Σκόρπιες νυχτερινές σκέψεις
Kαλημέρα Πιτσιρίκο,
Η ώρα είναι 01.10 στην ζεστή σήμερα Φρανκφούρτη (31 έφτασε το θερμόμετρο το μεσημέρι).
Εγώ έφυγα πιο αργά ηλικιακά απο την Ελλάδα (36) αλλά ανέκαθεν το ήθελα· από μικρό παιδί, όσο περίεργο και να ακούγεται. Προφανώς, τώρα ήταν το timing.
Εργάζομαι σε πολυεθνική στον τομέα του ΙΤ.
Εργαζόμουν και στην Ελλάδα πριν επιλέξω να φύγω αλλά τα χρήματα που έπαιρνα εκεί δεν επαρκούσαν για τα όνειρα που είχα· μην φανταστείς τίποτα εξωφρενικό, μια αξιοπρεπή διαβίωση.
Και ξαφνικά, μέσα στο καλοκαίρι, δέχτηκα μια πρόταση, κανονίστηκαν συνεντεύξεις, μου έκαναν τα εισιτήρια και τα έξοδα διαμονής απο την εταιρεία για να περάσω την όλη διαδικασία και, τελικά, με επέλεξαν με μια πολύ καλή προσφορά.
Ήρθα «δειλά δειλά».
Τον πρώτο μήνα, μάλιστα, χρειάστηκε και εισαγωγή σε νοσοκομείο, καθώς ο συνδυασμός του κρύου με την δική μου ανεμελιά στο ντύσιμο με έστειλαν αδιάβαστο.
Ευτυχώς, με έβαλαν σε ένα δίκλινο -σαν ξενοδοχείο- και για λίγες μέρες που έμεινα εκεί μου φερθήκαν τόσο ομορφα και ευγενικά που, όταν βγήκα, ήθελα να γυρίσω με λουλούδια για τις νοσοκόμες και τη γιατρό.
Όλα καλά λοιπόν.
Γενικά, άκουσα πολλά πριν φύγω.
«Είσαι σίγουρος;»
«Σαν την Ελλάδα πουθενά»
«Σαν τον ήλιο μας πουθενά»
«Εδώ, αν τύχει κάτι, όλο και κάποιος Έλληνας θα σε προσέξει»
Φυσικά, μπούρδες. Ως τώρα, έχω λάβει αρκετή ευγένεια και από Γερμανούς και από Ισπανούς και απο Ινδούς και, και, και….
Ακόμα και η σπιτονοικοκυρά που νοίκιασα το σπίτι, τις πρώτες μέρες μου έφερνε σεντόνια, μπουκάλια νερό και, όταν έλειπα -και μετά την άδειά μου-, χρειαστηκε να συνοδεύσει τον υδραυλικό μεσα στο σπίτι, μου έπλυνε τα πιάτα και μου πέταξε τα σκουπίδια(!!!). Από το Μόναχο η κυρία, ετών 65-70).
Πιτσιρίκο, γεννήθηκα και μεγάλωσα στην άθλια Αθήνα.
Δεν θέλω να ξαναγυρίσω μόνιμα ποτέ και, αν κάποτε το κάνω, θα είναι για να αράξω σε ενα νησάκι στις Κυκλάδες και να φυτεύω ντοματούλες μέχρι να κλείσω τα μάτια μου…
Να φανταστείς, μεχρι και εφιάλτες έχω δει ότι κάτι γίνεται και πρέπει να γυρίσω και να συνεχίσω την ζωή μου στην Αθήνα!!!
Τόσο άγχος είχα να ΜΗΝ ξαναγυρίσω.
Έχω όνειρα πλέον. Και ελπίδες. Και ναι, δύσκολη η ξενιτιά ώρες ώρες, αλλά είμαι ψυχικά ήρεμος, σε μια πόλη που δεν σε καταπλακώνει με την μιζέρια της.
Ακόμα και στα χιόνια, στο μυαλό μου ερχόταν ο Καμύ που είχε πει ότι «Στη μέση του χειμώνα, ανακάλυψα τελικά ότι μέσα μου υπάρχει ένα αόρατο καλοκαίρι.»
Σίγουρα πουθενά δεν ειναι Γη της Επαγγελίας, αλλά, πιτσιρίκο, όσο και να με βρίσουν καποιοι, αν με διαβάζουν, πλέον το σπίτι μου είναι η Φρανκφούρτη, οι φίλοι μου, ο Εμίλιο, ο Χόρχε, ο Λουίς, ο Βασίλης, ο Τόμι και άλλοι πολλοί…
Μου λείπει η κοπέλα μου. Ελπίζω κάποτε να το πάρει απόφαση και να έρθει.
