Πανευρωπαϊκό ρεντίκολο 2018

Γεια σου πιτσιρίκο.
Δεν πολυβλέπω τηλεόραση. Υπάρχουν τόσα άλλα ενδιαφέροντα πράγματα και ο χρόνος που μου μένει μέχρι το αναπόδραστο τέλος τόσο -άγνωστα- λίγος, ώστε να είναι η συσκευή περίπου σαν ντεκόρ στον τοίχο.

Την τελευταία εβδομάδα, όμως, έπρεπε να δείξω λίγη κατανόηση στο φίλαθλο πνεύμα της παρέας που μαζευόταν στο σπίτι μου.

Στον οικισμό μας έχουμε το σύστημα της εκ περιτροπής «μάζωξης” στα 8 σπίτια που τον αποτελούν, και ήταν η σειρά μου.

Καλοί φίλου όλοι, κι αφού ήθελαν να παρακολουθήσουν τις αθλητικές δραστηριότητες της ομάδας ‘’Great Britain & Northern Ireland’’ δεν θα τους χάλαγα το χατήρι.

Στην αρχή, σκέφτηκα να σχολιάσω τον τίτλο της εθνικής τους ομάδας και την πολιτική σκοπιμότητα που πάσχιζε να κρυφτεί πίσω από κείνο το ‘’…& Northern Ireland’’.

Επειδή ξέρω από μεταμεσονύκτιες γκρίνιες, έκανα μία πρόβα ψιθυρίζοντας τις σκέψεις μου στην κυρα-Fiona.

‘’You shut-up and watch or you’ll spoil our evening’’ μου αποκρίθηκε, προσθέτοντας ‘’We’ll talk about this, privately’’.

Έκατσα στ’ αυγά μου αλλά, όσο κι αν ήθελα, η εικόνα από το Βερολίνο δεν με άφηνε ν’ αγιάσω. Τι ωραία πατρίδα μας είναι αυτή η Ευρώπη, βρέ παιδί μου!

Αλγερινοί και Μαροκινοί με τα χρώματα της Γαλλίας, Κουβανοί και Μεξικάνοι στην ισπανική ομάδα, μετανάστες από πρώην αποικίες με τη φανέλα της Πορτογαλίας, και άφθονοι άλλοι, επίσης μετανάστες, δηλωμένοι ως Ιταλοί, Ολλανδοί, και πάει λέγοντας.

Ένας Αζέρος που ζήτησε, λέει, χοντρό πακέτο από την αθλητική ομοσπονδία του Αζερμπαϊτζάν και δεν του το έδωσαν, βρήκε στοργή και τρυφερότητα στην ομάδα της Τουρκίας, παρέα με έναν Αφρικανό που μάλλον έχασε την ανταπόκριση της πτήσης του στο αεροδρόμιο της Κωνσταντινούπολης και ξέμεινε εκεί.

Για τα μέλη της αγγλικής αποστολής, ας μην μιλήσω γιατί είναι παλιά ιστορία, αλλά αθλητής από τη Βόρεια Ιρλανδία δεν υπήρχε ούτε για δείγμα.

Να πω μόνο για τις επιτυχημένες μαζικές μεταγραφές στην ομάδα της Ελβετίας, μιας και βαρέθηκα να βλέπω την ελβετική σημαία να ανεμίζει μονίμως σε χέρια μαύρων.

Η πατρίδα μας, η ενωμένη Ευρώπη, φιλοξένησε στην πραγματική της έδρα (το Βερολίνο) και στο ιστορικό της στάδιο (δημιούργημα του Albert Speer απο την εποχή του καγκελαρίου Adolf Hitler) αγώνες Πανευρωπαϊκού ρεντίκολου 2018.

Και είναι τόσο ενωμένη, ώστε η σποραδική συνήθεια να ανεμίζει ο πρώτος νικητής τη σημαία της χώρας του, να έχει γενικευθεί και μαζικοποιηθεί.

Για την ώρα, όλοι οι νικητές, σαν μέρος της παράστασής τους, τυλίγονται με μια σημαία και πανηγυρίζουν.

Υποθέτω πως στο άμεσο μέλλον θα επεκταθεί το show, συμπεριλαμβάνοντας τα μέλη της αποστολής, ενώ αργότερα μπορεί να συμμετέχουν και οι παράγοντες των αγώνων, σαν animateur, ανεμίζοντας κάθε φορά και μια διαφορετική σημαία, ανάλογα με τον εθνικό εργοδότη του κάθε αθλητή.

