Τώρα πια ως μάνα

Πιτσιρίκο,
Σου έχω ξαναγράψει αρκετές φορές και μου ήταν αδύνατο να αντισταθώ και αυτή τη φορά στο κάλεσμά σου. Με μια διαφορά, όμως, τώρα. Είναι η πρώτη φορά που σου γράφω αφότου απέκτησα την κόρη μου.

Αυτό να ξέρεις τα αλλάζει όλα, πιτσιρίκο.

Τη χαρά της μητρότητας και το αίσθημα πληρότητας που σου δίνει η αγκαλιά του παιδιού σου, συνοδεύουν και πολλά άγχη και φοβίες.

Σκέψεις που δεν τις είχες πριν, μια απίστευτη ευθύνη απέναντι σε αυτόν τον νέο άνθρωπο που εξαρτάται απόλυτα από σένα.

Και εκεί λοιπόν είναι που σου χτυπάει η πραγματικότητα την πόρτα.

Από τη μία το συναίσθημα -που, ναι, χωρίς αυτό δεν ζούμε- και από την άλλη, η λογική.

Την τελευταία φορά που γυρίζαμε από την Ελλάδα, η μικρή μου μου είπε να φωνάξω την αεροσυνοδό και όταν την ρώτησα γιατί, μου είπε: «θέλω να ρωτησω την κυρία που είναι ο παππούς μου».

Βλέπεις, ο παππούς της μας είχε αφήσει πριν λίγο στο αεροδρόμιο και θα τον ξαναέβλεπε μετά από μήνες.

Κάποτε μου είχες πει, όταν φθάνω στην Ελλάδα, να σκύβω και να φιλώ την πίστα του αεροδρομίου.

Να ξέρεις ότι το κάνω, έστω και νοητά.

Και όταν φεύγω, δεν κλαίω πια με πραγματικά δάκρυα, όπως παλιά, αλλά πάλι νοητά, γιατί έχω άλλο ένα ζευγάρι μάτια δίπλα μου που με κοιτάει και που δεν καταλαβαίνει γιατί η γιαγιά μένει στην Ελλάδα και όχι στη Γερμανία και «γιατί δεν μπορεί να έρθει μαζί μας βόλτα με το αεροπλάνο».

Αυτό, λοιπόν, με πληγώνει τώρα πια, πιτσιρίκο.

Πλέον, δεν έχει να κάνει με μένα αλλά έχει να κάνει με την κόρη μου και την Ελλάδα που αγαπώ.

Πλέον, δεν μου λείπουν μόνο η οικογένεια και οι φίλοι μου από τη ζωή μου αλλά μου λείπουν και από τη ζωή της κόρης μου, αν καταλαβαίνεις τι εννοώ…

Μου λείπει ο ήλιος και η θάλασσα και από τη δική της ζωή. Μου λείπει το Αττικό φως και από τη δική της ζωή…

Η λογική;

Η λογική παλεύει να εξισορροπήσει το συναίσθημα, για να μπορώ να ζω ευτυχισμένα ακόμα και μακριά από εκεί που τριγυρίζει ο νους μου.

Τι λέει η λογική;

Η λογική λέει ότι η κόρη μου μεγαλώνει σε ένα αστικό περιβάλλον που, όμως, είναι πλημμυρισμένο από πάρκα και πράσινο.

Την υποστηρίζει, θεωρητικά και πρακτικά, ένα κράτος που της παρέχει παιδεία, ιατρική κάλυψη, οικονομική ενίσχυση και μέλλον· έστω, θεωρητικά, γιατί φυσικά το μέλλον της Γερμανίας δεν είναι αποκομμένο από το μέλλον του υπόλοιπου κόσμου.

Στην ιατρική κάλυψη, θα σταθώ λίγο περισσότερο γιατί ζω σε μία πόλη της Βαυαρίας όπου ο μέσος όρος αναμονής μέχρι την έλευση ασθενοφόρου ΜΕ γιατρό είναι τα 7 λεπτά.

Πριν χρόνια, είχα την ατυχία να ζήσω ένα περιστατικό όπου ασθενής που αιμορραγούσε μεταφέρθηκε με ευθύνη και πρωτοβουλία της οικογένειας στη Σύρο από γειτονικό νησί των Κυκλάδων με καΐκι εν μέσω θαλασσοταραχής.

Και έτσι λοιπόν, αν και για μένα το ομορφότερο μέρος του κόσμου -ξέρεις, εκεί που είναι η καλύτερη ταβέρνα της Ελλάδος-, δυστυχώς, από τότε που έγινα μάνα, δεν βρίσκεται πια στους πιθανούς προορισμούς διακοπών μας.

Είναι αυτό που σου είπα και πριν, η μητρότητα τα αλλάζει όλα.

Τώρα πια, δέκα χρονιά μετά, αλλά ως μάνα πλέον, σκέφτομαι αλλιώς, αποφασίζω αλλιώς.

Σιγά σιγά, ελπίζω να αρχίσω και να νιώθω αλλιώς.

Λιγότερη νοσταλγία εννοώ. Θα δούμε. Την αγάπη μου.

Μ.Π.

(Αγαπητή φίλη, να σας ζήσει. Καταλαβαίνω απόλυτα τι λέτε. Κάθε άνθρωπος θέλει το καλύτερο για το παιδί του. Το μόνο που θα ήθελα να σας πω είναι να μη ζούμε περιμένοντας το ασθενοφόρο. Αν το πρόβλημα είναι το πόση ώρα θα κάνει το ασθενοφόρο, μπορείτε να μείνετε στην Αθήνα, δίπλα σε ένα νοσοκομείο. Ας μην ζούμε σαν ετοιμοθάνατοι. Δηλαδή, όχι τόσος φόβος πια. Αυτοί που ζουν στα νησιά δεν αγαπούν τα παιδιά τους; Οι Γερμανοί που ζουν σε χωριά μακριά από τις πόλεις δεν αγαπούν τα παιδιά τους; Και εντάξει, μπορεί οι υποδομές της Ελλάδας να μη συγκρίνονται με αυτές της Γερμανίας -λογικό, αφού οι χώρες του Νότου χρηματοδοτούν την γερμανική οικονομία-, αλλά δεν είναι και για πέταμα. Υπάρχουν Ευρωπαίοι που έρχονται στην Ελλάδα για να τους δουν Έλληνες γιατροί αλλά και για να ζήσουν εδώ. Μην πέσετε στην παγίδα του “το κάνω για το παιδί μου”. Εσείς αποφασίζετε, όχι το παιδί. Να σας θυμίσω πως η μόνιμη δικαιολογία των Ελλήνων πριν την χρεοκοπία για ό,τι φρικαλέο έκαναν, ήταν πως “το κάνω για τα παιδιά μου”. Τα αποτελέσματα -και για τα παιδιά τους- τα ξέρετε. Σας ευχαριστώ. Καλή ζωή. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.