Σκέψεις από το δικό μου ταξίδι στον κόσμο

Γεια σου Πιτσιρίκο,
Είμαι ένας από αυτούς που έφυγαν από την Ελλάδα πριν τη χρεοκοπία, όταν οι περισσότεροι Έλληνες ζούσαν την αυταπάτη των Ολυμπιακών αγώνων. Έφυγα από επιλογή και όχι από ανάγκη.

Από το σπίτι μου είχα μάθει να είμαι σωστός απέναντι στους γύρω μου.

Όταν λοιπόν άρχισα να ζω μόνος μου σαν φοιτητής στην Αθήνα, συνειδητοποίησα σιγά σιγά το μπoυρδέλο της ελληνικής πραγματικότητας.

Στο μπoυρδέλο ή πηδάς ή σε πηδάνε -αν δεν είσαι η τσατσά-, και η ελληνική πραγματικότητα, και πριν την χρεοκοπία, και ακόμη περισσότερο μετά, ήταν και είναι μπoυρδέλο.

Έχεις λοιπόν τρείς επιλογές:

ή να γίνεις ένας ακόμη σκατάς της ελληνικής κοινωνίας και να πηδάς τους γύρω σου,

ή να κάθεσαι να σε πηδάει ο καθένας γύρω σου, από τον πολιτικό που σου λέει ψέματα μέχρι τον γιατρό που σου ζητάει φακελάκι,

ή να πάρεις το καπελάκι σου και να φύγεις.

Το αστείο είναι ότι οι περισσότεροι Έλληνες ζούσαν πριν τη χρεοκοπία με την ψευδαίσθηση ότι οι ίδιοι ήταν μάγκες και επιβίωναν έξυπνα σε βάρος των υπολοίπων.

Ξυπνήσανε κάποιοι, όταν ο Πάγκαλος είπε το αισχρό «τα φάγαμε όλοι μαζί» (ξεχνώντας πολύ βολικά ότι δεν φάγανε όλοι το ίδιο).

Συνένοχοι λοιπόν όλοι στο φόνο, σύμφωνα με το πολιτικό μας σύστημα…

Να με συγχωρείτε που είμαι αθυρόστομος αλλά δεν μπορώ να μιλάω για την κατεστραμμένη πατρίδα μου με όμορφα λόγια.

Έχω θυμό προς όλους όσους είναι υπεύθυνοι για την καταστροφή της -και είναι πολλοί, άλλοι λιγότερο άλλοι περισσότερο- και δεν μου αρέσει να αφήνω το χρόνο να σβήνει τα συναισθήματά μου.

Μετά από 14 χρόνια που ζω τον περισσότερο καιρό εκτός της Ελλάδας, θα μπορούσα και να μην ασχολούμαι πλέον.

Δεν θα τους κάνω όμως αυτή τη χάρη, να τους δώσω συγχωροχάρτι μέσω της αδιαφορίας μου.

Απλά, όπως σωστά έχεις πει και εσύ, έχουμε και μια ζωή να ζήσουμε και δεν θα αναλώσουμε τη ζωή μας σε μια κατάσταση που δεν οδηγεί πουθενά.

Και με αφορμή αυτό, δυο λόγια για την άποψη που εκφράζουν κάποιοι ότι «όσοι έφυγαν και δεν ζουν πλέον μόνιμα στην Ελλάδα δεν κάνουν τίποτα για να βοηθήσουν να βελτιωθεί η κατάσταση και, ως εκ τούτου, δεν θα πρέπει να έχουν και γνώμη».

Για να παλέψω ώστε να βελτιωθεί η κατάσταση στην Ελλάδα, θα πρέπει να δίνεται η δυνατότητα για κάτι τέτοιο.

Ας χρησιμοποιήσω λοιπόν ένα παράδειγμα για να εξηγήσω καλύτερα τι εννοώ.

Ας υποθέσουμε λοιπόν ότι είμαι ποδοσφαιριστής που παίζει σε ξένη ομάδα και μου ζητάνε να γυρίσω στην Ελλάδα και να παίξω σε ελληνική ομάδα, ώστε να βοηθήσω να βελτιωθεί το επίπεδο των Ελλήνων παιχτών που θα μάθουν από την εμπειρία και τις γνώσεις μου.

Γυρίζω στην Ελλάδα και πάω να βρω το γήπεδο.

Αντί για γήπεδο, όμως, βρίσκω μπουλντόζες να σκάβουν σε ένα οικόπεδο.

