οπότε η αίσθηση είναι πως είσαι μπροστά σε μια φωτογραφία.

Τέτοιο καλοκαίρι οι Σουηδοί βλέπουν κάθε 30 χρόνια φαντάζομαι, και σε θερμοκρασία και σε διάρκεια.

Έχουν χάσει τη μπάλα. Η οποία μπάλα τους απασχολεί τρομερά μετά την καλή ως τώρα πορεία στο Μουντιάλ.

Ειδικά με τους Γερμανούς, παρά τρίχα να βγουν γυμvοί στους δρόμους να πανηγυρίσουν.

Τους την βάρεσε, βλέπεις, πως, όταν τους το κάρφωσαν οι Γερμανοί στο 95′, άρχισαν τις χειρονομίες προς τον σουηδικό πάγκο.

Οι Σουηδοί, που δεν τα μπορούν αυτά, γιατί είναι πολύ πολιτισμένοι, κόντεψαν να ζητήσουν την σταύρωση των Γερμανών από την ποδοσφαιρική ομοσπονδία.

Εχθές το συζητούσαν στην δουλειά, ατάκες του τύπου «μπορεί να ακούγεται χαιρέκακο, αλλά το ευχαριστήθηκα γιατί είδες που έκαναν χειρονομίες και μας χλεύαζαν;».

Τι να πω εκεί;

Να απαντήσω πως δεν θα το περίμενα ποτέ από έναν λαό που ξεκίνησε δύο παγκόσμιους πολέμους, έκαψε κάτι εκατομμύρια κόσμο και ακόμα μάχεται με νύχια και με δόντια για την παγκόσμια κυριαρχία;

Σοκάρομαι!

Αλλά τι έλεγα;

Α, ναι! Ένα όμορφο μέρος, σε ένα τέτοιο θα ήθελα να ζω.

«Να είναι σαν την Εύβοια αλλα να μην είναι Εύβοια», που θα έλεγε και ο Γέροντας Παΐσιος.

Ο καθένας με τον πόνο του φυσικά, αυτό θα μπορούσε να είναι και το συμπέρασμα από τα μέιλ των αναγνωστών.

Άλλος να μην ξαναγυρίσει, άλλος να ξαναγυρίσει, και φυσικά ο καθένας να ζήσει τελικά τη ζωή του με τον τρόπο που θεωρεί πως πρέπει.

Άλλοι έχουν παιδιά, άλλοι δεν έχουμε, κάτι που αλλάζει τις προτεραιότητες φυσικά.

Κάτι που κυριαρχεί στην σκέψη πολλών από αυτούς με τους οποίους συζητάω και διαφαίνεται λιγότερο ή περισσότερο σε μερικά μέιλ, είναι πως υπάρχει η προσδοκία ή η απαίτηση να αλλάξει η πραγματικότητα, ώστε να προσαρμοστεί στις απαιτήσεις τους.

Δεν θέλω να χαλάσουμε τις καρδιές μας τώρα, γιατί, αν πιστέψω τον Πιτσιρίκο, αρκετοί από εσάς με εκτιμούν, αλλά πρέπει να το πω: Δεν αλλάζει η πραγματικότητα.

Φυσικά και δεν είμαι εγώ αυτός που κατέχει την αλήθεια και τις λύσεις για όλα τα προβλήματα, και το λέω γιατί γενικά παίζει πολύ η φάση «θα σου πω εγώ» στην ελληνική κουλτούρα.

Αυτό που είναι απλό παράδειγμα είναι πως, όταν πέφτεις στη θάλασσα, καλό είναι να συνειδητοποιείς πως ανταγωνίζεσαι τα 2/3 της επιφάνειας αυτού του πλανήτη και πως, όταν αγριεύει, καλό είναι να κόβεις πέρα, αλλά ακόμα και πως, όταν είναι ήρεμη, δεν υπάρχει πιθανότητα να κουραστεί πριν από εσένα.

Αν σκεφτείς πως η θάλασσα είναι ένα πολύ μικρό μέρος της πραγματικότητας στην οποία κολυμπάμε διαρκώς, καταλαβαίνεις τον τρόπο που σκέφτομαι.

Μπορεί να κάνω και λάθος, βέβαια, αλλά δεν θα βούταγα μεσοπέλαγα με 9 μποφόρ, αν είχα άλλη επιλογή.

Η αλήθεια είναι πως έχω σταματήσει να πιστεύω στην ελευθερία βούλησης/επιλογής σαν κοσμοθεωρία και θεωρώ πως, απλά, παίζουμε τα χαρτιά που μας μοίρασε η τύχη μας με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.

Δεν είναι οι ικανοί αλλά οι τυχεροί που επικαλούνται την ικανότητα και δεν είναι οι ανίκανοι που επικαλούνται την κακοτυχία αλλά οι άτυχοι.

