Το πρώτο μου ποδήλατο

Ήταν Μάρτης του 2011 όταν αγόρασα το πρώτο μου ποδήλατο.
Είχα δανειστεί αρχικά το ποδήλατο του αδερφού μου, για να δοκιμάσω αν μπορώ να το πάω κι αν είναι επικίνδυνο στους δρόμους.

Είδα ότι μπορούσα να το πάω γιατί, αν και δεν έκανα ποτέ αθλητική ζωή, εντούτοις δεν κάπνισα ποτέ και έτσι τα πνευμόνια μου άντεχαν ακόμη.

Είδα, επίσης, ότι κι από την άποψη της επικινδυνότητας δεν ήταν άσχημα τα πράγματα.

Οι οδηγοί, κατά βάση, πρόσεχαν τα ποδήλατα, αν έπαιρνα κι ο ίδιος τα κατάλληλα μέσα προστασίας δεν θα είχα πρόβλημα.

Με λίγη τύχη, φυσικά, όπως όλα τα πράγματα στην ζωή.

Πήγα λοιπόν στο ποδηλατάδικο και διάλεξα ένα σχετικά καλό ποδήλατο, μέχρι εκεί που άντεχε η τσέπη μου.

Είχα ξαναγίνει ο έφηβος που παίρνει το πρώτο δικό του ποδήλατο.

Μόνο που για μένα ήταν πράγματι το πρώτο γιατί είχα γεννηθεί στην Αθήνα, ήμασταν 4 αδέρφια και οι γονείς μου δεν είχαν την δυνατότητα να πάρουν σε όλους μας.

Στην πραγματικότητα, δεν είχαμε καθόλου ποδήλατα γιατί ούτε στο σπίτι χωρούσαν, ούτε μεγάλους χώρους είχαμε στην γειτονιά που θα μπορούσαμε να ποδηλατήσουμε.

Η σχέση μου με το ποδήλατο ήταν μονάχα καλοκαιρινή. Τα παιδικά καλοκαίρια στην Κρήτη.

Θυμάμαι τον παππού μου, είχε ένα ποδήλατο μεγάλο, σιδερένιο της εποχής, με φώτα, προφυλακτήρες, φτερά, στέκα που έπιανε κάτω από την πίσω ρόδα και σταθεροποιούσε το ποδήλατο.

Είχε και πινακίδα και άδεια οδήγησης.

Ο παππούς κατέβαινε για δουλειές και ψώνια στην πόλη και, όταν επέστρεφε, χτύπαγε το μεγάλο κουδούνι του ποδηλάτου, γκλικ γκλον, και εμείς τρέχαμε από την αυλή προς το πορτάκι για να πάρουμε τα γλυκά κουλούρια που μας είχε φέρει.

Αυτά τα γλυκά κουλούρια τα βρήκαμε και πέρυσι το καλοκαίρι στις διακοπές και τα γνώρισα και στα παιδιά μου. Τους άρεσαν.

Ο παππούς πέθανε, όταν ήμουν 10 χρονών.

Το ποδήλατό του έμεινε άδειο, απλησίαστο, απαγορευμένο για όλους όπως και η πολυθρόνα που συνήθιζε να κάθεται.

Τα γλυκά κουλούρια της πόλης δεν ήρθαν ποτέ ξανά με τον ήχο του κουδουνιού ποδηλάτου. Γκλιν γκλον.

Περνώντας τα χρόνια, κερδίσαμε το δικαίωμα να χρησιμοποιήσουμε το ποδήλατο του παππού, το επισκευάσαμε και αποτέλεσε το ποδήλατο των εφηβικών μου καλοκαιριών. Εμένα και των αδερφών μου.

Επτά χρόνια έχω περάσει με το ποδήλατο της ενήλικης ζωής μου.

Χιλιάδες χιλιόμετρα στην πόλη.

Συνήθως, διαδρομή σπίτι-εργασία και επιστροφή.

Κάποιες φορές, πρωινά Κυριακής, στην παραλιακή για βόλτα. 7-8 η ώρα το πρωί.