Διαπιστώνω ότι δεν θα χρειαστεί μόνο να παίξω μπάλα αλλά να φτιάξω πρώτα το γήπεδο.

Ξεκινάω με χαρά να βάζω καινούργιο χορτάρι, μόνο που, όταν επιστρέφω την επόμενη μέρα, οι μπουλντόζες έχουν σκάψει ότι έφτιαξα.

Αυτή είναι, δυστυχώς, η ελληνική πραγματικότητα και η μεγάλη πλειοψηφία καταστρέφει αντί να φτιάχνει.

Όταν οι περισσότεροι θα δημιουργούν αντί να καταστρέφουν και υπάρχει «γήπεδο», ή προϋποθέσεις ότι θα φτιαχτεί κάποια στιγμή «γήπεδο», τότε θα ένιωθα ότι μπορώ και εγώ να προσφέρω.

Δυστυχώς, όμως, η ζούγκλα της σημερινής ελληνικής πραγματικότητας κάνει την επιβίωση δύσκολη και αυτό κάνει όλο και περισσότερους Έλληνες να κοιτάζουν πώς θα εκμεταλλευθούν τους γύρω τους.

Αντί η Ελλάδα να οδεύει προς μια καλύτερη κατάσταση, πάει δυστυχώς από το κακό στο χειρότερο.

Αυτό που έμαθα, ζώντας πρώτα στην Ιρλανδία για δύο χρόνια και μετά στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, είναι πως στις οργανωμένες κοινωνίες ο σεβασμός στο μόχθο, την προσωπικότητα, τις ιδέες, το δίκαιο είναι αποδεκτά από το κοινωνικό σύνολο, κάτι που δυστυχώς δεν συνέβαινε και δεν συμβαίνει στην ελληνική κοινωνία.

Το να είσαι δίκαιος απέναντι στους γύρω σου είναι αυτονόητο, όπως και το να είναι και οι γύρω σου -καθώς και το οργανωμένο κράτος- δίκαιοι απέναντί σου.

Αυτή η βασική αρχή, να υπάρχει δικαιοσύνη, δεν υπάρχει δυστυχώς στην Ελλάδα.

Στα πρώτα βήματα της ζωής μου εκτός της Ελλάδας, διαπίστωσα πόσο γαλήνιο είναι να ζεις χωρίς τη σκέψη ότι ο δίπλα σου θα σε ρίξει και χωρίς να χρειάζεται να παλέψεις για τα αυτονόητα, από τις σχέσεις σου με την πολιτεία -εφορία, δημόσιες υπηρεσίες- μέχρι την κυκλοφορία στους δρόμους.

Μου έδωσε την ευκαιρία να επικεντρώνω όλη μου την ενέργεια στη δημιουργία εντός δουλειάς και στην προσωπική μου ζωή.

Πολύ αργότερα, με εντυπωσίασε η συμπεριφορά της τάξης του γιού μου στον παιδικό σταθμό απέναντι σε ένα παιδάκι με σύνδρομο Down.

Ήταν για σεμινάριο κοινωνιολογίας.

Καμία σχέση με το μεσαίωνα της ελληνικής πραγματικότητας σε ό,τι αφορά τη συμπεριφορά σε ό,τι το διαφορετικό.

Και πάμε να μιλήσουμε και για το χωρισμό από την πατρίδα.

Όλα όσα μας περιτριγυρίζουν, όσο ζούμε, και περισσότερο όταν είμαστε παιδιά, είναι κομμάτι του ποιοι είμαστε.

Ο ήλιος, η θάλασσα, η οικογένεια, οι φίλοι είναι κομμάτι μας.

Όταν φεύγουμε από το μέρος που μεγαλώσαμε και ζούμε σε ένα άλλο μέρος, είναι αναπόφευκτο να μας λείπουν όλα όσα γνωρίσαμε και είχαμε γύρω μας σαν παιδιά.

Στην πραγματικότητα, μας λείπει η παιδική μας ηλικία.

Και άλλοι λιγότερο, και άλλοι περισσότερο, παλεύουμε για να τα έχουμε στη ζωή μας.

Κάποια μπορείς να τα πάρεις μαζί σου: το άλλο σου μισό, τους γονείς σου, το φαγητό που μπαίνει σε βαλίτσες.

Κάποια μπορείς να γυρνάς στην Ελλάδα και να τα γεύεσαι ξανά έστω και για ένα μικρό διάστημα (ελληνικό θέατρο, ελληνική μουσική και ελληνικά βιβλία).

