Εμείς εδώ στη Βόρεια Ευρώπη είμαστε πολύ busy (δηλαδή, έχουμε κατάθλιψη)

Γεια σου πιτσιρίκο,
Διάβασα την πρόκλησή σου και τραβήχτηκα αμέσως στο πληκτρολόγιο με ενθουσιασμό. Αναρωτιέμαι, αν στο τέλος θα λαμβάνεις κείμενα μόνο από μετανάστες.

Χαίρομαι πολύ πάντως που διαβάζω τα κείμενα άλλων και που διαπιστώνω ό,τι έχουμε πολλές κοινές αλλά και διαφορετικές απόψεις σχετικά με το εξωτερικό και την Ελλάδα.

Προσωπικά, είμαι ένας ακόμα μετανάστης στην Ολλανδία· ο οποίος ήρθε 4 χρόνια πριν με τη προοπτική να σπουδάσει.

Με πετυχαίνεις σε μια πολύ ιδιαίτερη περίοδο.

Βλέπεις, ερωτεύτηκα πρόσφατα.

Kαι ο έρωτας κάνει πολύ κακό.

Κάνει πολύ κακό, όταν αυτόν δεν τον ζεις καθημερινά, αλλά μόνο σε δόσεις, ανά περιόδους και υπό προϋποθέσεις.

Πριν λοιπόν χαθεί ο νους μου σε διάφορες ερωτικές σκέψεις, έκανα αρκετούς συλλογισμούς σχετικά με τη ζωή εδώ τα τελευταία χρόνια.

Όπως έχουν αναφέρει πολλοί, τα πράγματα δεν είναι τόσο ευχάριστα και εύκολα όσο τα φαντάζονται κάποιοι.

Η πραγματικότητα σου παρουσιάζεται ωμή (αυτή του καπιταλισμού): θα δουλέψεις σκληρά για να συγκατοικείς με άλλα 3 -πιθανότατα άγνωστα προς εσένα- άτομα, ή απλά θα πας σπίτι σου.

Φυσικά, οι υπηρεσίες τους και τα συστήματα τους λειτουργούν άψογα.

Την πρώτη φορολογική δήλωση της ζωής μου την έκανα εδώ.

Έχω την εντύπωση ό,τι, αν χρειαστεί και κάνω ποτέ στην Ελλάδα, θα πάθω κοκομπλόκο.

Γενικά, η ζωή εδώ είναι αρκετά προγραμματισμένη και, για την ακρίβεια, οι Ολλανδοί έχουν τη συνήθεια να καταγράφουν όλες τις μελλοντικές τους δραστηριότητες σε ημερολόγιο, μιλάμε για απίστευτο προγραμματισμό.

Τα λεωφορεία, μετρό, τρένα κτλ., όλα στην ώρα τους.

Το κράτος προσφέρει, επίσης, διάφορων ειδών επιδόματα σε χαμηλόμισθους και, γενικά, η οικονομία πάει τόσο καλά που η εγκληματικότητα έχει πέσει σε ιστορικά χαμηλό.

Οι Ολλανδοί, επίσης, είναι γνωστοί για την ευθύτητα τους -κάτι που προσωπικά μου αρέσει πολύ- αλλά σαν άνθρωποι είναι αρκετά κλειστοί και δεν πρόκειται να σε εντάξουν εύκολα στη καθημερινότητά τους.

Γενικά, επικρατεί πολύ το σλόγκαν του “I’m too busy lately”.

Οι άνθρωποι φαίνεται να είναι πολύ απασχολημένοι εδώ, αλλά κανείς δε ξέρει με τι.

Υπάρχουν, βέβαια, αρκετά πράγματα για τα οποία τους θαυμάζω, όπως η βοήθεια που σου προσφέρουν χωρίς αντάλλαγμα ή ότι ξέρουν να κτίζουν ωραίες πόλεις στις οποίες κινείσαι παντού με ποδήλατο (ίσως και ο κύριος λόγος που συνεχίζω να μένω εδώ).

Παρ’ όλο που η κοινωνία έχει βρει μια καλή (για κάποιους) ισορροπία μεταξύ εργασίας και προσωπικής ζωής, έχω διαπιστώσει ότι, για πολλούς, η μεγαλύτερη ανησυχία είναι πώς θα εξελιχθούν επαγγελματικά, δουλεύοντας για τη μεγαλύτερη φίρμα εταιρεία.

Και γι’ αυτό, σε καθημερινή βάση, θα φορέσουν όλοι τα κουστουμάκια τους -ούτε ενδυμασία στρατού να ήταν- και θα βάλουν τη χαρούμενη μάσκα τους γεμάτη με εκφράσεις ενθουσιασμού, που καταφέραν για μια ακόμα ημέρα να υπηρετήσουν σε μια πολυεθνική.

