Η πραγματικότητα κάθε πραγματικότητας
Αγαπητέ Πιτσιρίκο,
Σε διαβάζω μετά μανίας εδώ και χρόνια και κάθε φορά σκέφτομαι να σου γράψω· νομίζω τώρα μου δίνεις ένα πολύ καλό λόγο.
Λείπω χρόνια από τη χώρα που ονομάζουμε Ελλάδα.
Η αλήθεια είναι ότι δεν νιώθω πολίτης καμιάς χώρας· θεωρώ ότι τα έθνη-κράτη είναι ένας ακόμη επίπλαστος διαχωρισμός.
Σαν τις θρησκείες, τις ομάδες, κλπ.
Επιπλέον, δεν δέχομαι τον όρο έθνος και κράτος (πόσο μάλλον έθνος-κράτος) αλλά αυτό είναι μια μεγάλη κουβέντα.
Αυτό που θέλω να πω είναι ότι δεν νιώθω διαφορετική ή ότι δεν μπορεί να με νιώσει ένας άνθρωπος που τυγχάνει να έχει γεννηθεί και ζει σε πολύ διαφορετικές συνθήκες από τις δικές μου.
Στο τέλος της ημέρας, λίγο ως πολύ, όλοι οι άνθρωποι έχουμε τις ίδιες ανάγκες, τους ίδιους καημούς.
Από σπόντα έχω ζήσει σε πολύ διαφορετικές χώρες, πέρα από τις χώρες που έχω επισκεφθεί.
Για την ακρίβεια, αν θα με ζωγράφιζα, θα παρατηρούσες στο τελάρο μια βαλίτσα μάλλον πιο μεγάλη από τη γυναίκα δίπλα της και μία ασταμάτητη κίνηση.
Δεν ξέρω πού θα με βγάλει όλη αυτή η ατέρμονη φυγή -φυγή είναι ξεκάθαρα- αλλά προτιμώ να πηγαίνω παρά να με πηγαίνουν.
Εννοώ ότι προτιμώ να την ζω τη ζωή μου με ειλικρίνεια και αρxίδια, παρά να μένω κάπου γιατί με ψέματα και βόλεμα τα κουτσοκαταφέρνω.
Πάντα με ενοχλούσε το βόλεμα και ο καθωσπρεπισμός των ανθρώπων γύρω μου. Με έπνιγε.
Μεγάλωσα στην ελληνική επαρχία· νομίζω πως δεν χρειάζεται να το εξηγήσω περισσότερο.
Κάπως έτσι, λοιπόν, έφυγα από τη χώρα, πρώτα για Κούβα, μετά Βουλγαρία, έπειτα Αγγλία, μετά Βέλγιο, έπειτα λίγο Ελλάδα και τώρα …άγνωστο.
Αποφάσισα σε αυτό το κείμενο να μη σου γράψω για τις εμπειρίες μου έξω, ίσως το κάνω μια επόμενη φορά.
Θέλω να σου γράψω για τις εμπειρίες μου πίσω στη γη που γεννήθηκα, μεγάλωσα και ονομάζουμε Ελλάδα.
Είναι ένας όμορφος τόπος αυτή η γη, έχει έντονο ήλιο, τοπία όπου χάνεται το βλέμμα σου και νιώθεις ότι ξαναγεννιέσαι.
Αυτό ένιωσα πριν από τρία περίπου χρόνια που επέστρεψα Ελλάδα· από σπόντα, όπως έγραψα παραπάνω.
Δεν ερχόμουν ούτε για διακοπές τα τελευταία χρόνια.
Το πρώτο που θυμάμαι από την εμπειρία της πρώτης ημέρας της επιστροφής ήταν το αεροπλάνο να παίρνει εκείνη τη χαρακτηριστική στροφή, λίγο πριν την προσγείωση στο αεροδρόμιο Βενιζέλος.
Θυμάμαι να κάνω βουτιά στο Αιγαίο, Φλεβάρη μήνα με δυνατό ήλιο μέσα σε μια γαλαζοπράσινη θάλασσα που χρύσιζε.
Μαγεία…
Την απόλαυσα εκείνη τη στιγμή και, ειλικρινά, ενώ τα δάκρυα έτρεχαν -μόνο τότε συνειδητοποίησα πόσο μου είχε λείψει το τοπίο, η γη-, ένιωσα ερωτευμένη.
Τρελά ερωτευμένη.
Νομίζω ξαναδάκρυσα, όταν πάτησα στη γη.
Θυμάμαι ότι ένιωσα ζέστη, τον ήλιο να με αγκαλιάζει.
Θυμάμαι να ανοίγω τη βαλίτσα και να πετάω μέσα ρούχα.
Είχα φύγει από Βρυξέλλες με μείον βαθμούς, χιονόνερο και απόλυτο σκοτάδι.
Η μαγεία της στιγμής κράτησε όσο η διαδρομή προς το κέντρο.
Αυτός ήταν ο μόνος βραχύβιος έρωτας της ζωής μου.
Έκτοτε αντιμετώπισα όλη την ανοησία μας· αυτή την ανυπέρβλητη ανοησία του νεοέλληνα.
Την βρωμιά μας· απορώ γιατί τύποι σαν τον Καμίνη που έχουν ξεκάθαρα αποτύχει θέλουν να γίνουν αρχηγοί κομμάτων.
