Si vis vitam para mortem

Γεια σου Πιτσιρίκο,
«Αν θέλεις τη ζωή, να προετοιμάζεσαι για τον θάνατο» έλεγε ο Φρόιντ παραφράζοντας το λατινικό «αν θέλεις την ειρήνη να προετοιμάζεσαι για τον πόλεμο».

Τα κείμενα ΑδιέξοδοΔιέξοδος -και τα σχόλια σου σε αυτά- περιγράφουν άψογα την ανθρώπινη κατάσταση σήμερα.

Πιστεύω ότι είναι αδύνατον να έχεις φιλοσοφία ζωής και πυξίδα, χωρίς να αναστοχάζεσαι τον θάνατο.

Ένα έντονο χαρακτηριστικό και ενδεικτικό της αρρώστιας του δυτικού πολιτισμού είναι ο εξοβελισμός του θανάτου από τη δημόσια σφαίρα.

Και από την ιδιωτική σφαίρα σιγά σιγά.

Πεθαίνει κάποιος και είναι σαν να πέθανε ο κανένας, όπως έχεις πολύ εύστοχα γράψει.

Παρατηρώ ότι, όταν προσπαθώ να ανοίξω συζήτηση για το θέμα του θανάτου σχεδόν όλοι την αποφεύγουν.

Ανθρώπινο έως ένα βαθμό αλλά και προβληματικό.

Ο φόβος του θανάτου είναι κάτι τόσο έντονο που όσο απωθείται τόσο μεγαλώνει και διαστρέφεται σε ατομισμό, φασισμό, υπερκαταναλωτισμό, κατάθλιψη και δεν ξέρω εγώ τι άλλο.

Δεν μπορείς να πορεύεσαι εσαεί με την βρεφική-νηπιακή αίσθηση της παντοδυναμίας-αθανασίας.

Πολλοί, βέβαια, ζάμπλουτοι και «πετυχημένοι», επιδιώκουν στα αλήθεια την αθανασία αλλά είμαι βέβαιος ότι ματαιοπονούν .

Ακόμα και εάν καταφέρουν να ζουν 200 χρόνια, τελικά δεν θα ζουν.

Θα ήθελα να πω στο φίλο Χρήστο ότι είμαστε πολλοί όσοι νιώθουμε έτσι σε κάποιες στιγμές της ζωής μας, όσο τακτοποιημένη κι αν φαίνεται ότι την έχουμε.

Ο τρόπος που αισθάνεται είναι και μια ένδειξη ότι δεν έχει χάσει ακόμα την ψυχή του και πρέπει να χαίρεται για αυτό.

Όπως, επίσης, πρέπει να χαιρόμαστε γιατί έχουμε την επιλογή να αλλάξουμε και να ξεφύγουμε, που δεν είναι δεδομένη για όλους τους ανθρώπους.

Είχα διαβάσει κάποτε ότι, σε περιόδους πολέμου, ελαχιστοποιούνται τα κρούσματα ψυχικών ασθενειών.

Τα προβλήματά μας είναι και κάπως «πολυτελείας» θέλω να πω.

Όσο για ψήγματα ελευθερίας και ευτυχίας, τα αναζητούμε πάντα και μέσα στην πεζή μας καθημερινότητα.

Για παράδειγμα, τώρα, παρότι με περιμένουν στοίβες δουλειάς, έδωσα ένα μισαωράκι στον εαυτό μου να πιω τον καφέ μου και να γράψω αυτό του κειμενάκι .

Φιλιά πολλά και σε ευχαριστώ που υπάρχεις.

John Cor.

(Αγαπητέ Γιάννη, κάποιες φορές έχω την εντύπωση πως πολλοί άνθρωποι σκέφτονται πως αν δεν ζήσουν -αλλά γεμίσουν το πέρασμά τους από αυτό τον κόσμο με «ασχολίες»-, δεν θα τους πέσει βαρύς και ο θάνατος. Δηλαδή, «Δεν ζω, άρα δεν πεθαίνω». Γενικά, οι άνθρωποι ψάχνουν δικαιολογίες για να μη ζήσουν. Πολλές φορές, όταν έχω κάποιο «πρόβλημα», σκέφτομαι θα το έλεγες αυτό το πρόβλημα σε έναν άστεγο ή σε έναν πρόσφυγα; Από την απάντηση σε αυτό το ερώτημα, ξέρω και τη σοβαρότητα του προβλήματος. Εντάξει, εξαιρούνται τα ερωτικά γιατί εκεί υπάρχει άλλο «καθεστώς» αλλά αυτά, αν τα σέβεσαι, δεν τα λες σε κανέναν. Να είσαι καλά Γιάννη. Κι εγώ σε ευχαριστώ που υπάρχεις. Την αγάπη μου και την ευγνωμοσύνη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.