Οι σκέψεις ενός ταλαιπωρημένου πληροφορικάριου
Αγαπητέ φίλε Πιτσιρίκο,
Αγαπητός γιατί περιμένω κάθε πρωί τις δημοσιεύσεις στην σελίδα σου όπως ο μπόμπιρας το γάλα του. Είσαι φίλος γιατί συμφωνώ με όσα διαβάζω -δικά σου, του γιατρού κλπ. μελών της κομπανίας- περισσότερο απ’ ό,τι με φίλους που ξέρω από παιδιά και το site βοηθά να μη νιώθω εξωγήινος στον κόσμο γύρω μου.
Θα πρωτοτυπήσω σε κάτι: Δεν είμαι στο εξωτερικό όπως έπραξαν οι υπόλοιποι φίλοι αλλά στην πόρτα της εξόδου.
Αυτή η χώρα με την τόση ομορφιά όταν ατενίζεις πάνω και μακριά και την τόση ασχήμια όταν βλέπεις κάτω και κοντά, την νιώθω πλέον φυλακή.
Κόμης Μοντεχρήστος μέσα στην ίδια μου την πατρίδα να εκτίω μια ποινή για ένα αδίκημα που δεν έπραξα.
Γεννήθηκα πριν 45 χρόνια.
Παιδικά χρόνια καλά, φίλοι λίγοι, εσωστρεφής μέχρι που έβγαλα το σχολείο.
Ήθελα να τελειώσει να γλιτώσω!
Είχε κάγκελα στα παράθυρα, για να μην τα σπάσει η μπάλα όταν παίζαμε στην αυλή και αυτό τα λέει όλα.
Πλην ελαχίστων φωτεινών παραδειγμάτων, οι καθηγητές και οι δάσκαλοι ήταν οι ιδανικοί άνθρωποι που πρέπει να σου τύχουν στη ζωή, για να μισήσεις τη γνώση και τη μάθηση.
Anyway, μια τυχαία συνάντηση με τον σπάνιο για τότε Η/Υ, με μάγεψε και πήρα την απόφαση ότι με αυτό θα ασχοληθώ.
Στο Λύκειο μου σπάσανε τα νεύρα οι καθηγητές να περάσω στο πανεπιστήμιο σε κάτι πιο πιασάδικο γιατί τότε δεν είχε Πληροφορική.
Οι γονείς, ευτυχώς, ήταν νορμάλ και με αφήσαν να κάνω ό,τι ήθελα.
Πήγα σε ιδιωτικό ΙΕΚ και -με μισή ώρα διάβασμα τη βδομάδα- την έβγαλα με άριστα.
Ο άνθρωπος αποδίδει, όταν είναι εκεί που του αρέσει και νιώθει ότι ανήκει.
Δουλεύω σε αυτό το αντικείμενο μέχρι σήμερα ως Μηχανικός Πληροφοριακών Υποδομών, νιώθω την ίδια μαγεία με κάθε καινούργια τεχνολογία και ονειρεύομαι τη μέρα που θα κάνει όλες τις δουλειές για μας και ο άνθρωπος θα κάθεται και θα απολαμβάνει τη ζωή.
Αυτό προϋποθέτει, όμως, να ωριμάσει πρώτα ο ανθρώπινος νους, αλλιώς θα γίνουμε 100% σκλάβοι της κατά πώς πάμε δηλαδή.
Όπως κάποτε σκυφτοί στον αφέντη, τώρα στη μηχανή με τη γυαλιστερή οθόνη.
Πριν από 12 χρόνια αρρώστησε ο πατέρας μου και τον έχασα από καρκίνο.
Είδα τότε γιατί οι Έλληνες γιατροί «θερίζουν» έξω.
Σε ένα άχρηστο και εχθρικό σύστημα υγείας γίνονται κάθε μέρα -ειδικά στις εφημερίες- πιο μάχιμοι και από αυτούς που πάνε σε πολέμους.
