Σα ξένα είμαι Έλληνας και σην Ελλάδαν ξένος
Δεν είχα σκεφτεί να σου γράψω, Πιτσιρίκο, καθώς είμαι μετανάστρια παλιάς φουρνιάς -από το 1975, αν και γιατί όχι, πριν 40 χρόνια δεν υπήρξα κι εγώ νεομετανάστρια;- αλλά είδα στο Facebook την εικόνα που σου στέλνω και θυμήθηκα τη νοσταλγία μου για την Ελλάδα, κυρίως τα πρώτα χρόνια της μετανάστευσής μου.
Θυμήθηκα τους λυγμούς και τα δάκρυα, όταν άκουγα το τραγούδι του Καζαντζίδη “σα ξένα είμαι Έλληνας και σην Ελλάδα ξένος”, διότι ναι, στη Σουηδία με θεωρούσαν ξένη και στην Ελλάδα επίσης ξένη.
Ξένοι και οι γονείς μου που, με τον ξεριζωμό των Ποντίων, μετανάστευσαν από την Τουρκία στην Ελλάδα, ξένη κι εγώ και στη Γερμανία, που έζησα τους πρώτους 6 μήνες της μετανάστευσής μου, ξένη και στη Σουηδία μετά.
Βέβαια, όλα αυτά, μετά από τόσα χρόνια και μετά από βαθιές -και επίπονες- βουτιές στην ψυχή και στο πνεύμα, και μετά από πολλαπλές αναθεωρήσεις στα περισσότερα που είχα κουβαλήσει μαζί μου στο δισάκι, όχι μόνο με διασκεδάζουν αλλά και με τιμούν που είμαι πολίτης του κόσμου.
Ο λόγος της δικής μου μετανάστευσης, για να πάμε λίγο στην αρχή, ήταν η μόνιμη οικονομική κρίση, καθώς προέρχομαι από πολυμελή οικογένεια 13 αδελφών, και η σταθερή ασυνεννοησία με τον πατέρα μου που ήθελε μετά το 6ατάξιο γυμνάσιο, να γίνω γραμματέας σ’ ένα διπλανό μας χωριό, κάπου στο νομό Σερρών, ενώ εγώ είχα φιλοδοξίες και όνειρα να φύγω όσο γινόταν πιο μακρυά.
Και, ύστερα από μακροχρόνιες και πολυάριθμες φασαρίες στο σπίτι και μετά από επαναστατικά ξεφαντώματα, έφυγα με έναν πολυμήχανο τρόπο που ολόκληρο βιβλίο θα μπορούσε να γίνει, εκμεταλλευόμενη και το γεγονός ότι κάποια από τα αδέλφια μου ήδη βρίσκονταν μετανάστες στη Γερμανία.
Μα στη Γερμανία δεν ευνόησαν οι καταστάσεις, και 6 μήνες αργότερα ξανά στο τρένο, για Στοκχόλμη, όπου ζούσαν άλλα αδέλφια μου.
Τι έψαχνα και τι ήθελα;
Δίχως να είμαι πολύ σίγουρη, θαρρώ πως απλά ήθελα να γνωρίσω τον κόσμο εκτός Ελλάδας και, σίγουρα, να ξεφύγω και από την πίεση του πατέρα μου.
Βέβαια, κάπου στο μυαλό υπήρχε και το σκεπτικό να σπουδάσω μα ούτε τότε, στα 20 μου, ούτε τώρα, στα 65 μου, ξέρω “τι θέλω να γίνω όταν μεγαλώσω”.
Και με ό,τι έχω καταπιαστεί μεταξύ των 20 και 65 ήρθαν τυχαία.
Απλά, προέκυψαν και δεν υπήρξαν ούτε στα παιδικά ούτε στα νεανικά μου όνειρα.
Έπρεπε να φάω και δυο μεγάλα χαστούκια, σε θέματα υγείας, για να κατεβάσω την ταχύτητα από την 5η, που έτρεχα μονίμως, στα νεκρά, και εκεί, στα νεκρά και στην ανάπαυση να χαλαρώσω για να εμφανιστούν ταλέντα και ικανότητες που αγνοούσα την ύπαρξή τους και να ασχοληθώ μεταξύ άλλων με επιχειρήσεις, συγγραφή, δημοσιογραφία.
Συμβουλή μου: πάρτε ανάσες ενδιάμεσα, σταματήστε και πάρτε βαθιές αναπνοές, ηρεμήστε, μείνετε άπραγοι για ένα διάστημα και αφήστε τα πράγματα να κυλήσουν από μόνα τους.
Με άλλα λόγια, go with the flow και θα δείτε πώς προκύπτουν και θαύματα.
Τα λέω αυτά επειδή διαβάζω τις ανησυχίες των παιδιών για το πώς θα τα καταφέρουν στη νέα χώρα και για το τι θα κάνουν σε 10 χρόνια και αναρωτιέμαι γιατί αυτό το άγχος και η ανησυχία;
Πολλές φορές τα πράγματα εξελίσσονται τελείως από μόνα τους και δεν χρειάζεται καν να επέμβει ο άνθρωπος.
Όλα παίρνουν τον δρόμο τους. Όλα βαίνουν καλώς.
Και, μάλιστα, στην πιο κατάλληλη στιγμή, θαρρείς και κάποιος άλλος αποφασίζει για εμάς και το μόνο που εμείς οφείλουμε να κάνουμε είναι να ήμαστε ανοιχτοί σε οτιδήποτε παρουσιάζεται στη ζωή μας.
Ίσως, δεν εξελίσσονται τα πράματα όπως ακριβώς τα είχαμε ονειρευτεί ή σχεδιάσει αλλά, αν εστιάσουμε στα θετικά της κάθε κατάστασης, πάνε όλα τέλεια.