Επειδή κι εγώ εργάζομαι σε μια τέτοια -για να μη βγάζω την ουρά μου απ’ έξω-, έχω να αναφέρω ότι δεν με ικανοποιεί το έργο που παράγω, διότι αυτό συνεισφέρει μόνο σε μια πιο επικερδή εταιρεία και όχι σε μια καλύτερη κοινωνία.

Για κάποιους, βέβαια, αυτό δεν είναι πρόβλημα και το καταλαβαίνω (νομίζω).

Αναγνωρίζω επίσης ό,τι αυτό αποτελεί παγκόσμιο φαινόμενο, ακόμα και στην Ελλάδα, άλλα εδώ έχει φτάσει σε άλλο επίπεδο εξαιτίας των πολλών “ευκαιριών” και έλλειψης ειδικευμένου προσωπικού.

Νομίζω πως είναι πολύ εύκολο να σε παρασύρει αυτό το κύμα ευκαιριών και μια ζωή να τρέχεις συνεχώς πίσω από αυτές, αντί να ζήσεις πραγματικά.

Οι χώρες του Βορρά, πάντως, έχουν κερδίσει πολλά από τη κρίση στο Νότο, άφθονο εργατικό δυναμικό και με εξειδικευμένες γνώσεις.

Φυσικά, δεν πρόκειται να παραλείψω το θέμα του καιρού.

Προσωπικά, θεωρώ ότι μπορεί να σε επηρεάσει σε κάποιο βαθμό είτε άμεσα ή έμμεσα.

Αρκεί μόνο να παρατηρήσει κανείς τη διαφορά της καθημερινότητας μεταξύ μιας ηλιόλουστης μέρας και μιας μέρας που είναι γεμάτη με ψιλόβροχο και υγρασία.

Ας κάνει κάποιος μια βόλτα στους δρόμους ή στα παρκάκια της γειτονιάς, και θα ανακαλύψει ότι οι άνθρωποι της χώρας αυτής είναι τελικά πιο ζωηροί, όταν έχει λιακάδα.

Φυσικά, δεν πρέπει να αφήνεις εξωτερικούς παράγοντες να επηρεάζουν τη διάθεσή σου, αλλά ας μη ξεχνάμε ότι είμαστε και άνθρωποι -ακόμα- και επηρεαζόμαστε από το κλίμα.

Ειδικά εμείς που έχουμε συνηθίσει σε ένα πιο φωτεινό και φιλικό -ως προς τον άνθρωπο- περιβάλλον.

Να αναφέρω, επίσης, όπως και πολλοί, ότι σε μια ξένη χώρα νιώθεις για πάντα μετανάστης.

Ιδιαίτερα, όταν σε αυτήν δεν έχεις την οικογένειά σου και τους κοντινούς σου φίλους.

Πώς σκοπεύεις να κτίσεις τη ζωή σου σε έναν τόπο, όταν σου λείπουν τα βασικά αυτά;

Για τους παραπάνω λόγους, βλέπω αρκετά ρομαντικά τον τόπο της Ελλάδας και έχει γίνει έρωτας.

Φυσικά, σε έναν έρωτα υπάρχουν και αρκετοί συμβιβασμοί (αυτοί του κράτους υπό διάλυση, έλλειψη παιδείας και άλλα πολλά).

Πολλοί θα σκεφτούν ότι μια τέτοια επιλογή δεν είναι λογική και θα συμφωνήσω.

Αλλά, όταν κάποιος είναι ερωτευμένος, παύει πλέον να είναι και λογικός.

Επειδή λοιπόν έχω δυο έρωτες που με καλούν στον ίδιο τόπο, έχω ξεκινήσει να σκέφτομαι σοβαρά το σενάριο της επιστροφής.

Δεν θα το κρύψω, έχω τις αμφιβολίες μου και τις ανησυχίες μου.

Όμως, πιστεύω ότι μπορώ να συνεισφέρω περισσότερο σε μια χώρα που οι πολίτες της δεν έχουν να πληρώσουν ούτε το λογαριασμό ρεύματος, πάρα σε μια που το ποσοστό ανεργίας έχει πέσει στο 5% (οι τύποι εδώ δεν έχουν καταλάβει από κρίση).

Και επειδή, τέλος, έχω κάνει τη διαπίστωση για τον εαυτό μου, ότι μια απλή ζωή, πλούσια σε αγάπη, δημιουργία, γαλάζιο ουρανό και ήλιο, υπερτερεί μιας ζωής που αρέσκεται μονό σε επαγγελματικές φιλοδοξίες και νούμερα λογαριασμών τραπέζης.

Ίσως στο τέλος να έχω άδικο, ίσως άπλα να είμαι πολύ ρομαντικός ή συναισθηματικά δεμένος με τον τον τόπο.

X.