Είδα επίσης τι απάτη και χαμηλού επιπέδου είναι η ιδιωτική υγεία (πλην ενός-δυο καλών) με τα νοσοκομεία-ξενοδοχεία που, μόλις βρουν τα σκούρα, σε στέλνουν σε κρατικό με το ασθενοφόρο του ΕΚΑΒ.
Μπήκα σε ένα λούκι να πρέπει να σηκώσω στην πλάτη μου όλη την υπόλοιπη οικογένεια και τις υποχρεώσεις της (δάνεια κλπ.) μετά τον θάνατο του πατέρα, και για δέκα χρόνια έκανα δική μου δουλειά με επιτυχία αλλά οι φορολογικές και ασφαλιστικές εισφορές ξεπέρασαν μεσαίωνα και τουρκοκρατία και με ανάγκασαν να κλείσω πριν δυο χρόνια.
Κορυφαία στιγμή στο τέλος του δράματος, ο διευθυντής της ΔΟΥ που, ενώ έβαζε την τελευταία τζίφρα στο χαρτί της διακοπής δραστηριότητας, μου είπε κλείνοντας το μάτι: «Δεν πειράζει. Θα κάνεις πάλι δουλειά και δεν θα κόβεις αποδείξεις. Εσύ φταις που τα έκοβες όλα».
Ε, εντάξει λέω από μέσα μου. Είμαι μεγάλος αρχιμ@λάκας που έκανα δουλειά σε τέτοιο κράτος.
Γύρισα σπίτι και προσπαθούσα να καταλάβω τι παίχτηκε. Ακόμη δεν κατάλαβα…
Ευτυχώς, ένας παλιός φίλος που έφυγε χρόνια πριν στο εξωτερικό, δουλεύει σε μια πολυεθνική η οποία άνοιξε θυγατρική στην Ελλάδα και με πήρε στη δουλειά με πολύ καλό μισθό για την σημερινή Ελλάδα.
Ναι, ψήφισα κι εγώ τον Τσίπρα.
Έφαγα πρόλογο το ομολογώ κι ας μου έλεγε το ένστικτό μου ότι είναι απατεώνας.
Και βίωσα το δημοψήφισμα ρίχνοντας ΟΧΙ πολύ ωραία, και ήμουν μέσα να πάμε ακόμη και στη δραχμή, αν χρειαστεί, γιατί δεν χρειάζεται να είσαι ο Τσόμσκι για να καταλάβεις ότι ο Δον Βαρούφ είχε δίκιο.
Έλα που την άλλη μέρα, όμως, αποδείχθηκε ότι ο Άλεξ ήταν one night stand.
Από το κακό στο χειρότερο έκτοτε.
Ό,τι καλό είχα έφυγε από την Ελλάδα για πολλούς και διάφορούς λόγους.
Αδέλφια, μάνα, φίλοι. Και όλοι με παροτρύνουν να φύγω κι εγώ.
Έμεινα μόνος με τον αγαπημένο μου Η/Υ και λέγαμε να παντρευτούμε αλλά εδώ έγινε χαμός για τους gay που είναι άνθρωποι εμάς θα αφήσουν;
Δεν αντέχω πια αυτή τη φθορά που ζω κάθε μέρα, φίλε αγαπητέ.
Με παρασέρνουν να οδηγώ σαν μ@λάκας -ενώ δεν θέλω- κι όταν κατεβαίνω από το αυτοκίνητο ξαναγίνομαι Δόκτωρ Τζέκυλ, δεν θέλω πια να μιλάω με ανθρώπους που τους ενοχλούν αυτοί που πλένουν τζάμια στα φανάρια, οι γκέι, οι μαύροι, οι γύφτοι, οι ριγέ και όλοι εκτός από την αφεντομουτσουνάρα τους που έλεγε ο Καραγκιόζης, κουράστηκα να μαζεύω σκουπίδια από κάτω όταν βγαίνω βόλτα, δεν μπορώ άλλο να μάχομαι τον εαυτό μου κάθε μέρα να προσπαθεί να είναι κάτι τελείως διαφορετικό από αυτό που βλέπει γύρω του.
