Γιατί οι Υδραίοι γυρίζουν στη Λάρισα

Ζω στην Ινδονησία απο το 1996. Έφυγα με την οικογένειά μου μια ωραία πρωία για να μην ξαναγυρίσω ποτέ. Πέρασαν απο τότε 22 χρόνια, ήμασταν τρεις και γίναμε τέσσερεις και, μέσα σ’ αυτό το διάστημα, γίνανε πολλά στον κόσμο.

Με το πού φτάσαμε εδώ, άρχισε η οικονομική κρίση της Ασίας, ήτανε πρόβα τζενεράλε για την παγκόσμια κρίση που θα ερχότανε και που κρατάει ακόμα.

Η οικονομική κρίση στην Ασία κράτησε 3 χρόνια περίπου και μας άλλαξε τη ζωή.

Αλλιώς ξεκινάς και αλλιώς βρίσκεσαι.

Είναι κανόνας της ζωής αυτό, και σπάνιες οι περιπτώσεις, όπου, όπως ξεκίνησες, κατέληξες.

Την εποχή που η Ασία υπέφερε, στην Ελλάδα γινότανε πάρτι με το χρήμα.

Ήτανε που η Ελλάδα είχε μπει στον σκληρό πυρήνα της ένωσης με το Ευρώ και τα φτηνά δάνεια.

Και βέβαια, στο πάρτι αυτό δεν ήτανε καλεσμένοι όλοι οι Έλληνες, να μην παρεξηγηθώ.

Καθώς λοιπόν τα νομίσματα εδώ είχαν χάσει τη μισή τους αξία, λόγω της κρίσης, έρχονταν οι Έλληνες σε γεμάτα τσάρτερ με 2-3 χιλιάρικα στην τσέπη και νόμιζαν πως θα αγοράσουν όλη την χώρα.

Και μας έλεγαν: Βρε σεις, τι φύγατε, γυρίστε πίσω τρέχοντας, η Ελλάδα έχει γίνει το κάτι άλλο, τι κάνετε εδώ;

Περάσανε τα χρόνια, σταθεροποιηθήκαμε, με παιδιά, σκυλιά, γάτες και δουλειές.

Δεν πλουτίσαμε αλλά ζήσαμε και ζούμε καλά, μεγαλώσαμε τα παιδιά, και οι ευγενέστατοι άνθρωποι εδώ δεν μας έβλαψαν.

Είναι και αλήθεια πως έχουν περιέργεια για εμάς τους Έλληνες καθώς την Ελλάδα την ξέρουνε όλοι.

Όχι ακριβώς τι και πώς αλλά ήμαστε οι Γιουνάνι (Ίωνες) και τους μαθαίνουν στο σχολείο πως το Γιουνάνι είναι η χώρα όπου γεννηθήκανε οι μύθοι.

Δεν είναι και λίγο, αν το σκεφτεί κανείς.

Τα παιδιά λοιπόν μεγαλώσανε και γυρίσανε στην Ευρώπη για σπουδές.

Τα δύο είναι στην Ολλανδία, ο ένας τέλειωσε και ψάχνεται για να μείνει εκεί μόνιμα και η κόρη άρχισε να σπουδάζει εφέτος και της αρέσει πάρα πολύ.

Ο τρίτος και μεγαλύτερος -που έφυγε πρώτος- γύρισε στο Γιουνάνι.

Πέρασε απο την Γαλλία και την Ολλανδία αλλά κατέληξε στην Ελλάδα.

Βρε τι θα πας να κάνεις εκεί, του λέγαμε, δεν έχει δουλειές, δεν έχει μέλλον, ούτε να γράφεις τα ελληνικά δεν ξέρεις καλά -καλά, θα σε πάρουνε φαντάρο, θα σε τρελάνουνε, τα πανεπιστήμια είναι σπασμένα και θα σε γδάρουνε.

Χοντροκέφαλος αυτός, γύρισε και ξεκίνησε απο την Μυτιλήνη σε μιας θείας του.

Τον γδάρανε, όντως, στην αρχή, του τα παίρνανε απ’ όπου μπορούσανε, τον περνούσαν και για πρόσφυγα, του δυσκολέψανε τη ζωή.

Κατάλαβε γρήγορα, ευτυχώς, το κόλπο και τώρα μένει στην Αθήνα.

Οι άλλοι δύο, από την Ολλανδία, τον βλέπουν με δέος.

