Και κάτι από το εσωτερικό
Γειά σου, Πιτσιρίκε
Είναι μόλις η δεύτερη φορά που σου γράφω, αν και σε διαβάζω πολλά χρόνια. (η πρώτη ήταν αυτή πάλι με δική σου προτροπή.
Πρώτα απ’ όλα, να σε συγχαρώ για το σατανικό σου κόλπο, δηλαδή να βάζεις άλλους να γράφουν στο blog την εποχή που στα νησιά έχει τις πιο μεγάλες μέρες και τον λιγότερο κόσμο, ώστε να κάνεις διακοπάρες, χωρίς να χρειάζεται να γράφεις για τον Τσίπρα και τον Κούλη και να σου χαλάει η διάθεση.
Ξεκίνησα να διαβάζω με ενδιαφέρον τα ηλε-γράμματα των μεταναστών αναγνωστών σου, αλλά κάτι δεν μου πήγαινε καλά μετά από μερικές μέρες και μερικές δεκάδες κείμενα.
Δεν λέω για τους φίλους που είναι χαρούμενοι στην καινούργια τους πατρίδα, αυτούς τους χαίρομαι.
Πάντα πίστευα πως πατρίδα μας είναι ο τόπος που αγαπάμε και ότι μπορούμε να έχουμε περισσότερες από μία πατρίδες στη ζωή μας.
Πιο πολύ θέλω να γράψω σ’ αυτούς που παραπονιούνται, που νοσταλγούν και που καταπιέζονται.
Αυτούς που θυσιάζουν το συναίσθημά τους για επαγγελματική ασφάλεια και “ευημερία”.
Είμαι περίπου 15-20 χρόνια μεγαλύτερος από τους περισσότερους που σου γράφουν και έχω κι εγώ μεταναστεύσει.
Αντί όμως να φύγω για Γερμανία-Αμερική-Βελγιο-Αγγλία-Σελήνη, έφυγα για τις Κυκλάδες που πάντα λάτρευα.
Δεν ξέρω, αν ήμουν κι εγώ 30άρης, ίσως να το είχα σκεφτεί αλλιώς, όσο να’ ναι με την ηλικία, βαραίνουμε κάπως, αλλά και “κουβαλάμε” περισσότερα.
Γονείς που μεγαλώνουν, υλικά και συναισθηματικά βαριδάκια η και βαρίδια μεγάλα σαν άγκυρες.
Αλλά, τελικά, ήταν η καλύτερη απόφαση που έχω πάρει.
Εξάλλου, οι περισσότεροι Ευρωπαίοι που έχουν έρθει να μείνουν στα νησιά είναι πολύ ωραίοι τύποι, οπότε σκέφτηκα οτι κάτι ξέρουν.
Εδώ, ακόμα οι άνθρωποι λένε καλημέρα, παρακαλώ, ευχαριστώ (εντάξει, όχι όλοι).
Η φύση είναι καθηλωτική, ιδίως τον χειμώνα, η ζωή κυλάει αλλιώς και ο χρόνος έχει άλλη σημασία.
Για την ακρίβεια, ΕΧΕΙ σημασία.
Το θέμα είναι πως, όταν πήρα την απόφαση, αντί να σκεφτώ με γνώμονα την δουλειά και πού θα μπορούσα να την συνεχίσω φεύγοντας, σκέφτηκα πρώτα το πού θα ήθελα να ζω και ύστερα τον τρόπο, το “όχημα” που θα μου το επέτρεπε.
Έκανα λοιπόν κάτι, άσχετο με τουρισμό, τελείως άσχετο με ό,τι και να είχα κάνει ως τότε, που είναι μπροστά στα μάτια μας αλλά δεν το βλέπουμε, και που τελικά, έχει και κάποια προοπτική για κάποιον που έχει μεγάλες οικονομικές φιλοδοξίες (όχι εγώ) και θέλει να το “κυνηγήσει”.
Αυτό που θέλω να πω στους φίλους που λέγαμε, είναι ότι υπάρχουν ιδέες που δεν απαιτούν σοβαρά κεφάλαια και έχουν χαμηλό ρίσκο, αρκεί να κινηθεί κανείς με συνέπεια και λίγο μυαλό.
Αλλά, πάνω απ’ όλα, να βγάλει από το κεφάλι του το στερεότυπο ότι την δουλειά που σπουδάσαμε ή που μάθαμε πρέπει να την κάνουμε δια βίου και ότι πρέπει να προσαρμόζουμε τη ζωή μας γύρω απ’ αυτή.
Αυτό είναι που μας περιορίζει και όσο το βάζουμε πάνω από τις χαρές μας και τις πραγματικές μας ανάγκες, δεν έχουμε δικαίωμα να παραπονεθούμε για τους συμβιβασμούς που οι ίδιοι κάνουμε για χάρη του επαγγέλματός μας.
