Πατρίδα μου εσύ, γλυκιά φυλακή

Αγαπημένε μου πιτσιρίκο,
Ο Διογένης την είχε καταλάβει τη δουλειά, πατρίδες δεν υπάρχουν.
Οι δυσκολότερες φυλακές είναι οι φυλακές του μυαλού. Η πατρίδα είναι μια τέτοια φυλακή.

Γι’ αυτό δυσκολεύονται τόσο πολύ οι άνθρωποι που τις εγκαταλείπουν, γιατί ακόμα και αν τους αναγκάζει να φύγουν, εκείνοι την αγαπούν και τη νοσταλγούν.

Αν μεγαλώναμε με την ιδέα ότι πατρίδα μας είναι ο κόσμος όλος και αδέρφια μας όλοι οι άνθρωποι γύρω μας, δεν θα αισθανόμασταν τον πόνο του αποχωρισμού.

Ούτε την καχυποψία των ανθρώπων στις χώρες που μεταναστεύσαμε, που στην καλύτερη περίπτωση γίνεται μια λεπτή γραμμή πολιτικής ορθότητας.

Ούτε την καχυποψία απέναντι στους ανθρώπους που μεταναστεύουν στις δικές μας.

Βλέπεις, οι πατρίδες φυλακίζουν τους ανθρώπους όχι μόνο στο μυαλό, αλλά και στις πράξεις.

Οι άνθρωποι αισθάνονται χώρια ο ένας με τον άλλον, η ζεστασιά μεταξύ τους εξανεμίζεται από την απόσταση.

Ας ήταν μόνο η γλώσσα αυτό που μας χωρίζει.

Αλλά το πού γεννιέται ο καθένας είναι ένα φυσικό ατύχημα.

Κανείς δεν επιλέγει που θα γεννηθεί.

Το να καθορίζεις την ταυτότητά σου με βάση ένα τυχαίο γεγονός το οποίο δεν επέλεξες, αφαιρεί την ελευθερία του να καθορίζεις τον εαυτό σου από τα μόνα πράγματα που σε κάνουν πραγματικά αυτό που είσαι, τις σκέψεις σου και τις πράξεις σου.

Όταν αφήνεις τυχαία γεγονότα να καθορίζουν το ποιος είσαι, γίνεσαι έρμαιο των συνθηκών.

Κάθε φορά που φυσά ο άνεμος, γίνεσαι και κάτι άλλο.

Οι συνθήκες της ζωής αλλάζουν και μαζί τους παίρνουν σβάρνα τα πάντα.

Οι ζωές μας ανακατεύονται. Αλλά το ποιοι είμαστε μέσα μας, πρέπει να είμαστε ελεύθεροι να το επιλέξουμε.

Δεν υπάρχει μεγαλύτερο δώρο από την ελευθερία.

Ακόμα και τα ζώα το καταλαβαίνουν, γι’ αυτό δίνουν μάχη όταν προσπαθούν οι άνθρωποι να τα πιάσουν και να τα φυλακίσουν.

Γι’ αυτό παθαίνουν κατάθλιψη μέσα στα κλουβιά.

Σε ένα κλουβί γεμάτο γορίλες, πάντα καταλαβαίνεις αυτόν που γεννήθηκε στη ζούγκλα.

Και είναι άλλο να σου αφαιρείται η ελευθερία βίαια και άλλο να τη σκορπάς δίχως να το καταλαβαίνεις.

Κάποτε με την γυναίκα μου συζητούσαμε γιατί αισθανόμαστε πάντα πιο ζεστά στις παρέες μεσογειακών, εδώ στις Κάτω Χώρες.

Γιατί όταν μιλάς με Έλληνες έχεις την αίσθηση ότι καταλαβαινόμαστε χωρίς να λέμε πολλές λεπτομέρειες;

Αυτό που έχουμε κοινό μεταξύ μας, αυτό που μας ενώνει, είναι οι κοινές εμπειρίες.

