Η δική μου εμπειρία
Πιτσιρίκο καλησπέρα από West Midlands της Αγγλίας.
Είμαστε ενάμιση χρόνο πλέον εδώ χωρίς να το καταλάβουμε. Πληθυντικός όχι ευγενείας αλλά κυριολεκτικός γιατί ήμουν από τους τυχερούς που δεν έφυγαν μόνοι τους.
Μεγάλο πράγμα το να φεύγεις με τον/τη σύντροφό σου.
Σίγουρα κάνει τη διαφορά στην όλη εμπειρία.
Έχεις ένα χέρι να σφίξεις στο αεροπλάνο αφού έχεις μόλις χαιρετίσει, την πρώτη από τις πολλές φορές που θα ακολουθήσουν, την κλαμένη μάνα σου που ακόμα δεν έχει καταλάβει γιατί έφυγες και σε κατηγορεί που δεν έδωσες μια ευκαιρία στην πατρίδα σου που τόσα της χρωστάς.
Διότι ναι, με βάση κάποιον άγραφο κανόνα, όλοι της χρωστάμε κάτι και εκείνη ποτέ και τίποτα σε κανέναν.
Εγώ λοιπόν είμαι από αυτούς που ποτέ δεν ένιωσαν αυτό το χρέος.
Ένιωθα πάντα ότι η πατρίδα μας υποφέρει και κάνει τους κατοίκους της να υποφέρουν μαζί της.
Για αυτό και από νωρίς, μες στην αντίδραση ήθελα να φύγω.
Και αφού σπούδασα και πήρα το πτυχίο μου, δεν έκατσα να το σκεφτώ ούτε λεπτό.
Βέβαια, ήμουν από τους εξαιρετικά τυχερούς που είχαν αυτή τη δυνατότητα, δηλαδή να σπουδάσουν και μετά να βγάλουν κι ένα εισιτήριο για το εξωτερικό.
Να ‘ναι καλά οι γονείς μου που μου έδωσαν ό,τι είχαν για να τα καταφέρω!
Αμέσως, αιτήσεις για διδακτορικά γιατί είμαι και αποφοιτος σχολής που δίνει credits αντίστοιχα του Master και δεν χρειάζεται να διαβάσω και για αυτό.
Ένα καλό του ελληνικού πανεπιστημίου. Από τα λίγα.
Δεν μου είπαν, όμως, ποτέ για τα συστήματα βαθμολόγησης στα πανεπιστήμια του εξωτερικού και κατέληξα να μην γίνομαι δεκτός στο διδακτορικό που με ήθελαν και μου είχαν κάνει (ανεπίσημα) πρόταση, λόγω χαμηλού βαθμού πτυχίου.
Στο μεταξύ, η γιατρός κοπέλα μου είχε ήδη βρει τρεις δουλειές στη γύρω περιοχή (όποιος θέλει να αποφεύγει τις πολλές συνεντεύξεις να γίνει γιατρός!).
Οπότε, αποφασίζουμε ότι πάμε Αγγλία και θα βρω κάτι να κάνω.
Μου πήρε έξι μήνες να βρω δουλειά, κατά τους οποίους μέναμε σε ένα δωμάτιο με μπάνιο παρακαλώ.
Η μικρή ερωτική φωλιά μας.
Σιχαθήκαμε γρήγορα τα 3 συνολικά μέτρα που μπορούσαμε να περπατήσουμε εκεί μέσα, οπότε βρήκαμε ένα φανταστικό διαμέρισμα πάνω στο κανάλι.
Ευτυχώς, με το πού μετακομίσαμε, βρήκα και τη δουλειά μου.
Μια ώρα αναμονή για να βγάλω το αντίστοιχο ΑΦΜ μου και άλλη μια συνολικά, για να ανοίξω λογαριασμό σε τράπεζα και αυτές ήταν οι επισκέψεις μου σε υπηρεσίες για πάντα.
Μπορώ να πω ότι ήμουν εξαιρετικά τυχερός και βρήκα 100% αυτό που έψαχνα να κάνω.
Γιατί, στην πραγματικότητα, το διδακτορικό ήταν η διέξοδός μου από την, κατά τα ελληνικά δεδομένα, απειρία μου.
Νόμιζα ότι ήμουν άσχετος και δεν είχα καμία ελπίδα εργασιακά.
Στη δουλειά μου, όμως, ξεχώρισα γρήγορα γιατί πρώτον αγαπάω πολύ αυτό που κάνω. και δεύτερον είχα τα ελληνικά δεδομένα δουλειάς, σαν πρότυπα, που για τους Άγγλους είναι εξωπραγματικά.
