Ακόμα εδώ… για πόσο ακόμα…
28/5/18 03.30 ώρα Αθήνας
Καλημέρα Πιτσιρίκο! Κατάλαβα ότι υπάρχετε πολλοί εκεί έξω. Καλό αυτό, μου δίνει ελπίδα. Θα σου διηγηθώ τη δικιά μου ιστορία, κι εγώ με τη σειρά μου, όσο μπορώ πιο περιληπτικά.
Τα τελευταία βράδια είμαι ανήσυχος και δεν μπορώ να κοιμηθώ, σίγουρα δεν μου φταίει η ζέστη.
Φεύγω για δουλειά στο εξωτερικό σύντομα.
Μετράω μέρες, όπως στο στρατό φαντάσου, απλά τώρα δεν μου είναι ευχάριστο γεγονός.
Δεν έχω φύγει ποτέ από δω.
Ούτε για διακοπές δεν είχα την τύχη, ούτε το επιδίωξα να σου πω την αλήθεια, θα σου πω παρακάτω το γιατί.
Είχα φύγει και πέρσι καλοκαίρι, πρωτάρης σε μια δουλειά που δεν έχω ξανακάνει.
Πάλι καλά, είδε μια ψυχή την απελπισία μου και είπε να βοηθήσει, άνοιξε μια πόρτα, πατριός βλέπεις ούτε καν πατέρας μου· το τι είδε από μένα μη σου πω καλύτερα, ευχαριστώ που δεν έχω φάει καμιά μέχρι τώρα.
Πίσω στο θέμα της ξενιτιάς.
Ξέρεις πόσοι είναι, πιτσιρίκο;
Παιδιά σαν εμένα, μεγάλοι, άλλοι με οικογένειες!
Άπειροι!
Σε ένα μικρό μέρος που έζησα, φαντάσου τι γίνεται παραέξω.
Πόσοι πιτσιρικάδες υπάρχουν εκεί έξω άραγε;
Τους διαβάζω εδώ κάθε μέρα πλέον και τους απαντάω από μέσα μου γιατί δεν μπορώ αλλιώς, γιατί δεν τους ξέρω, άλλες φορές βάζω τα κλάματα. Είμαστε άτιμη φάρα δυστυχώς αυτό να λέγεται…
Ναυπηγεία 10ωρο, θα σου πω τη λέξη “αμμοβολή” για να καταλάβεις για τι δουλειές μιλάω.
Πρόγραμμα κλπ, τα έχουν πει τόσοι. Αυτά που έχουνε και δεν έχουμε, το σύστημα κ.ο.κ, όχι εγώ θα σου πω “καρκίνος σκέτος” και θα βάλω τελεία.
Τι πήρα από την εμπειρία μου;
Τι να σου πω, ίσως σαλτάρω γενικότερα, που είμαι κοντός και ακόμα βλέπω από ψηλότερα…
Σίγουρα γλίτωσα πολύ καρκίνο, τουλάχιστον όσο περνούσε από το χέρι μου, φουλ μάσκες, φίλτρα, στολές, γάντια και ενας τροχός στο χέρι.
Αυτά ηταν τα όπλα μου εκεί, έγιναν στην πορεία, σκηνικά που σου θυμίζουν Εξάρχεια.
Από 3 μήνες που ήταν το αρχικό πλάνο, άντεξα 6, ψυχολογικός πόλεμος και σπάσιμο νεύρων -είμαι κατά της βίας γενικότερα-, μάντεψε τι έκανα.
Παράτησα τη δουλειά μου.
Ναι, ναι, καλά διαβάζεις, όχι γιατί είμαι άχρηστος, βλάχος, αμόρφωτος, δεν άντεξα, το τερμάτισα.
Ίσως, απλά ήταν η ώρα να γυρίσω σπίτι μου, να πάρω μια ανάσα.
