Αν σπείρεις ανέμους, θα θερίσεις θύελλες

Αγαπημένε μου πιτσιρίκο,
Είναι συγκλονιστικό να διαβάζεις τις ιστορίες των ανθρώπων που έφυγαν από την Ελλάδα για να ζήσουν αλλού. Οι άνθρωποι είμαστε φοβερά πλάσματα.

Αλλά δεν είναι αυτός ο λόγος που σου γράφω.

Ο λόγος που σου γράφω είναι η θύελλα της καθημερινότητας.

Ο βομβαρδισμός της επικαιρότητας δεν αφήνει τίποτα στο διάβα του.

Από τον πόλεμο στη Συρία, που συνεχίζεται παρά τη διεθνή σιωπή των ΜΜΕ, μέχρι την αδιάκοπη αδικία της σφαγής των Παλαιστινίων.

Από το πραξικόπημα στην Ιταλία, μέχρι την ανθρωπιστική κρίση της Υεμένης.

Από τη πολιτική ανισορροπία του γελοίου Τραμπ, με την απόσυρση των ΗΠΑ από τη συμφωνία του Ιράν για τα πυρηνικά και την αλλαγή των όρων του διεθνούς εμπορίου με την επιβολή δασμών, μέχρι το πραξικόπημα που ετοιμάζεται στη Βενεζουέλα.

Δεν πάω καν στην κλιματική αλλαγή και την οικολογική καταστροφή που δεν δείχνει να κοπάζει, όσα καλαμάκια φραπέ από πλαστικό και να σταματήσουμε να χρησιμοποιούμε.

Όχι. Ο λόγος που σου γράφω είναι γιατί θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σου μια στιγμή. Τις προάλλες, σκεπτόμενος όλα αυτά τα ζητήματα.

Ήμουν στο μπαλκόνι μόνος. Έβρεχε αρκετά (τι άλλο θα κάνει στην Ολλανδία), αλλά δεν είχε κρύο, και την είχα αράξει έξω.

Ξαφνικά, σταμάτησα να σκέφτομαι τους πολέμους, τα πραξικοπήματα και τις επιπτώσεις της ανθρώπινης ηλιθιότητας και άρχισα να παρατηρώ τη βροχή που έπεφτε.

Τριγύρω μου είχε ησυχία και ακουγόταν μόνο η βροχή.

Αυτή η φλυαρία των σταγόνων, όταν, μετά από χιλιόμετρα ήρεμης πτώσης, ακουμπούν τις στέγες των σπιτιών, τα φύλλα των δέντρων, τον δρόμο.

Σκεφτόμουν ότι είναι ένα πανέμορφο φαινόμενο και ότι είναι παράξενο που κάτι τόσο όμορφο μπορεί να είναι το μόνιμο παράπονο των Μεσόγειων που ζούμε εδώ.

Σκεφτόμουν ότι το βρίσκουμε ενοχλητικό και τρέχουμε να κρυφτούμε μη τυχόν και μας ακουμπήσουν οι σταγόνες, τη στιγμή που η ξηρασία έχει καταστρέψει ολόκληρους λαούς και περιοχές του κόσμου.

Τη στιγμή που η δική μας αιτία ενόχλησης, αν συνέβαινε στην Αιθιοπία ή στην Νότια Αφρική, ο κόσμος θα έβγαινε έξω να πανηγυρίσει και οι άνθρωποι θα χόρευαν, θα τραγουδούσαν και θα γελούσαν, βρεγμένοι από τις ίδιες αυτές σταγόνες.

Σκεφτόμουν πόσο μαγικό είναι όταν η ζεστή ατμόσφαιρα θερμαίνει την επιφάνεια της θάλασσας, προκαλώντας το νερό να εξατμιστεί και, αφού ταξιδέψει για βδομάδες στον ουρανό και συσσωρευτούν όλα αυτά τα δισεκατομμύρια μόρια νερού και αποκτήσουν αρκετό βάρος, πέφτουν πάλι κάτω, δίνοντας ζωή στη φύση γύρω μας και μέσα μας.

Η ομορφιά δεν σταμάτησε εκεί.

Κάπου στον ουρανό, τα σύννεφα είχαν χωρίσει και ο ήλιος βρήκε ευκαιρία να φωτίσει ανάμεσά τους.

Άρχισα να σκέφτομαι λοιπόν τον ήλιο. Το αστέρι της ημέρας. Την απίστευτη ιστορία μιας πυρηνικής σύντηξης στο κέντρο του ήλιο, που γεννά αμέτρητα φωτόνια, και το ταξίδι τους.

Χρειάζονται 1.000 χρόνια για να ταξιδέψει ένα φωτόνιο από τον πυρήνα του ήλιου στην επιφάνεια του. 1.000 χρόνια.

Και χρειάζονται 8 λεπτά, ταξιδεύοντας με 299,972 χιλιόμετρα το δευτερόλεπτο, για να διανύσει την απόσταση από την επιφάνεια του ήλιο και να φτάσει στην επιφάνεια της Γης.

Πιτσιρίκο μου, δεν ήταν κανένας από μας ζωντανός όταν το φως που σου δίνει αυτό το υπέροχο μαύρισμα δημιουργήθηκε στον κέντρο του ήλιου, 1.000 χρόνια και 8 λεπτά πριν.

