The Boss, το μόνο αφεντικό που αναγνωρίζουμε
Πιτσιρίκο, ένας υπάλληλος των Dunkin’ Donuts απολύθηκε, επειδή έριξε νερό σε έναν άστεγο που μπήκε στο εστιατόριο της Νέας Υόρκης για να φορτίσει το κινητό του, όπως αναφέρει το Skynews.
Mάλιστα, άρχισε να γελά μαζί με τους συναδέλφους του και να μιλούν όλοι μαζί προσβλητικά στον άστεγο, την ώρα που μούσκεμα προσπαθούσε να φύγει.
“Πόσες φορές σου έχω πει να μην κοιμάσαι εδώ;” είπε ένα μέλος του προσωπικού στον άστεγο, που μερικές φορές σταματάει στα Dunkin Donut’s για να ζεσταθεί και να φορτίσει το κινητό του για να τηλεφωνήσει στη μητέρα του.
Η εταιρία δήλωσε ενοχλημένη από τη συμπεριφορά του υπαλλήλου της, ενώ το βίντεο με το περιστατικό είχε 53 χιλιάδες προβολές στο Facebook και μία οργάνωση συγκέντρωσε 13.760 δολάρια για τον άστεγο.
Άλλες οργανώσεις έκαναν συγκέντρωση έξω από τα Dunkin’ Donuts, ωστόσο, ο Jeremy Dufrennse -που πάσχει από σχιζοφρένεια και έχει μαθησιακές δυσκολίες- είπε στα ΜΜΕ ότι δεν ενδιαφέρεται να βρει στέγη και του αρέσει να είναι μόνος του.
Οι εισαγγελείς σκέφτονται να απαγγείλουν κατηγορίες για παρενόχληση στο προσωπικό.
Να προσθέσω ότι ένας άνθρωπος που πεινάει έχει το δικαίωμα -βάσει νόμου- να μπει σε ένα σούπερ μάρκετ και να πάρει ένα ψωμί ή ένα μπουκάλι γάλα, χωρίς αυτό να θεωρείται κλοπή.
Παρεμπιπτόντως, σήμερα συμπληρώνονται 30 χρόνια από τη μεγάλη, αλλά και άγνωστη -κι εγώ την αγνοούσα- στο ευρύ κοινό συναυλία που είχε γίνει στο ΟΑΚΑ για τα ανθρώπινα δικαιώματα.
Από ελληνικής πλευράς είχε τραγουδήσει ο Νταλάρας, ενώ είχαν έρθει και μεγάλοι ξένοι καλλιτέχνες, όπως ο Στινγκ, ο Πίτερ Γκάμπριελ, η Τρέισι Τσάπμαν, ο Γιουσού Ν’ Ντουρ και ο ανυπέρβλητος Μπρους Σπρίνγκστιν.
The Boss, όπως τον είχε “βαφτίσει” κάποτε και μία ραδιοφωνική παραγωγός.
Το μόνο αφεντικό που αναγνωρίζουμε.
Αυτός είναι ο Μπρους Σπρίνγκστιν, μία προσωπικότητα με παγκόσμια ακτινοβολία.
Και από την άλλη άκρη του κόσμου είχε έρθει σήμερα μία οικογένεια στη δαντελένια ακρογιαλιά.
Ό,τι είχαμε μαζέψει μία μεγάλη μαύρη σακούλα με πλαστικά και άλλα σκουπίδια -ακόμα και πρoφυλακτικό βρήκα να χάσκει στα μεσόνερα και το έπιασα με μία σακούλα που είχα αλιεύσει νωρίτερα από τον βυθό- από την παραλία και τα κρυστάλλινα νερά.
Κι εκεί που έβγαινα πια, βλέπω τους Κινέζους να ετοιμάζονται να βουτήξουν με κάτι που έμοιαζε σαν ψαροτούφεκο και ισοθερμικά.