Εκείνοι σπουδάζουν και δουλεύουν χαλαρά και παίρνουν 12 την ώρα, κι εκείνος σπουδάζει και δουλεύει σκληρά και παίρνει 5. Όμως, του αρέσει.

Είναι ωραία εδώ, λέει, στην Ελλάδα, φτηνά, δεν κάνει κρύο και μπορείς να κάνεις ό,τι θέλεις. Καλοί είναι κι οι Έλληνες και το φαί καλό κι αυτό.

Τα αδέλφια του αναρωτιούνται πώς τόλμησε ο μεγάλος τους αδελφός και γύρισε
στο χάος, με τα περίεργα γράμματα και τα κάπιταλ κοντρόλς και πώς συγχνωτίζεται με τους τριχωτούς ανθρώπους που αντέχουνε σαν βεδουίνοι στους 45 βαθμούς ζέστης.

Κι εκείνος ομοίως αναρωτιέται πώς ζούνε τα αδελφάκια μου εκεί στους παγωμένους βάλτους με ολους τους ρεντ νεκς γύρω τους και τις ψυχρές δυτικοευρωπαικές ευγένειες και εξυπνάδες.

Τέτοιες απορίες έχω κι εγώ για να πω την αλήθεια κι απο τις δυο πλευρές και δεν έχω καταλήξει.

Κι αν θα γύριζα στην ευρωπαική ήπειρο, μάλλον για την Χάγη το σκέπτομαι, με το κρύο και τους ρεντ νέκς και τη βόρεια θάλασσα με τα παγωμένα αγιάζια.

Εμ μας ανάγκασε η ζωή στην Ελλάδα να φύγουμε και ποτέ δεν μας βοήθησε το ελληνικό κράτος, έχουν δε τώρα το θράσος να μας ζητάνε να κάνουμε και δήλωση και να τους λέμε τι έχουμε και πόσα βγάζουμε στην αλλοδαπή.

Δικαίως, κύριες και κύριοι, το συμπέρασμα του Έλληνα είναι πως όπου γη και πατρίς.

Και το μικρόβιο του Οδυσσέα είναι μύθος, εξυπνάδα της άρχουσας τάξης για να δικαιολογεί το φευγιό μας στους άλλους που μένουν μέσα.

Βλέπω στις ειδήσεις από Ελλάδα κάτι φάτσες σαν τον Μαρινάκη, και σκέφτομαι τον ωραίο γιο μου, τον ασιοτραφή, που μένει στην Αθήνα με τα μακριά μαλλιά του, και λέω:

-Τι γυρεύεις εσύ παιδί μου ένας Υδραίος στη Λάρισα;

Και συνεχίζω, βέβαια, να αγαπώ την Ελλάδα σαν μέσα απο τις αναμνήσεις ενός άλλου.

Σας εύχομαι καλό καλοκαίρι και καλά μπάνια.

Π.

(Αγαπητέ φίλε, τελικά -όπως διαπιστώνετε και από τις επιθυμίες των παιδιών σας- υπάρχει ένας τόπος για όλους. Επίσης, υπάρχει ένας τόπος για κάθε περίοδο της ζωής κάθε ανθρώπου. Διαβάζοντας τα κείμενα των νέων φίλων που έφυγαν, σκέφτομαι πως είναι σε ηλικία που -ξέρω από την εμπειρία μου- πως οι άνθρωποι αλλάζουν. Όχι μόνο αλλάζουν αλλά, κάποιες φορές, δεν μπορούν να αναγνωρίσουν τον προηγούμενο εαυτό τους. Όλοι είμαστε γεμάτοι βεβαιότητες στα πολύ νιάτα μας. Μετά, διαλύονται οι βεβαιότητες. Αν δεν υπήρχαν σύνορα -κάποια μέρα δεν θα υπάρχουν-, οι άνθρωποι θα ζούσαν όπου θα τους άρεσε πιο πολύ, όπου θα γαλήνευε η ψυχή τους. Γιατί υπάρχουν Έλληνες που έχουν έναν Γερμανό μέσα τους, και Γερμανοί που έχουν μέσα τους έναν Έλληνα. Δηλαδή, οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν γεννηθεί σε λάθος χώρα. Αλλά οι περισσότεροι από αυτούς δεν θα το μάθουν ποτέ. Σας ευχαριστώ. Καλή ζωή. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.