Έμεινα, όμως, με μια αναπάντητη απορία:

Καλά οι μαυρούληδες που ανέμιζαν τις ελβετικές σημαίες, οι Νορβηγοί και οι κάθε φυλής Άγγλοι με τις δικές τους σημαίες. Ανεξάρτητοι-μεμονωμένοι είναι όλοι, και οι Βρετανοί παίζουν και το έργο ‘’To Brexit or not to Brexit?’’, οπότε δικαίως αυτοπροσδιορίζονται.

Όλοι οι άλλοι, όμως, όλοι αυτοί οι συμπατριώτες μας οι ‘’μενουμε-ευρώπη-δες’’, γιατί λυσσάνε με τα εθνικά τους σύμβολα;

Πού πήγε εκείνο το γαλάζιο κουρέλι με τα κίτρινα αστερόμορφα λεκεδάκια που συμβολίζουν την ενότητα (μη χέσω) και τα ευρωπαϊκά ιδεώδη (μην ξαναχέσω);

Στα αζήτητα πήγε ή, για να ακριβολογήσω, παρέμεινε.

Γιατί εκεί ήταν ανέκαθεν η θέση του, κι εκεί θα παραμείνει μέχρι κάποιοι να αποφασίσουν πως η απάτη της ΕΕ ολοκλήρωσε το σκοπό για τον οποίο στήθηκε, οπότε ο τελευταίος θα κλείσει και την πόρτα.

Χορτάσαμε πανευρωπαϊκό ιδεώδες, με αναρίθμητες σημαίες δήθεν ανεξαρτήτων κρατών, που τις ανεμίζουν δήθεν ανεξάρτητοι αθλητές, την ώρα που η γερμανοευρωπαϊκή τηλεόραση μας προβάλει διαρκώς γερμανο-ευρωπαίους αγωνιζόμενους (λιγότερους ντόπιους και περισσότερους πολιτογραφημένους).

Εμπρός στο δρόμο που χάραξε η Ελβετία, κι ας μην είναι ‘’ευρωπαϊκή’’.

Να ποδοσφαιροποιηθουν πλήρως και οι κάθε είδους αθλητικές εκδηλώσεις, να γίνονται οι κατάλληλες μεταγραφές που θα φέρνουν νίκες, μετάλλια και ανεμίζουσες σημαίες, για να χορταίνει περηφάνεια το ‘’πόπολο’’.

Η θρησκείες ήταν καλό όπιο αλλά η ‘’ευρωπαϊκή ενοποίηση’’ και τα ‘’ευρωπαϊκά ιδεώδη’’ μου φαίνονται πιο αποτελεσματικά.

Κώστας

Cove Bay

ΥΓ: Όταν έφυγαν οι φίλοι μας, είπα στη Fiona πως δεν είδα πουθενά σκωτσέζικη σημαία αλλά η απάντησή της με προβλημάτισε: ‘’Not yet. Just be patient’’.

(Αγαπητέ Κώστα, πρέπει να καταργηθούν οι πανευρωπαϊκοί αγώνες. ΄Να μην αγωνιστεί ποτέ ξανά Ευρωπαίος κόντρα σε Ευρωπαίο. Πονάει η καρδιά μου, όταν βλέπω Έλληνες αθλητές να νικάνε Γερμανούς και να πανηγυρίζουν. Εκεί φτάσαμε πια; Να βλέπουμε τους Γερμανούς αδελφούς μας σαν αντιπάλους; Κώστα, δεν την αγαπάμε την πατρίδα μας την Ευρώπη. Εν τω μεταξύ, όλοι αυτοί οι υπεράνθρωποι των σταδίων μου προκαλούν εμετό. Μεταλλαγμένα και φουσκωμένα ανθρωποειδή -που όταν ανοίγουν το στόμα τους πετάνε σκατά- για να πουλάνε οι εταιρείες παπούτσια και κορδόνια, και να αισθάνονται εθνική υπερηφάνεια τα χάπατα και οι δούλοι. Ένας Χίτλερ χρειάζεται για να τους καθαρίσει όλους αυτούς. Να μην μείνει πρωταθλητής για πρωταθλητής στον πλανήτη. Άλλωστε, σημασία στον αθλητισμό έχει η συμμετοχή. Να είσαι καλά, Κώστα. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.