Τώρα ξέρω. Θα πεις ΟΚ ρε Κώστα, Ολλανδία, μπαλκονάκι, κάπνισες το τσιγαράκι σου και άρχισες το μπίρι μπίρι.

Μακάρι να ήταν τόσο απλό.

Όλες αυτές οι σκέψεις έγιναν στη διάρκεια μερικών λεπτών. Τόσο διήρκεσε η στιγμή που άρχισα να παρατηρώ τη βροχή και που άνοιξαν τα σύννεφα και μπήκε λίγο φως.

Ο λόγος που το αναφέρω είναι γιατί αυτή η στιγμή δεν είναι καθόλου ξεχωριστή.

Είναι πανέμορφο και μαγικό το πώς λειτουργεί η φύση, αλλά αυτό συμβαίνει συνεχώς ολόγυρα μας.

Μόνο που δεν το βλέπουμε.

Είμαστε τόσο απασχολημένοι στο να σκεφτόμαστε το τι έγινε, στη ζωή μας ή κάπου αλλού στον κόσμο και στο να προσπαθούμε να προγραμματίσουμε το τι θα γίνει, κάνοντας πλάνα ή ανησυχώντας για το μέλλον, που ξεχνάμε ότι αν σταματήσουμε για μερικά λεπτά και κοιτάξουμε γύρω μας, αν πραγματικά κοιτάξουμε γύρω μας, θα εκπλαγούμε από την ομορφιά που υπάρχει.

Ψηλαφίζοντας το παρελθόν και προγραμματίζοντας το μέλλον, ξεχνάμε ότι η ζωή είναι στο παρόν, στο τώρα, σε αυτή τη στιγμή. Αν τη χάνουμε συνεχώς, είναι σαν να χάνουμε τη ζωή μας.

Δε λέω ότι πίσω από την ασχήμια υπάρχει ομορφιά, ούτε ότι πρέπει να ξεχάσουμε όλα τα στραβά της ζωής μας και των συνανθρώπων μας και να τρέχουμε στα λιβάδια.

Αλλά όπως λέει και μια αγαπημένη μου παροιμία “Αν σπείρεις ανέμους, θα θερίσεις θύελλες”.

Η πληροφορία που βάζουμε στο μυαλό μας καθορίζει άμεσα τη σκέψη μας, τα συναισθήματα μας.

Καμιά φορά, ίσως βοηθούσε να παραδοθούμε στην ομορφιά του κόσμου, για να φανταστούμε έναν κόσμο καλύτερο.

Γιατί, αν δεν μπορούμε να φανταστούμε καν έναν κόσμο καλύτερο, ομορφότερο, το τι έγινε και το τι θα γίνει δεν έχουν καμία απολύτως σημασία.

Και μην ξεχνάς να βάζεις αντηλιακό.

Κώστας

(Αγαπητέ Κώστα, την βροχή την αποφεύγουμε πια γιατί είναι όξινη. Και είναι γνωστό το τι προκαλεί η όξινη βροχή στο περιβάλλον, στην διατροφική αλυσίδα, στα αρχαία μνημεία κλπ. Πρέπει να κάνει κακό και στους μπάφους που καπνίζετε εκεί στην Ολλανδία. Κώστα, ο άνθρωπος είναι η καταστροφή του πλανήτη. Έχει γ@μήσει το σύμπαν. Και εκνευρίζεται που δεν μπορεί να ελέγξει τη φύση. Ο άνθρωπος νομίζει ότι ελέγχει τα πάντα, και έρχεται μια δυνατή μπόρα και του αποδεικνύει πόσο γελοίος είναι. Η ομορφιά είναι γύρω μας -εδώ είναι ο Παράδεισος- αλλά, όπως μου αρέσει να λέω “Η ομορφιά θα σώσει μόνο αυτούς που μπορούν να την δουν”. Δεν μπορούν όλοι. Οι άνθρωποι έχουν συνηθίσει στην ασχήμια. Όσο μεγαλώνω, αποφεύγω όλο και περισσότερο τους ανθρώπους. Τουλάχιστον τους μεταλλαγμένους. Που είναι πολλοί. Ωραία είναι η βροχή. Αλλά μετά να βγαίνει ο ήλιος. Ο Ήλιος είναι πάντα εκεί. Δεν δύει και δεν ανατέλλει ποτέ. Οι άνθρωποι νομίζουν έτσι. Επειδή ζουν στη Γη. Οι αστροναύτες -που βλέπουν τη Γη από το διάστημα- ξέρουν πως ο Ήλιος λάμπει πάντα. Και τη νύχτα. Κώστα, για εμάς τους Έλληνες έχει μεγάλη σημασία ο Ήλιος. Είμαστε Έλληνες, παιδιά του Ήλιου. Το αστείο είναι ότι οι Έλληνες που ζουν στην Ελλάδα έχουν ανεπάρκεια της βιταμίνης D, σε ποσοστό 70%. Κώστα, ας με κάψει ο Ήλιος. Παιδί του είμαι. Ο πατέρας Ήλιος θα ζει πάντα. Κι όσο υπάρχει Ήλιος, θα υπάρχουν Έλληνες. Σε ευχαριστώ. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.