Λες και οι λιγότερο όμορφοι και έξυπνοι είχαν επιλογή να διαλέξουν, λες και κάποιος βγαίνοντας από την κοιλιά της μαμάς του σκέφτηκε «δεν γ@μιέται, θα γίνω δειλός και χαμερπής, πού να τρέχεις τώρα».

Λαϊκοαπλοϊκές αμπελοφιλοσοφίες θα μου πεις τώρα, ενίοτε και δικαιολογίες να είχαμε να λέγαμε κάτι τεμπελχανάδες σαν και την πάρτη μου που έχουν βολευτεί στην άλλη πλευρά της ηπείρου και στην παπάρα τους αν πάρουν την Μακεδονία ή την Ελλάδα ολόκληρη.

Αποφεύγω να κρίνω τους άτυχους, λέγοντας τους και ανίκανους και από επάνω.

Θα ήθελα επίσης να διευκρινίσω πως δεν αισθάνομαι κατά κανέναν τροπο καλύτερος από κάποιον άλλο επειδή δεν το κάνω αυτό, απλά αισθάνομαι καλύτερα.

Βασικό λάθος στην χριστιανική φιλοσοφία (περίεργα μας τα λες ρε φίλε – όχι κάτσε να δεις πού το πάω) είναι το «μην κρίνεις για να μην κριθείς».

Χοντρομ@λακία επικών διαστάσεων, ξέχασε ο γραφιάς τα λόγια του μαραγκού και είπε να το κλείσει μυστήρια και ποιητικά για να κάνει εντύπωση.

Δεν θυμόταν την αυθεντική φράση «μην κρίνεις, γράψ’τους στα @ρχίδια σου τους μ@λάκες που κάθεσαι και ασχολείσαι κιόλας, αφού θα σε κρίνουν αυτοί έτσι κι αλλιώς, ζωή δεν έχουν, δεν τους βλέπεις;» .

Ήταν βλέπεις μεγαλούτσικια η ατάκα και, από ό,τι λέγεται, τα τσούζαν τα κρασιά τους μετά από τα gigs δάσκαλος και μαθητές, πού να θυμάται ο τύπος τον σιδηρόδρομο.

Ίσως να σκέφτηκε κιόλας πως μάλλον τους κρίνει στο δεύτερο σκέλος της διατύπωσης ο μάστερ, οπότε αντιφάσκει και σου λέει «να το σουλουπώσω λίγο, εδώ περιμένει κόσμος να φάει ψωμί από αυτά που θα γράψουμε».

Πού ήθελα να καταλήξω πάλι;

Α, ναι: Με το πού αρχίζεις και μπαίνεις στη φάση να προσπαθείς να διοχετεύεις την ενέργειά στο να λύνεις τα προβλήματά σου αντί να ασχολείσαι με τον κάθε μαλ@κα -μεταφορικά το λέω, δεν κρίνουμε είπαμε-, χαλαρώνεις.

Πώς βλέπεις κάτι τυπάκια που είναι μέσα στο ζεν και στην ηρεμία τόσο που κοντεύουν να αρχίσουν να αιωρούνται;

Ε, αν δεν είναι από αυτούς που την πίνουν και βρίσκονται στην γλυκιά μέθη, μάλλον γράφουν ενεργά τους άλλους στα παπάρια τους και ασχολούνται μόνο με τα δικά τους τα προβλήματα.

Αυτός λοιπόν είναι ο επόμενος στόχος μου, να λύσω τα προβλήματά μου, και εύχομαι να λύσετε και τα δικά σας.

Όχι εσύ, Πιτσιρίκο, εσύ τα έχεις λύσει.

Την αγάπη μου, και όσο περισσότερη ηρεμία από την καυτή Σκανδιναβία.

Βασίλης

Υ.Γ.1 Αύριο ξανά Ελλάδα, την βλέπω να πάει κατά διαόλου η ηρεμία.
Υ.Γ.2 Μπύρες και θάλασσα ευβοιώτικη όμως, γ@μα τη για λίγο την ηρεμία!

(Γεια σου Βασίλη άρχοντα! Βασίλη, αισθητή η απουσία σου. Βαδίζω στα τυφλά τόσο καιρό. Δεν ξέρω κατά πού να κάνω χωρίς τις οδηγίες σου. Βασίλη, εδώ να δεις κάτι πανηγύρια που έριξαν οι Σουηδοί, όταν αποκλείστηκε η Γερμανία. Πάρτι έκαναν. Ακόμα γελάνε. Καλά, δεν γελάνε μόνο οι Σουηδοί. Τους Αυστριακούς και τους Ολλανδούς να δεις. Βασίλη, δεν τα έχω λύσει τα προβλήματα. Μόνο που θεωρώ πια ότι δεν υπάρχουν προβλήματα, πως εγώ είμαι ένα μυρμήγκι -με το προνόμιο να βλέπω κάθε μέρα τον ήλιο- και πως η ζωή είναι ένα δώρο. Να περάσεις όμορφα στην Εύβοια και περιμένω την ανταπόκρισή σου. Την αγάπη μου. Φιλιά!)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.