Η δικιά μου ιστορία μετανάστευσης

Ιούνιος 2018, Βόρεια Ιταλία
Όσο ο γλυκός μόκα καφές ψηνόταν στην ιταλική στιλάτη καφετιέρα, σκεφτόμουν την απόφασή μου. Ήρθε το καλοκαίρι εδώ και έφερε το άρωμα των γιασεμιών που είχε η πόλη, όταν μετακόμισα το προηγούμενο καλοκαίρι.

Άλλη μια μέρα εργασίας στο English International School με περίμενε, όπως και τα θυμωμένα βλέμματα των Άγγλων κάθε φορά που τα παιδιά της τάξης μου μιλούσαν δυνατά, χωρίς να τους κάνω παρατήρηση.

Αναλογιζόμουν τα λόγια φίλων και γνωστών, για την τρομερή ευκαιρία που μου παρουσιάστηκε, για το πόσο τυχερή είμαι που βρίσκομαι στην Ιταλία και για το πόσο αφελής θα είμαι να γυρίσω πίσω.

Για εμάς τους παιδαγωγούς, τα όνειρα στην Ελλάδα ζουν μόνο στον ύπνο μας, καθώς τη μέρα βυθίζονται πίσω από το δίσκο που κουβαλάμε.

Πολλοί παιδαγωγοί καταλήγουν σε international σχολεία του εξωτερικού και η πλειοψηφία των ατόμων που δουλεύουν είναι φυσικά Άγγλοι, με εξαίρεση βέβαια τα αμερικάνικα σχολεία όπου δουλεύουν Αμερικάνοι.

Τι γίνεται, όμως, στα βρετανικά σχολεία;

Με την αφέλεια που με χαρακτήριζε πριν λίγο καιρό, πίστευα πως τα διεθνή σχολεία είναι ένας χώρος όπου υπάρχει ο σεβασμός στη διαφορετικότητα, η αρμονική συνύπαρξη παιδιών από διαφορετικές κουλτούρες και η ενσωμάτωση των πολιτισμικών στοιχείων του κάθε ατόμου σε ένα όμορφο πολυπολιτισμικό σύνολο.

Ένας χώρος, όπου ο καθένας επιτρέπεται να εκφράσει το διαφορετικό της κουλτούρας του και να γίνει αποδεκτό από τους δασκάλους.

Καμία σχέση.

Οι άνθρωποι που διοικούν και εργάζονται στο σχολείο που δουλεύω, είναι άνθρωποι που θεωρούν την κουλτούρα τους ανώτερη από τις κουλτούρες των άλλων, που απολαμβάνουν τρομερά να μιλάνε υποτιμητικά για τους Ιταλούς και να θαυμάζουν όσα η Αγγλία τους έδινε, και που πασχίζουν για την κυριαρχία της γλώσσας τους χωρίς όρια.

Είναι νηπιαγωγοί που δεν μπορούν να καταλάβουν τι λένε τα παιδιά, ακόμα και αν έχουν κάποιο πρόβλημα.

Το μόνο που ξέρουν να πούνε στα ιταλικά είναι “Io prendo una birra – Θα πάρω μια μπίρα” και δεν έχουν καμία πρόθεση να μάθουν κάτι παραπάνω.

Είναι νηπιαγωγοί που επιβάλλουν στα τετράχρονα να μιλάνε αγγλικά ακόμα και στο ελεύθερο παιχνίδι με τους φίλους τους, και μετά κάνουν αρνητικά σχόλια στους γονείς γιατί το παιδί δεν μιλάει πολύ και δεν κοινωνικοποιείται.

Μηδενική ελευθερία έκφρασης και καμία ελευθερία επιλογών.

Τα παιδιά μαθαίνουν καθημερινά πώς να χρησιμοποιούν τα αυτιά και τα μάτια τους, παρά το στόμα τους, μιας και σε αυτή την περίπτωση θεωρούνται rude και disrespectful.

Είμαι δασκάλα τάξης τετράχρονων.