Κουράστηκα να κάνω συνέχεια αντίσταση για το αυτονόητο.
Πηγαίνω πού και πού και βλέπω φίλους και συγγενείς στο εξωτερικό, και γυρίζω και με πιάνει στεναχώρια.
Με το πού θα κατέβω τη σκάλα του αεροπλάνου αρχίζει το σουρεάλ.
Είμαι δέντρο τόσα χρόνια αλλά πλέον θέλω να γίνω πουλί!
Όλοι δικαιούμαστε να αλλάξουμε! Ναι;
Αν θα μπορέσω να ενσωματωθώ αν φύγω τώρα στα 46;
Νομίζω ότι ο Έλληνας έχει ζήσει σε τέτοια χαοτική ζούγκλα που μπορεί να προσαρμοστεί κ σε άλλο χωροχρόνο ακόμη.
Η δουλειά που κάνω έχει το πλεονέκτημα να είναι η δουλειά αυτού του αιώνα, οπότε κάτι καλό θα βρω πιστεύω.
Και επειδή όλη γίνεται εξ’ αποστάσεως, πλέον πάω κι αλλού, αν νιώσω τίποτε απαλεψιές.
Αν θα γίνω καλύτερος και αν θα αλλάξω ιδέες;
Το «μπόλιασμα» είναι πάντα κέρδος και η βιολογία μας έμαθε τα προσαρμοστικά είδη είναι αυτά που βελτιώνονται και επιβιώνουν μέσω του εμπλουτισμού τους με νέα χαρακτηριστικά.
Αν θα μου λείψει η Ελλάδα;
Στην αρχή σίγουρα όχι, αλλά επειδή ο πανδαμάτωρ χρόνος που λέει και ένας φίλος γιατρεύει και ξορκίζει τα πάντα, σε κάποια στιγμή θα καθαγιάσει το παρελθόν.
Θα το δούμε τότε.
Ένα, όμως ,τελευταίο θέλω να πω και να κλείσω το μακρόσυρτο κείμενο:
Κάθε πρόσκληση προς αλλαγή, έχει να μας δώσει κάτι καλό αλλά για να το δούμε και να το πάρουμε πρέπει να πετάξουμε κάτι κακό που κουβαλάμε ήδη.
Υ.Γ. Για την προσωπική μου ζωή δεν θέλω να πω τίποτε. Έχω διαβάσει πολύ δυσκολότερα δράματα (με πολύ δυνατούς ανθρώπους μέσα) στη σελίδα σου και ντρέπομαι για τα πταίσματα μου. Ο φίλος που πήρε το μπόμπιρα και πήγε στο Βιετνάμ με έχει κάνει να με μουτζώνω κάθε μέρα για την αναποφασιστικότητα και την αναβλητικότητα που με δέρνει.
Υ.Γ.2 Ήθελα πολύ καιρό να σου γράψω και για άλλα πράγματα αλλά η δουλειά με καταπίνει και δεν προλαβαίνω να ζήσω, πόσο δε να γράψω. Σε ευχαριστώ πολύ που με διάβασες, όλοι οι φίλοι που γράψανε δυναμώσανε πάρα πολύ την αύρα του site και ελπίζω σύντομα να σου ξαναγράψω από καλύτερες συνθήκες.
All the best.
Pan the IT guy.
(Αγαπητέ φίλε, μια και είστε IT guy, γιατί να φύγετε από την Ελλάδα; Μπορείτε να δουλεύετε στο Διαδίκτυο από την Ελλάδα. Και μάλιστα, από κάποιο νησί της Ελλάδας. Την Κρήτη, ας πούμε. Ιδιαίτερα, την νότια Κρήτη. Ακούστε με. Θα είστε άρχοντας. Η Ελλάδα είναι η σωστή χώρα. Αρκεί να βρεις το σωστό τρόπο. Σας ευχαριστώ. Την αγάπη μου.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.