Κι αν όχι, δεν πειράζει, δεν μπορώ να την κατηγορήσω, πάλι θα την αγαπάω και επειδή, παρ’ όλη την στεναχώρια της, μου ειπε «φύγε, αν το θες πάρα πολύ, κυνήγησε τα όνειρά σου».
Και η οικογένεια και κάποιοι φίλοι.
Όχι όλοι, πιτσιρίκο. Τελικά δεν ειναι ολοι φίλοι. Απλά, το καταλαβαίνεις καλύτερα οταν φεύγεις. Από πολλά πράγματα. Άλλωστε, οι ζωές των ανθρώπων συνεχίζονται και τίποτα πια δεν θα είναι το ίδιο.
Σε αφήνω τώρα. Έίναι η ώρα να κάνω ενα περπάτημα. Έχει πλάκα στην πόλη σε κάποια σημεία να βλέπεις το βράδυ στο γκαζόν να τρέχουν λαγουδάκια. Είναι συνάμα περίεργο και όμορφο θέαμα.
Ιδίως, όταν πρωτοήρθα, ο συνδυασμός της φύσης μέσα στην πόλη μου προκαλεσε πολιτισμικό σοκ.
Βλέπεις, έφυγα απο μια περιοχή που, όταν είχε λαϊκή, πεταγόμασταν απο τις 5, καθώς ούρλιαζαν από κάτω, ενώ, σε προσπάθεια προσπέλασης του πεζοδρομίου μπροστά απο το σπίτι μου, χρειαζόταν να έχεις περάσει διαβολοβδομάδα στα ΟΥΚ για να αποφύγεις τις κατασκευές, όπου ο καθένας όπου γούσταρε τις έβαζε.
Μια συμβουλή δίνω στους γονείς. Μην πληρώνετε φροντιστήρια. Μάθετε ξένες γλώσσες στα παιδιά σας και διώξτε τα έξω.
Βοηθήστε τα να δουν φως στο τούνελ. Μην τα χαντακώνετε για να είναι κοντά σας.
Η κατάσταση στην χώρα θα αργήσει να αλλάξει αλλά μέχρι τότε θα τα συζητάμε όλα αυτά ψηλά στα άστρα.
Καλό ξημέρωμα, Πιτσιρίκο.
Τελικά, οι Γερμανοί δεν είναι τόσο κακοί που μας έλεγαν. Οι Έλληνες είναι πολύ πιο επικίνδυνοι.
Τα φιλιά μου.
Υ.Γ. Σου στέλνω μια φωτογραφία. Κάνοντας μια βόλτα στη σιδερένια πεζογέφυρα της Φρανκφούρτης που διασχίζει τον ποταμό Μάιν, υπάρχει μια επιβλητική πινακίδα που αναγράφει τους στίχους του Ομήρου από την Οδύσσεια: «ΠΛΕΩΝ ΕΠΙ ΟΙΝΟΠΑ ΠΟΝΤΟΝ ΕΠ ΑΛΛΟΘΡΟΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ» που σημαίνει «Πλέοντας μέσ’ το μελανό πέλαγος μ’ αλλόγλωσσους ανθρώπους». Διαβάζεις Όμηρο στο κεντρικότερο σημείο της Φρανκφούρτης, στον οικονομικό πυρήνα της Γερμανίας.
(Αγαπητέ φίλε, γιατί να σας βρίσει κάποιος που θέλετε να ζήσετε στην Φρανκφούρτη; Θα βρίσουν οι Γερμανοί -ή κάποιος άλλος- τους Γερμανούς από την Φρανκφούρτη που έχουν επιλέξει να ζουν στην Ελλάδα; Όχι, απλά σκεφτείτε και τους Γερμανούς που θέλουν να ζουν στην Ελλάδα. Δεν είναι και λίγοι. Στις διαδηλώσεις του 2011-12, ήταν και Γερμανοί που ζουν μόνιμα στην Ελλάδα, εργάζονται εδώ, και, βέβαια, υφίστανται και αυτοί τις συνέπειες της χρεοκοπίας της χώρας μας και των Μνημονίων. Αλήθεια, αυτοί γιατί δεν έφυγαν; Ας το σκεφτούμε λίγο. Θα ήθελα να μου γράψετε τις σκέψεις σας σε δυο χρόνια από σήμερα, αν είμαστε και οι δυο καλά. Σας ευχαριστώ. Καλή ζωή. Την αγάπη μου.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.