Μας ενώνουν οι μνήμες του παρελθόντος μας.

Αυτό που αγαπάνε και νοσταλγούν οι άνθρωποι δεν είναι η πατρίδα, δεν είναι αυτό που το κάνει δύσκολο.

Είναι οι αναμνήσεις μιας ζωής που αφήνουν πίσω. Αναμνήσεις που είναι αδιάρρηκτα συνδεδεμένες με τον τόπο.

Όλοι μας πήγαμε σε παρόμοια σχολεία, καθίσαμε στα ίδια θρανία, είχαμε παρόμοιους δασκάλους, διαβάσαμε τα ίδια βιβλία, παίξαμε σε παρόμοιες αλάνες, με πάνω κάτω ίδια παιχνίδια, ακούσαμε τις μουσικές του καιρού μας, βγαίναμε πάνω κάτω στα ίδια μαγαζιά, είχαμε τα ίδια πρότυπα της ελληνικής (μεσογειακής) οικογένειας κλπ κλπ.

Όλοι σε ένα βαθμό ταυτιζόμαστε από τις κοινές μας εμπειρίες.

Αυτό μας κάνει να καταλαβαινόμαστε.

Αυτό δημιουργεί τη ζεστασιά στις παρέες μας.

Όχι οι πατρίδες.

Το μόνο που χρειάζονται οι άνθρωποι για να έρθουν κοντά λοιπόν είναι κοινές εμπειρίες.

Να ζήσουν ο ένας κοντά στον άλλον.

Να μιλήσουν μαζί, να διασκεδάσουν μαζί, να διαφωνήσουν μαζί, να ερωτευτούν μαζί, να μοιραστούν μαζί, να ονειρευτούν μαζί, να γελάσουν και να κλάψουν μαζί.

Οι πατρίδες μας χωρίζουν. Εσύ από εκεί, εγώ από εδώ. Εσύ νότια, εγώ βόρεια. Εσύ πρωτεύουσα, εγώ επαρχία κλπ κλπ.

Βλέπεις δεν είναι μόνο οι πατρίδες που χωρίζονται από σύνορα. Είναι και αυτές μέσα στις ίδιες τις χώρες, οι ιδιαίτερες.

Γι’ αυτό σου λέω. Ο Διογένης την είχε πάρει πρέφα τη δουλειά. Πολίτης του κόσμου.

Κομμάτι της Φύσης πριν απ’ οτιδήποτε άλλο.

Μόνο έτσι δραπετεύεις από αυτή τη φυλακή που λέγεται πατρίδα. Μόνο έτσι βρίσκεσαι σπίτι σου παντού στον κόσμο.

Μόνο έτσι γίνονται αδέρφια σου όλοι οι άνθρωποι.

Κώστας

(Αγαπητέ Κώστα, αυτά τα αναρχικά έλεγε ο Διογένης και κατέληξε να τον πουλήσουν δούλο στο δουλοπάζαρο της Κορίνθου. Σοβαρά τώρα, θα έρθει μια μέρα που δεν θα υπάρχουν σύνορα και η πατρίδα όλων των ανθρώπων θα είναι η Γη, ενώ όλοι θα ζουν σαν αδέλφια. Βέβαια, πατρίδα μας είναι τα παιδικά μας χρόνια και αυτά είναι συνδεδεμένα με έναν τόπο, οπότε πάλι θα υπάρχει ο αγαπημένος τόπος. Είναι λογικό να αγαπούν οι άνθρωποι τον τόπο που γεννήθηκαν, όπως αγαπούν και τη μάνα τους. Άλλο πατρίδα και άλλο κράτος. Πάντως, θα ήταν ωραίο να λέμε Μητρίδα -όπως είχε προτείνει ο Πλάτωνας για την μητριαρχική Κρήτη- αντί για Πατρίδα. Να είσαι καλά, Κώστα. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.