Η θάλασσα υπέροχη, άνθρωποι κυρίως τρίτης ηλικίας να κάνουν μπάνιο, άλλοι νέοι να τρέχουν, πολλοί ακόμη ποδηλάτες στο δρόμο.

Μια σειρά μεγάλων παιδιών με πολύχρωμα ρούχα.

Ιδρώτας, αέρας στο πρόσωπο, τα πόδια που σφίγγουν, οι ορθοπεταλιές. Όμορφη αίσθηση.

Δύο φορές μονάχα έχω κινδυνεύσει να χτυπήσω αυτά τα χρόνια.

Ευτυχώς, δεν έπαθα κάτι.

Βέβαια, προσέχω, κράνος, φώτα για το βράδυ, γιλέκο κίτρινο με ανακλαστικές λωρίδες, καθρεφτάκι, σεβασμός του ΚΟΚ.

Το ποδήλατο είναι ένα παράθυρο στην παιδική μας ηλικία. Μια γέφυρα εκείνης της ελευθερίας με τις υποχρεώσεις μιας ενήλικης ζωής.

Είμαστε άλλοι, μα είμαστε και οι ίδιοι. Ρυτίδες που έρχονται, μαλλιά που φεύγουν.

Μια διαδρομή υπέροχη, μοναχά με την δύναμη των ποδιών μας. Σαν την ζωή.

Γράφοντας το κείμενο, συνειδητοποίησα ότι τελευταία φέρνω και εγώ στο σπίτι, στα παιδιά μου, κουλούρια και άλλα προϊόντα από έναν φούρνο κοντά στην εργασία μου.

Ξεκίνησα να γράφω, με αφορμή ένα κείμενο της Αγγελικής.

Περνούσαν οι μέρες, καθυστερούσα κι έφτασαν τα γράμματα των μεταναστών.

Πολλοί αναφέρουν τα ποδήλατα. Σε πολλές χώρες είναι ρουτίνα.

Σκέφτηκα πως θα ήθελα να ποδηλατήσω σε διάφορες ευρωπαϊκές πόλεις.

Αναρωτιέμαι αν έχει βρεθεί τρόπος να κάνεις ποδήλατο στα χιόνια.

Πάντως, στην Φινλανδία θα ήταν όμορφο το καλοκαίρι να στολίσω το ποδήλατο με βατόμουρα, αγριοφράουλες και κανθαρέλες όπως αναφέρει η Ν.

Ίσως το ποδήλατο ακόμη και σε μια ξένη πόλη, ακόμη και χωρίς ήλιο να ενώνει την νοσταλγία της πατρίδας με το παρόν και να δίνει την ελπίδα στην σκέψη μιας μελλοντικής επιστροφής.

Ευχή μου,

Να βρεθούμε κάποτε όλοι μαζί, εδώ στην πατρίδα, να ποδηλατήσουμε παρέα!

Με εκτίμηση

Ανδρέας

(Αγαπητέ Ανδρέα, πριν από τρεις εβδομάδες, μου έγραψες -μετά από το κείμενο της Αγγελικής– πως θα ήταν ωραία ιδέα να γράψουν οι αναγνώστες τις ιστορίες τους με τα ποδήλατά τους. Κι εγώ σου έγραψα πως ήταν ωραία ιδέα και πως σκέφτομαι να ζητήσω από τους φίλους που έφυγαν στο εξωτερικό να γράψουν τις ιστορίες τους. Βέβαια, δεν φανταζόμουν τι θα ακολουθούσε. Ακόμα δεν έχω καταφέρει να δημοσιεύσω όλα τα κείμενα και έρχονται συνέχεια νέα κείμενα. Καθυστέρησα να ανεβάσω το κείμενό σου για το ποδήλατο, γιατί δεν είχα χρόνο. Συγγνώμη. Με την ευκαιρία, οι φίλοι που θέλουν να γράψουν την ιστορία τους με το ποδήλατό τους, ας την γράψουν κι ας την στείλουν στο pitsiriko@gmail.com . Σε ευχαριστώ, Ανδρέα. Για όλα. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.