Σταθερό ωράριο, όμως, και όλα καλά.
Να θυμίσω ότι δεν έχω δουλέψει στην Ελλάδα στο αντικείμενό μου (software σε ενσωματωμένα συστήματα) και δεν ξέρω από πρώτο χέρι πώς είναι.
Έχω μια εικόνα από συμφοιτητές και φίλους και δεν συγκρίνεται.
Στην εταιρία μου Δευτέρα-Πέμπτη 9ωρο και Παρασκευή πιστόλι στις 12 (4ωρο).
Μαγικό.
Το συστήνω ανεπιφύλακτα.
Γενικώς, υπάρχει πολλή αναγνώριση επαγγελματική σε αυτούς που το αξίζουν και σε ανταγωνιστικά επαγγέλματα σε πληρώνουν αδρά μερικές φορές για να σε κρατήσουν.
Εξαιτίας του πόσο ήθελα να πετύχει το όλο εγχείρημα, προσαρμόστηκα πολύ γρήγορα.
Οι Άγγλοι είναι εξαιρετικά δεκτικοί και πολύ φιλικοί συνήθως, πέρα από ευγενικοί και τυπικοί.
Αυτό διευκόλυνε πολύ την κατάσταση, συν το ότι μένουμε σε ένα μεγάλο “χωριό” και οι άνθρωποι είναι ανθρώπινοι και όχι καλοκουρδισμένα ρομπότ της πόλης.
Η γλώσσα δύσκολη στην κατανόηση στην αρχή, παρόλο που ήξερα πολύ καλά αγγλικά.
Αλλά τη συνήθισα.
Όπως είπε και η εκ Γαλλίας προερχόμενη φίλη, η γλώσσα είναι το παν.
Αν δεν μιλάς τη γλώσσα είσαι ξένος.
Νιώθεις ξένος, μόνος και αβοήθητος.
Από τότε που το συνειδητοποίησα πασχίζω να κάνω την προφορά μου όσο το δυνατόν πιο τέλεια, ώστε να με θεωρούν έστω “έμπειρο” ξένο και να μη με θεωρούν τουρίστα.
Άπαξ και μπορείς να τους κάνεις να γελάσουν, είσαι δικός τους και νιώθεις ξανά άνθρωπος.
Ο τρόπος ζωής τους προσωπικά μου ταιριάζει πολύ.
Δεν μιλάω για τον κόσμο που πίνει για να μεθύσει Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή.
Αυτήν την κουλτούρα δε θα την καταλάβω αλλά την έχω αποδεχτεί.
Δεν βγαίνω έξω Σάββατο βράδυ και όλα είναι ρόδινα.
Πέρα από αυτή τη “διασκέδαση”, όμως, οι Άγγλοι είναι πάρα πολύ του έξω, της εκδρομής, του κάμπινγκ και της δραστηριότητας.
Σε αυτό τους παραδέχομαι.
Ξέρουν να είναι δραστήριοι και να περνάνε καλά.
Ο καιρός είναι δύσκολος το χειμώνα αλλά η άποψή μου είναι ότι αξίζει που είναι έτσι σκατόκαιρος. Γιατί έχει πράσινο και φύση.
Και προσωπικά, θα θυσίαζα τα πάντα για να βλέπω πράσινο.
Η διαδρομή μου για τη δουλειά κάθε μέρα είναι λες και πηγαίνω για κάμπινγκ στην Ελλάδα, γιατί μόνο σε κάτι τέτοιες περιπτώσεις έβλεπα τόσο πράσινο.
Χίλιες φορές να βρέχει όλο το χρόνο, και τις λίγες μέρες που έχει ήλιο να στάζουν τα μάτια σου ευτυχία από την ομορφιά.
Και μεταξύ μας, στα West Midlands που μένω, ο καιρός δεν είναι τόσο κακός όσο λένε.
Έχουμε μπόλικο ήλιο, συγκριτικά με τη νότια Αγγλία.
Οι παρέες εδώ είναι δύσκολες γιατί οι Έλληνες πολλές φορές είναι μίζεροι, σεξιστές και ρατσιστές, παρόλο που είναι οι ίδιοι μετανάστες και αυτό με ενοχλεί πολύ.
Πόση βλάβη πρέπει να έχεις για να σε ενοχλούν οι ξένοι σε μια χώρα που είσαι κι εσύ ξένος;
Οι Άγγλοι δεν είναι δύσκολοι, ίσα ίσα, αλλά στην ηλικία μου οι περισσότεροι με τους οποίους θα έκανα παρέα είναι παντρεμένοι με παιδιά και αυτό, όσο να ‘ναι, σε περιορίζει λίγο. Και αυτό βέβαια θέμα τύχης είναι.