Υ.Γ.1 Για εμένα, ίσως, η μεγαλύτερη ταπείνωση είναι να σε αναγκάζουν να φύγεις από την ίδια σου τη χώρα. Νιώθω ότι σαν γενιά έχουμε εγκαταλείψει πολύ νωρίς τη μάχη και η γεύση της παράδοσης είναι πάντα πιο πικρή από αυτή της ήττας. Είχαμε μια ευκαιρία τον Ιούλιο του 2015 και δυστυχώς την πετάξαμε. Τώρα διασκορπιζόμαστε όλοι παντού και βρισκόμαστε μαζί με φίλους μια φορά το χρόνο.

Υ.Γ.2 Καταλαβαίνω ότι οι αντιλήψεις μου θα είναι αρκετά αντίθετες με αυτές των ανθρώπων που έχουν μεταναστεύσει μαζί με την οικογένειά τους, για το καλύτερο μέλλον των παιδιών τους. Ο καθένας μας βρίσκεται σε διαφορετικό μονοπάτι της ζωής του, με διαφορετικές ανάγκες και προτεραιότητες.

Υ.Γ.3 Πιτσιρίκο, επειδή βλέπεις εμείς εδώ στη Βόρεια Ευρώπη είμαστε πολύ “busy”, μπορείς να μου βρεις έναν πιασάρικο τίτλο για το κείμενο; Σ’ευχαριστω!

Σ’ ευχαριστώ, επίσης, για τη φωνή που μας δίνεις, πολλά φιλιά και καλές βουτιές!

(Αγαπητέ φίλε, καθώς διαβάζω τα κείμενα των φίλων που έφυγαν -ειδικά κάποιων νεότερων-, χαμογελάω γιατί θυμάμαι τον εαυτό μου, σε νεαρή ηλικία. Μοιάζουν να έχουν μια βεβαιότητα για το πώς θα είναι η ζωή τους τις επόμενες δεκαετίες, που αναρωτιέσαι πού βασίζεται αυτή η βεβαιότητα. Προφανώς, στην άγνοια. Επίσης, έχουν αποκλείσει το απρόοπτο. Δηλαδή, έχουν αποκλείσει τη ζωή. Περιέργως, κάνουν το ίδιο λάθος που έκαναν οι Έλληνες πριν την χρεοκοπία της χώρας, όταν πίστευαν πως θα ζούν πάντα έτσι. Κάνουν το ίδιο λάθος -σε μια άλλη χώρα τώρα- και δεν το καταλαβαίνουν. Δεν γίνεται να είσαι Έλληνας, οι προγονοί σου να έχουν γράψει πριν χιλιάδες χρόνια τα πάντα για τη ζωή, τον θάνατο, τον έρωτα, την κοινωνία, και τα πάντα, και εσύ να έχεις κάνει πρόγραμμα για το το πώς θα είναι τα επόμενα σαράντα χρόνια της ζωής σου. Αυτό είναι Ύβρις. Και η ζωή την τιμωρεί. Πάντα. Το “είμαι busy συνέχεια”, εμένα μου λέει ένα πράγμα: κατάθλιψη. Βαριά κατάθλιψη. Νομίζω πως οι άνθρωποι γίνονται με την θέλησή τους δούλοι σε μια δουλειά -και την παρουσιάζουν σαν το πιο σημαντικό πράγμα που υπάρχει στη ζωή τους-, για να μην έχουν χρόνο να ζήσουν. Φοβούνται τη ζωή. Πιο πολύ κι από τον θάνατο. Όταν κάποιος είναι ερωτευμένος, είναι πολύ λογικός. Σίγουρα πιο λογικός από κάποιον που αρπάζεται από μια δουλειά, για να δικαιολογήσει την ύπαρξή του. Είναι τόσο παρανοϊκός ο κόσμος -και τόσοι πολλοί πια οι μεταλλαγμένοι άνθρωποι-, που ο έρωτας σε γειώνει και σου θυμίζει τη φύση σου. Το πρόβλημα για τους ανθρώπους της Δύσης είναι ότι δεν μπορούν να ερωτευτούν. Δεν μπορούν να αγαπήσουν. Μπορούν μόνο να υπολογίσουν. Επιστρέψτε στην Ελλάδα, πριν σας καταπιεί το individualism και σας κάνει ζόμπι, χωρίς να το πάρετε είδηση. Το κάνουν πολλοί Ολλανδοί που έρχονται να ζήσουν στην Ελλάδα. Αρχικά, δεν καταλάβαινα τι μου έλεγαν -και γιατί φεύγουν από μια τόσο “τακτοποιημένη” χώρα-, αλλά, μετά από μια προσωπική εμπειρία, κατάλαβα απόλυτα. Υπάρχει κάτι εδώ στο Νότο, που δεν υπάρχει πουθενά. Τι κρίμα που πολλοί άνθρωποι θα γυρίσουν όλο τον κόσμο για να το βρουν, και, στο τέλος της ζωής τους, θα ανακαλύψουν πως γεννήθηκαν μέσα σ’ αυτό και δεν το πήραν χαμπάρι. Σας ευχαριστώ. Καλή πατρίδα. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.