Είναι μια ξεκάθαρη επιλογή, που δεν μας επιβάλλεται από κάποιον άλλο.
Η τεχνολογία σήμερα, προσφέρει τεράστια επαγγελματική ελευθερία (εσύ το ξέρεις καλά).
Και αυτή την ελευθερία μπορούμε να την αξιοποιήσουμε για να κατοικούμε εκεί που θέλει η καρδιά μας.
Όλα στον κόσμο αλλάζουν, εμείς θα είμαστε στάσιμοι;
Κανείς δεν γεννήθηκε γιατρός ή δικηγόρος, και, όπως έγινε, μπορεί και να ξε-γίνει, αν δεν είναι ευτυχισμένος.
Όλοι όμως γενηθήκαμε με την υποχρέωση να αγαπάμε τον εαυτό μας, να απολαμβάνουμε τη ζωή μας και να γευόμαστε την ομορφιά.
Η ζωή μας να είναι αγκαλιές, γέλια, τραγούδια και γατάκια.
Με λιγότερα λεφτά, ίσως, αλλά και πόσα τελικά είναι τα περισσότερα και τι ακριβώς αγοράζουν;
Δεν ισχυρίζομαι πως εγώ σκέφτομαι σωστά και οι άλλοι λάθος, μιλάω μόνο για τον εαυτό μου.
Προσωπικά, αν δεν χρειαζόταν, δεν θα δούλευα ούτε μία μέρα, αλλά αν κάποιος είναι χαρούμενος και ολοκληρωμένος άνθρωπος δουλεύοντας πολύ, κερδίζοντας χρήματα και επαγγελματική καταξίωση, δεν είμαι εγώ που θα τον κρίνω.
Αρκεί να είναι ειλικρινής με τον εαυτό του και να είναι στ’ αλήθεια αυτό που θέλει και όχι αυτό που οι άλλοι περιμένουν απ’ αυτόν.
Γιατί άλλη ζωή δεν έχει για να το διορθώσει.
Την αγάπη μου σε όλους σας.
Αλέξανδρος
Υ.Γ. Να πω ότι είχα την τύχη -μάλλον το θράσος- κι εγώ να ζήσω 2-3 χρόνια στο εξωτερικό, σε άλλες εποχές, το 1989 και ότι προτρέπω όλους τους πιτσιρικάδες να φύγουν λίγα χρόνια, για σπουδές, δουλειά η αλητεία, γιατί είναι μια εμπειρία που σε βοηθάει να καταλάβεις πολλά για τον εαυτό σου και τον κόσμο.
Επίσης, είμαι πια βέβαιος πως ποτέ δεν είμαστε πολύ μεγάλοι για να αναθεωρήσουμε και να επαναπροσδιορίσουμε τη ζωή μας.
Υ.Γ.2 Η Ελλάδα πεθαίνει και αυτό το όμορφο χωράφι, θα κατοικηθεί από ανθρώπους απ’ όλο τον κόσμο που θα το αγαπήσουν πιο αληθινά από τους “πατριώτες”.
Το γελαστό γαϊδούρι της φωτογραφίας είναι ο Κίτσος, που έκλεισε φέτος τα 41, ο μακροβιότερος γάιδαρος που θυμούνται όλοι στο νησί.
(Αγαπητέ Αλέξανδρε, όχι μόνο έχω βάλει όλη την Ευρώπη να γράφει στο μπλογκ μου -και τις ΗΠΑ, και την Αυστραλία και τον κόσμο όλο-, αλλά έβαλα και εσένα, με κάποιο μαγικό τρόπο, να γράψεις μερικές από τις σκέψεις που έχω κάνει. Τέτοια ταύτιση απόψεων με προβλημάτισε. Μήπως είσαι κι εσύ Υδροχόος; Αγαπητέ Αλέξανδρε, όλοι αυτοί οι Ευρωπαίοι που μένουν στα νησιά μας -και είναι πολλοί και εξαιρετικά ενδιαφέροντες άνθρωποι- δεν μπορεί να κάνουν λάθος. Το λάθος το κάνουμε εμείς. Και το μεγαλύτερο λάθος είναι που δεν μπορούμε να δούμε την ομορφιά γύρω μας, στον τόπο που γεννηθήκαμε. Γιατί, όταν διαβάζω για την ομορφιά των γερμανικών πόλεων, κάνω σκέψεις που δεν μπορώ να γράψω. Αγαπητέ Αλέξανδρε, προσπάθησα κάποια στιγμή να πω σε κάποιους Έλληνες πώς να δουλέψουν στο Διαδίκτυο και να βγάλουν χρήματα από αυτό, ώστε να μην χρειαστεί να φύγουν από την Ελλάδα. Να είσαι καλά. Σε ευχαριστώ. Την αγάπη μου. Και στον Κίτσο. Πριν από μερικές μέρες, πέρασα μερικές ώρες με ένα μικρό γαϊδουράκι. Το αγαπάω.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.