Κάποια μπορείς να τα βρεις στο νέο τόπο που βρίσκεσαι, από φίλους, ήλιο και θάλασσα, μέχρι φέτα και ελαιόλαδο.

Το δεύτερο που μπορεί να αντιμετωπίσεις εκτός της πατρίδας σου, είναι να σου φερθούν σαν διαφορετικό, σαν ξένο.

Εξαρτάται και από το πού βρίσκεσαι και από το βαθμό στον οποίο προσαρμόζεσαι στο καινούργιο σου περιβάλλον.

Δεν θα μπορούσα ποτέ να είμαι κομμάτι μιας μικρής, συντηρητικής κοινωνίας.

Οι επιλογές μου και η συμπεριφορά μου δεν επέτρεψαν ποτέ μια πραγματική επίθεση αν και έχω βιώσει και άσχημα σχόλια, περπατώντας στο δρόμο στην Ιρλανδία, και το σχόλιο ενός Σουηδού για την τσίχλα που μου έπεσε στο πεζοδρόμιο την ώρα που την πέταγα στο καλάθι των σκουπιδιών και είχα ήδη σκύψει για να τη μαζέψω.

Το δικό μου συμπέρασμα είναι ότι, για να είσαι ευτυχισμένος, πρέπει να τα βρεις με την πραγματικότητα μέσα στην οποία ζεις τη ζωή σου.

Και αν δεν είσαι ικανοποιημένος με αυτή, να μην φοβηθείς να αλλάξεις χώρα, πόλη, ανθρώπους, καιρό, τα πάντα.

Σε κάθε περίπτωση, να ανοίξεις τις αισθήσεις σου στον κόσμο που βρίσκεται γύρω σου και να βρεις τα καλά μέσα στα πολλά.

Γιατί πουθενά δεν είναι όλα τέλεια, όπως όμως και δεν είναι παντού τα ίδια.

Και η Ελλάδα θυμίζει περισσότερο το Λίβανο παρά τη Γαλλία, για παράδειγμα, με τα θετικά και τα αρνητικά της.

Ήταν τρομερή χαρά η πρώτη φορά που είπα ανέκδοτο στα Αγγλικά, και έκανα τους γύρω μου να γελάσουν.

Φοβάμαι πάντα το τηλεφώνημα που θα φέρει την είδηση του θανάτου ενός δικού μου ανθρώπου στην Ελλάδα.

Γιώργος

Υ.Γ. Πιτσιρίκο, πέτυχες! Με το να μας δίνεις ενδιαφέροντα και αξιόλογα κείμενα για τόσα χρόνια έχεις πια δημιουργήσει ένα μεγάλο δίκτυο αναγνωστών που μπορεί να γράφει αξιόλογα κείμενα στο μπλογκ σου. Είναι μια πληρωμή και αυτή για τα χρόνια που γράφεις εσύ για να διαβάζουμε εμείς.

(Αγαπητέ φίλε, σωστό σας βρίσκω. Και δεν τους χαρίζουμε τον τόπο που γεννηθήκαμε και αγαπάμε, και δεν τους χαρίζουμε τις ζωές μας. Όντως, η πατρίδα μας είναι τα παιδικά μας χρόνια και αυτό δεν αλλάζει μέχρι να βγει η ψυχή μας. Ξέρετε τι δεν μπορείς να πάρεις μαζί σου; Τη μυρωδιά. Και την αίσθηση. Αυτή την οικειότητα που δεν περιγράφεται με λέξεις. Νιώθεται. Ανεβάζω το κείμενό σας στο μπλογκ, από ένα καφέ σε ένα νησί. Γύρω μου δεν υπάρχει ούτε ένας Έλληνας. Μόνο ξένοι. Πολλοί ξένοι. Αλλά αυτό το νησί είναι δικό μου. Γιατί αναγνωρίζω όλες τις μυρωδιές. Μυρίζω ακόμα και την άμμο. Αγαπητέ φίλε, το μόνο που πέτυχα είναι να αντιληφθώ νωρίς -από το ξεκίνημα κιόλας του μπλογκ- πως ένα μπλογκ είναι οι αναγνώστες του. Αλλιώς, δεν υπάρχει. Με κάποιο μαγικό τρόπο, οι αναγνώστες με “καθοδήγησαν” αυτά τα δεκατρία χρόνια. Επίσης, αν και δεν είχα τέτοια πρόθεση, δεν με άφησαν να γίνω εγωπαθής και ατομικιστής· μια παγίδα στην οποία πέφτουν και πάρα πολύ έξυπνοι άνθρωποι. Σας ευχαριστώ. Να είστε καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.