Όπου είναι αυτό, προς το παρόν είναι εδώ, για πόσο όμως ακόμα…
Το παράδοξο της υπόθεσης, εν τέλει, τι θα πει ο καθένας, αν θα γυρίσουν να κάνουν τη ζωή κόλαση, αυτού του ανθρώπου που με βοήθησε.
Ακόμα σκέφτηκα μήπως χάσει τη δουλειά του για δική μου επιλογή. Να κλείσω, αντί για μια, δύο πόρτες.
Μην στα πολυλογώ, βρέθηκα με πληρωμένο εισιτήριο την άλλη μέρα κιόλας για πίσω, όταν όλοι παρακαλούσαν το αφεντικό 1-2-3 βδομάδες.
Μου εκανε εντύπωση, ρε πιτσιρίκο, τόσο γρήγορα…
Ίσως ήταν ο λόγος που άρχισα να σκέφτομαι αρνητικά. Να με παίρνει απο κάτω. Να σκέφτομαι το κρίμα στο λαιμό μου, πες το όπως θες.
Τελικά, δεν έγινε τίποτα, και να ‘μαι τώρα, λίγες μέρες πριν φύγω πάλι, να σου γράφω γιατί δεν έκλεισε η πόρτα μου.
Ένα έμαθα, αυτό που λένε πως η μεγάλη ομάδα φαίνεται στα εκτός έδρας -και ας μη βλέπω μπάλα- ισχύει.
Εδώ πήρε η ΑΕΚ πρωτάθλημα, μετά από τόσα χρόνια. Και αυτό δεν είναι τυχαίο, μάλλον σημαδιακό.
Μόνος φόβος,
θα σε αφήσω να με γνωρίσεις λίγο καλύτερα, πιτσιρίκο…
Είχα τη τύχη να γεννηθώ σε ένα απ’ τα ομορφότερα νησιά εδώ (δεν ξέρω αν έχει υποθηκευτεί ακόμα, βασικά τι λέω; Ξέρω! Και δεν είναι μόνο αυτό).
Θα καταλαβαίνεις τι πάει να πει η Θάλασσα για μένα, βλέπεις είμαι και ψάρι στο ζώδιο αλλά τι σε νοιάζει…
Καταγωγή;
Τελευταίο χωριό λίγο πριν τα σύνορα.
Στη Θράκη.
Μειονότητα.
Έτσι μας λέγανε χρόνια τώρα, τελευταία έχω σταματήσει να την ακούω. Και εδώ είναι που σκέφτομαι πόσο πoυτάνα είναι αυτή η ζωή και ο νοών νοείτω.
Δεν θα σου πω για ρατσισμό γιατί είναι παντού τριγύρω μας πλέον, τον έχω ζήσει από πρώτο χέρι, ή καλυτέρα βιώσει.
Ήμουν φίλος του Φύσσα, ή μάλλον είχα την τιμή να τον γνωρίσω, να ‘ναι καλά, τον βάζω σαν σημάδι στη δική μου ιστορία, θα σε βεβαιώσω ότι ήταν και αυτός πιτσιρίκος, όσο τον είχα ζήσει, σίγουρα δεν θα τον ξεχάσω… πού θέλω να σου καταλήξω όμως…
Στο πρόβλημα,
λες και δεν ξέρουμε όλοι ποιό είναι το πρόβλημα θα μου πεις.
Δεν ξέρουμε μεχρι να μας στερήσουν βασικές ελευθερίες είτε είναι το παιδί σου είτε είναι το σπίτι σου, ζούμε βλέπεις στη χώρα της Ελευθερίας…
Πρέπει να έχει σημασία όμως, γιατί μόνο τότε ξυπνάς.
Δες το και ιστορικά, άλλωστε, τι λαός είμαστε.
Η άτιμη η φάρα που λένε. Φάρα σημαίνει και οικογένεια, αν θυμάμαι καλά.
Είμαι της άποψης ότι είμαστε το κάτι άλλο!
Σαν λαός, σαν άνθρωπος πάλι, πες το όπως θες.