Σε όλους μας έχει τύχει, αναπολώντας στα παλιά, να γελάμε για τις ανησυχίες που είχαμε τότε ενώ, στην πορεία, όλα πήγαν μια χαρά.
Είτε επιστρέψουμε στην Ελλάδα, λοιπόν, είτε παραμείνουμε στις χώρες που μας φιλοξένησαν, και στις 2 περιπτώσεις υπάρχουν και τα θετικά και τα αρνητικά και η δουλειά μας είναι να εστιάσουμε μόνο στα θετικά στην όποια απόφαση πάρουμε.
Όχι πως, εγώ, μετά από 44 χρόνια, και με παιδιά και εγγόνια στη Στοκχόλμη, σκέφτομαι να επιστρέψω αλλά και πάλι δεν είμαι σίγουρη. ίσως προκύψει ΚΑΙ αυτό.
Για την ώρα, πιο σίγουρο θεωρώ να γίνω σαν τους βόρειους Ευρωπαίους συνταξιούχους που κάνουν διακοπές πολλών μηνών στην Ελλάδα, έστω με τα “επιδόματα” που έχουν καταντήσει οι εδώ συντάξεις.
Πώς θα βοηθήσουμε τη χώρα μας;
Θαρρώ πως δεν υπάρχουν πολλά πράγματα να κάνουμε στην ίδια την χώρα μας.
Καλά τα λόγια της επανάστασης αλλά όλοι γνωρίζουμε πόσο αδύνατον είναι να συντονιστούν χιλιάδες καλοπροαίρετοι πολίτες εκτός και εντός Ελλάδας.
Θαρρώ, ωστόσο, πως ένας ελαχιστότατος τρόπος να βοηθήσουμε την χώρα μας είναι να είμαστε οι πρεσβευτές της στις χώρες που ζούμε.
Να είμαστε οι ανεπίσημοι πρέσβεις και με τον τρόπο που ζούμε, συμπεριφερόμαστε και παρουσιαζόμαστε, να δείχνουμε στους πολίτες της χώρας πως οι Έλληνες ΔΕΝ είναι οι τεμπέληδες και οι αναξιόπιστοι που παρουσιάζονται στα ΜΜΕ τους και με τον τρόπο αυτό να αλλάξουμε την εικόνα για την χώρα μας και τους πολίτες της.
Με άλλα λόγια, να είμαστε οι ίδιοι αυτό που θα θέλαμε να είναι οι Έλληνες, να είμαστε οι ίδιοι η αλλαγή που θα θέλαμε για την Ελλάδα.
Ω, Πιτσιρίκο, πόσο δύσκολο είναι να συρρικνώσεις 45 χρόνια μέσα σ ένα κείμενο.
Ποια θέματα, ποιες δεκαετίες, ποια γεγονότα να συμπεριλάβω και ποια ν’ αφήσω;
Α, μην ξεχάσω να γράψω για το αστείο που ακόμα μου συμβαίνει, κυρίως τις 2 πρώτες μέρες όταν βρίσκομαι στην Ελλάδα, και είναι το τρομαγμένο πήδημα που κάνω όταν ακούω κόρνα αμαξιού.
Τόσο έχουμε συνηθίσει στο ήρεμο και σιωπηλό οδήγημα εδώ.
Συμέλα
Στοκχόλμη
Αν θες βάζεις και το τραγούδι του Καζαντζίδη
με τους στίχους:
Πέντε οσπίτια έχτισα κι ασ’όλα ξεσπίτουμαι
Πρόσφυγας είμ’ασο κουνί μ’, Θε μ’ θα παλαλούμαι.
Πατρίδα μ αραεύω σε αμόν καταραμένος
Σα ξένα είμαι Έλληνας και σην Ελλάδαν ξένος
Όσπιτα `θεκα ανάμεσα σ’ορμήν και ποταμάκρη
Πεγάδια μαρμαρόχτιστα, νερόν αμόν το δάκρυ.
Πατρίδα μ αραεύω σε αμόν καταραμένος
Σα ξένα είμαι Έλληνας και σην Ελλάδαν ξένος
Και τώρα αδακές διψώ νερό να πίνω ’κι έχω
Εντρέπομαι να ψάλαβω τα χείλοπα μ να βρέχω
και σε μετάφραση:
Πέντε σπίτια έχτισα, και από όλα ξεσπιτώνομαι
πρόσφυγας είμαι από την κούνια μου, Θεέ μου θα τρελαθώ
Σπίτια άφησα ανάμεσα σε ρέμα και άκρη ποταμού
πηγάδια μαρμαρόχτιστα, νερό σαν το δάκρυ
Και τώρα εδώ διψάω, νερό να πιω δεν έχω
ντρέπομαι να ζητήσω, τα χείλη μου να βρέξω
Ρεφρέν!
Πατρίδα μου σε γυρεύω, σαν καταραμένος
στα ξένα είμαι Έλληνας και στην Ελλάδα ξένος
(Αγαπητή Συμέλα, με 40 χρόνια στη Σουηδία, εσύ θα έπρεπε να είσαι πρέσβειρα της Σουηδίας στην Ελλάδα. Πρέπει να είναι πολύ ωραία φάση να ζεις τόσα χρόνια στη Σουηδία, γιατί η χαρά που θα παίρνεις όταν έρχεσαι στην Ελλάδα, πρέπει να είναι πολύ μεγάλη. Τελικά, ένας λόγος για να φύγει κάποιος από την Ελλάδα, είναι η χαρά του να επιστρέφει. Σε ευχαριστώ, Συμέλα. Την αγάπη μου.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.