Τελικά ήταν, όμως, ένα σελφομπάστουνο, ενώ δεν απομακρύνθηκαν από τα ρηχά, οπότε ήταν ασφαλή τα μελανούρια μου, οι καλόγριες, οι μουρμούρες, οι κακαρέλοι, οι σαργοί, μία χειλού και μία πέρκα που κόσμησαν την υποβρύχια συλλογή.
Βαγγέλης Σπανός
(Αγαπητέ φίλε, είχα πάει στη συναυλία για την Διεθνή Αμνηστία και είδα τον Μπρους Σπρίνγκστιν που τραγούδησε τελευταίος. Βασικά, είχαμε πάει για τον Πίτερ Γκάμπριελ, άντε και τον Στινγκ, αν και τους είχαμε δει και τους δυο πιο πριν. Τον Γκάμπριελ στον Λυκαβηττό. Τον Νταλάρα τον είχα δει στον Ορφέα και στις μεγάλες συναυλίες στο Ολυμπιακό Στάδιο, οπότε έμεναν ο Μπρους Σπρίνγκστιν και η Τρέισι Τσάπμαν, που, αν θυμάμαι καλά, ήταν άρρωστη. Όταν ήταν να βγει ο Σπρίνγκστιν, σκεφτήκαμε να φύγουμε γιατί δεν ήταν ο αγαπημένος μας -ξεκίνησε με το Born in the USA-, αλλά σκεφτήκαμε να μείνουμε λίγο. Τελικά, ο Μπρους Σπρίνγκστιν είναι ο πιο δυνατός performer -μαζί με τον Frank Sinatra που τον είδα, όμως, όταν ήταν πια πολύ μεγάλος σε ηλικία- που έχω δει εγώ στη ζωή μου. Τραγούδησε μια δεκάλεπτη εκτέλεση του Twist and Shout των Top Notes και των Isley Brothers -το έχουν τραγουδήσει και οι Beatles- και είχε χωρίσει το κοινό σε ομάδες -σχεδόν 100 χιλιάδες άνθρωποι- και μας είχε βάλει όλους να τραγουδάμε διαφορετικά λόγια. Μόνο στις συναυλίες καταλαβαίνεις ποιος είναι πραγματικά ο καλλιτέχνης. Ο Σπρίνγκστιν είναι καταπληκτικός. Και είναι και σπουδαίος άνθρωπος. Θυμάμαι πως όλοι οι τραγουδιστές -Σπρίνγκστιν, Στινγκ, Γκάμπριελ κλπ- είχαν πάει στον Καλοκαιρινό στην Πλάκα. Κάποιος απ’ όλους είχε τα γενέθλιά του, οπότε πήγαν στην ταβέρνα για να το γιορτάσουν με συρτάκια και χορούς της κοιλιάς. Εγώ ήξερα τον ιδιοκτήτη του Καλοκαιρινού -τον κύριο Αντώνη, που δεν ζει πια-, οπότε του είπα “Κυρ Αντώνη, γιατί δεν μου είπατε τίποτα να έρθω κι εγώ;”. Και μου λέει “Παιδί μου, δεν τους ξέρω εγώ αυτούς. Κάτι γιεγιέδες ήταν.”. Δεν ξέρω γιατί σας κάνουν εντύπωση τα πρoφυλακτικά. Το καλοκαίρι είναι η εποχή που η Ελλάδα μετατρέπεται σε έναν απέραντο γαμιστρώνα. Επίσης, είναι η εποχή που κάποιοι άνθρωποι -που δεν γνωρίζονταν- κουτουπώνονται για μια και μοναδική φορά μεταξύ τους. Γενικά, το καλοκαίρι όλοι ψάχνουν τρύπα να το χώσουν. Είδα κι εγώ Κινέζους σήμερα στην παραλία να τραβάνε φωτογραφίες. Ευτυχώς, οι Κινέζοι δεν πάνε για μπάνιο στην παραλία, γιατί δεν θα βρίσκαμε σημείο να στρώσουμε την πετσέτα μας. Να είστε καλά. Την αγάπη μου.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.