Τυχαίο που ο πιο πλούσιος στον κόσμο, τώρα που στα λέω αυτά, είναι Έλληνας έστω ξεριζωμένος δεν ξέρω τι είναι. Δεν πιστεύω στην τύχη πια αλλά στο πως ότι έχουμε είμαστε.
Και να, η ιστορία μας επαναλαμβάνεται. Άλλη εποχή απλά.
Πώς βλέπω το μέλλον μου στην Ελλάδα
δεν υπάρχεις που λένε; Σίγουρα του χρόνου με περιμένει εισιτήριο χωρίς επιστροφή. Το είδα σε όνειρο. Ντεζαβού.
Δεν αντέχω άλλο εδώ πέρα.
Με έχει πιάσει κατάθλιψη.
Πρέπει να φύγω να νικήσω άλλες μάχες πριν από αυτή.
Να παλέψω για αυτά τα όνειρα μου.
Τα παιδιά μου ΑΝ κάνω. Αυτά δεν είναι το μέλλον άλλωστε… ;
Ε πιτσιρίκο; Χάρηκα πολύ που σου έγραψα και ευχαριστώ που διάβασες το χαομένο μου μυαλό!
Σ.
Υ.Γ.1 Εσείς που είστε ήδη έξω, πριν από μένα, διαβάζω να λέτε πως δεν σκέφτεστε την επιστροφή. Απλά, δεν είστε έτοιμοι ακόμα. Θα έρθει η ώρα. Αλλά μην ξεχάσετε κι εσείς, γιατί εδώ πίσω στη πατρίδα έχουν ξεχάσει. Σας παρακαλώ!!!
Υ.Γ.2 Διάβασα αυτό με το ληξιαρχείο… τιναφτορέ; Οργανωμένο έγκλημα, μασόνοι, πυραμίδες και πράσινοι μονόκεροι. Εγώ το λέω “σχέδιο αφανισμού”. Μακάρι να βγω λάθος.
Υ.Γ.3 Για τη γενιά μου δεν νιώθω τίποτα, παρά μόνο ντροπή. Όλη αυτή την κουλτούρα που παράγουν. Τα πρότυπα που αναπαράγουν. Τη φωνή που δεν έχω εγώ και έχουν τόσοι που πιστεύω δεν αξίζουν. Σίγουρα υπάρχουν και αυτοί οι λίγοι, αυτή η μειονότητα. Είμαστε λίγοι ή είμαι μόνος; Δεν ξέρω σίγουρα…
Σου στέλνω και μια φωτογραφία που έβγαλα προχθές να έχεις να με θυμάσαι. Αν ποτέ το ανεβάσεις αυτό, βάλ’ τη και αυτή μέσα σε παρακαλώ! Καλή σου μέρα!
(Αγαπητέ φίλε, έχω έναν φίλο που είναι πιο χαομένο το μυαλό του από το δικό σας, οπότε είμαι εκπαιδευμένος. Σας ζήτησα να μου γράψετε κείμενο -μετά το μήνυμά σας στο Facebook- γιατί όλα αυτά τα χρόνια που έχω το μπλογκ, μου έχουν γράψει αρκετοί Έλληνες από τη “μειονότητα” αλλά, αν δεν κάνω λάθος, μόνο δυο επιθυμούσαν να δημοσιεύσω το κείμενό τους με αυτή την αναφορά. Επίσης, ας καταλάβουν κάποιοι πως δεν έχουν φύγει -και δεν φεύγουν- από την Ελλάδα μόνο άνθρωποι με πτυχία και γονείς που τους στηρίζουν αλλά και εργάτες. Μόνο που οι εργάτες, μάλλον δεν έχουν χρόνο να στέλνουν κείμενα σε μπλόγκερ. Αγαπητέ φίλε, σας ευχαριστώ πολύ. Εύχομαι τα καλύτερα. Να μου ξαναγράψετε, όταν θα είστε πάλι στο εξωτερικό. Να μου γράψετε την νέα εμπειρία σας. Την αγάπη μου.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.