Τα παιδιά αυτά πήγαιναν και πέρυσι στο ίδιο σχολείο.

Τα μισά από αυτά, μου τα είχαν παρουσιάσει ως μη λεκτικά.

Φέτος είναι λεκτικότατα και οι γονείς μού εκφράζουν το θαυμασμό τους, σε αντίθεση με τους συναδέλφους οι οποίοι πιστεύουν πως έχω δώσει υπερβολική ελευθερία στα παιδιά αυτή τη χρονιά.

Ως παιδαγωγός, επιλέγω να δουλεύω για τη δημιουργία ενός κλίματος δημοκρατίας, ατομικής ελευθερίας και σεβασμού στη διαφορετικότητα.

Τα παιδιά μού μαθαίνουν ιταλικά και κινέζικα, και εγώ τους μαθαίνω αγγλικά.

Ενθαρρύνω το αγοράκι από την Κίνα να αναμείξει τα λαχανικά με το ρύζι, αντί να τα έχει σε διαφορετικά πιάτα όπως «πρέπει».

Τα παιδιά της τάξης μου έχουν μάθει τη χαρά του να μοιράζεσαι και να εκφράζεις την άποψή σου, το ένα βοηθάει το άλλο στις αδυναμίες και ο δυνατός υπερασπίζεται τον αδύναμο.

Σε ένα αγγλικό περιβάλλον, οι αξίες της ελευθερίας και έκφρασης καταπατούνται από την τυφλή υπακοή στην εξουσία, την εμμονική συμμόρφωση του ατόμου με τους κανόνες και τη δημιουργία ανταγωνισμού μεταξύ των παιδιών.

Ακόμα και στις ομάδες ενηλίκων, το να αμφισβητήσεις κάτι με σκοπό να το θέσεις υπό συζήτηση θεωρείται τρομερό δείγμα απείθαρχης συμπεριφοράς με έλλειψη σεβασμού και ευγένειας.

Δεν ξέρω αν είναι σε όλα τα σχολεία έτσι.

Αυτό που ξέρω είναι τα αγγλικά σχολεία σε κάθε χώρα ζητάνε Άγγλους, ζητάνε συγκεκριμένα πρότυπα συμπεριφοράς που να ανταποκρίνεται στις αξίες και τα ιδανικά της Αγγλίας.

Και ως συνέπεια του συστήματός τους, δημιουργήθηκε μια κατάσταση έλλειψης δασκάλων στην Αγγλία, μιας και όλοι τρέχουν μέσα στη φιλαργυρία τους να εργαστούν στα αγγλικά σχολεία της Σαουδικής Αραβίας.

Σε λίγες μέρες πετάω για Θεσσαλονίκη.

Αν προτιμώ να είμαι σερβιτόρα δεν το ξέρω.

Αλλά είμαι πρόθυμη να πάρω το ρίσκο να γυρίσω στην Ελλάδα, και ας μην ξέρω αν θα έχω τάξη ξανά σύντομα.

Και αν ρωτάτε πώς την πάλεψα φέτος, ένα πράγμα θα σας απαντήσω.

Ευτυχώς υπάρχουν και τα πιτσιρίκια, γιατί στην τελική εμείς οι δάσκαλοι μαθαίνουμε από αυτά και μόνο αυτά μπορούνε να μας δείξουν το σωστό τρόπο για τη μάθηση…

Φιλικά

Ειρήνη

(Αγαπητή φίλη, δεν ξέρω τι είναι αυτό που ζούμε. Λες και περισσεύουν οι δάσκαλοι και οι γιατροί στην Ελλάδα, και θα πρέπει να μεταναστεύσουν για να βρουν δουλειά. Η Βρετανία δεν φημίζεται για την εκπαίδευσή της. Πολύ ταξική κοινωνία, πολύ ταξική εκπαίδευση. Με το καλό να επιστρέψετε. Ένας δάσκαλος δεν μπορεί να διδάσκει κόντρα σε αυτά που πιστεύει. Σας ευχαριστώ. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.