Τους ηθικούς-ανήθικους· βλέπε Βενιζέλο, Μητσοτάκη, Σαμαρά και πολλούς άλλους που, εξαιτίας τους, από το 2011, όπου και αν πήγαινα, έπρεπε να εξηγήσω ότι δεν είμαστε κλέφτες εμείς οι Έλληνες.
Όλους τους νεοφιλελέδες που σου καταθέτουν ότι είναι πολύ φυσιολογικό να υπάρχουν άστεγοι· για να μη μιλήσω για την προσέγγιση τους στην οικονομία.
Τον ρατσισμό· ηλικιωμένος να αρνείται να καθίσει μαύρο παιδάκι -4 χρονών- δίπλα του.
Την αυστηρότητα για την αυστηρότητα· ηλικιωμένες γυναίκες να επιτίθενται σε νέες γυναίκες και δη μητέρες γιατί μπαίνουν με τα καροτσάκια στα μέσα μαζικής μεταφοράς. Στην Αθήνα έμαθα ότι μια γυναίκα πρέπει να κρατάει το παιδί της στην αγκαλιά της -ανεξάρτητα από την πιθανότητα να φρενάρει απότομα ο οδηγός και να εκσφενδονιστεί το μωρό- διαφορετικά πρέπει να πάει με τα πόδια (!).
Υπέροχα πράγματα, σαφώς η λίστα της υπεροχής μας είναι πολύ μεγάλη..
Δεν θα συνεχίσω, θα κλείσω γράφοντας σου το εξής:
θυμάμαι στην Κούβα, στην αρχή της διαμονής μου εκεί, κάθε φορά που ανακάλυπταν ότι είμαι Ελληνίδα μου έλεγαν χαρακτηριστικά “Ελλάδα! Αυτή η τόσο εξωτική χώρα!”.
Τότε, κάθε φορά, μου ερχόταν στο νου, σαν φάντασμα, ο Άδωνις και ήθελα να τους διορθώσω: όχι εξωτική, μόνο ξωτική.
Τι να πεις όμως στον Κουβανό, είναι λαός με αρxίδια και δεν μου έτυχαν περιπτώσεις τύπου Άδωνη εκεί.
Αυτές οι περιπτώσεις συμβαίνουν μόνο σε περιβάλλον έντονης κοινωνικής καταπίεσης, καθωσπρεπισμού και υποκρισίας.
Το πρόβλημα, όμως, δεν είναι οι Αδώνιδες, το πρόβλημα είναι οι ψηφοφόροι του.
Καλύτερα μακριά, την αγαπάω πολύ αυτή τη γωνιά του πλανήτη, την νιώθω κομμάτι μου και με πληγώνει η “πραγματικότητα” που έχουμε χτίσει.
Πιστεύω -και θα το πιστεύω μέχρι και την τελευταία στιγμή- ότι εμείς δημιουργούμε κάθε πραγματικότητα, επομένως μόνο εμείς μπορούμε να την αλλάξουμε.
Ακούω πολύ συχνά νέους ανθρώπους να μιλάνε για την ανυπέρβλητη πραγματικότητά τους, και σκέφτομαι με πόνο ψυχής πόσες καλοστημένες δικαιολογίες χρειάζονται για να μη τη ζούμε τη ζωή μας.
Για να μην διεκδικούμε.
Με πόση φοβία και υποκρισία, μας έχουν δομήσει.
Και εμείς το αποδεχόμαστε, συνεχίζουμε (κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσίν) και συγκαταβατικά μιλάμε για τη “πραγματικότητα” μας.
Μ.Ε.
(Αγαπητή φίλη, τελικά είναι θέμα ματιάς. Είναι το τι επιλέγεις να βλέπεις. Φαντάζομαι πως δεν υπάρχει κάποια χώρα, όπου όλα είναι άψογα και όμορφα. Πάντως, στην Ελλάδα υπάρχει πολλή ομορφιά. Και στη φύση της, και στους ανθρώπους της. Ο Άδωνις είναι η Ελλάδα; Ο Τραμπ είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες; Τότε, να αλλάξουμε πλανήτη. Αδικούμε τους ανθρώπους της Ελλάδας -και κάθε χώρας-, όταν εστιάζουμε μόνο στους ανυπόφορους και στους αρνητικούς. Γιατί δεν εστιάζουμε στους τόσους όμορφους ανθρώπους γύρω μας; Φυσικά και είναι εξωτική η Ελλάδα για τους Κουβανούς. Όλοι οι λαοί που κατοικούν σε χώρες που εμείς θεωρούμε εξωτικές, θεωρούν εξωτική την Ελλάδα και καθόλου εξωτική τη χώρα τους. Λογικό είναι αυτό. Το πρόβλημα με τους Έλληνες είναι πως δεν βλέπουν τη χώρα τους. Δεν μπορούν να την δουν. Ούτε να την νιώσουν μπορούν. Δεν την εκτιμούν. Δεν την αγαπούν. Ναι, πρέπει να αγωνιστούμε για την χώρα μας. Για τον τόπο μας, αν θέλετε. Για τους εαυτούς μας, για τους ανθρώπους μας. Από την άλλη, μπορούμε να κάνουμε τους πληγωμένους και τους αδικημένους. Αυτούς που φεύγουν από έρωτα. Όλοι οι ερωτευμένοι φεύγουν για να ξεχάσουν. Αλλά η ζωή δεν είναι μυθιστόρημα. Εγώ, μάλιστα, δεν μπορώ να διαβάσω πια μυθιστορήματα. Τα αριστουργήματα, όμως, τα διάβασα. Σας ευχαριστώ. Την αγάπη μου.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.