Στην Ελλάδα, όσο κι αν στεναχωρεί τη μητέρα μου, δεν θα γυρίσω. Τουλάχιστον όχι άμεσα.
Πάντως, αφότου μας επισκέφθηκε, μπορώ να πω πως, ακόμα και με το δικό της στενό ορίζοντα, μπορεί πλέον να καταλάβει γιατί δεν θέλουμε να γυρίσουμε πίσω.
Κι αυτό με ηρεμεί λίγο γιατί ξέρω ότι στεναχωριέται λιγότερο.
Το όνειρο είναι να μπορούμε, όταν συνταξιοδοτηθούμε ή και νωρίτερα, αν τα χειριστούμε σωστά, να αγοράσουμε ένα σκάφος και ένα σπίτι σε ένα νησί και να μένουμε εκεί και να γυρνάμε τον κόσμο με το ιστιοπλοϊκό με βάση την Ελλάδα.
Σαν τη θάλασσα της Ελλάδας μάλλον δεν υπάρχει.
Αυτό είναι το μόνο που δε μπορούμε να βρούμε αλλού κατά τη γνώμη μου.
Το μόνο που ελπίζω είναι εκείνη τη μέρα που θα μπορεί το όνειρό μας να γίνει πραγματικότητα να υπάρχει ακόμα ελληνική θάλασσα.
Για την Ελλάδα προσπαθώ να μη μαθαίνω εξελίξεις και γεγονότα γιατί εκνευρίζομαι και νιώθω και τύψεις που την παράτησα, αν και δεν θα έπρεπε.
Στο μέλλον τη φαντάζομαι σαν ένα μεγάλο ξενοδοχείο.
Για τους ξένους και τους Έλληνες -σαν κι εμένα- τουρίστες, που πάνε για καλοκαιρινές διακοπές.
Ελπίζω τουλάχιστον αυτό να το κάνουνε καλά και να μην είναι εντελώς ανοργάνωτοι οι Ευρωπαίοι μάνατζερς.
Να περνάς καλά, Πιτσιρίκο, όπου κι αν είσαι.
Το μέρος δεν έχει πολλή σημασία.
Το θέμα είναι οι άνθρωποι και ο τρόπος αντίληψης της ζωής.
Και η αποδοχή της διαφορετικότητας.
Φιλικά,
Μ.
(Αγαπητέ φίλε, καλό είναι που σας αρέσει το πράσινο. Εμένα το πράσινο δεν μου αρέσει γιατί είναι αυτό το πράγμα που τρώνε οι κατσίκες και οι αγελάδες. Όπως δεν μου αρέσει και το χιόνι που είναι σαν αυτό το παγωμένο νερό που έχουμε στην κατάψυξη. Σας πειράζω. Επίσης, έχω πιεί τρεις μπύρες και εγώ δεν το σηκώνω το ποτό, οπότε δεν ξέρω τι γράφω. Σας βρίσκω απόλυτα σωστό και συνειδητοποιημένο ως προς τις επιθυμίες σας· κι ας την πικράνατε τη δόλια τη μάνα σας, που σας μεγάλωσε σαν πρίγκιπα, για να πάτε να ζήσετε σε μια χώρα που έχουν ακόμα βασιλιάδες. Κάνατε πολύ καλά που ακολουθήσατε αυτό που θέλατε και βρεθήκατε σε μια χώρα με καλές δημόσιες υπηρεσίες. Μόνο να σας ενημερώσω πως εγώ τώρα είμαι εδώ στην μοναδική θάλασσα της Ελλάδας, που εσείς σκοπεύετε να βρεθείτε, όταν πάρετε σύνταξη. Επειδή δεν ξέρω αν θα πάρω σύνταξη -και αν πάρω μπορεί να είναι τίποτα 150 ευρώ και να είμαι κι ένα γεροραμολιμέντο με μπαστούνι-, είπα να πάω στην θάλασσα τώρα. Γιατί στη ζωή υπάρχει μόνο το τώρα. Μόνο. Κι αυτό, εσείς οι νέοι δεν το σκέφτεστε, όταν σχεδιάζετε την αιώνια ζωή σας. Αλλά γι’ αυτό υπάρχουμε κι εμείς οι Νέστορες, ώστε να σας καθοδηγούμε με τις πλούσιες εμπειρίες μας από τη ζωή και τη σοφία που διαθέτουμε. Σας ευχαριστώ. Καλή ζωή. Την αγάπη μου.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.