Ένα ψάρι που το έλεγαν Wan-DADA

Γεια σου πιτσιρίκο,
διάβασα ότι ήρθε η κακοκαιρία “Πηνελόπη” -που το κάνεις άμα θες και Πόπη- και σκέφτηκα ότι έχω καιρό να σου γράψω. Αν και δεν θα ήθελα να ταυτίζομαι με την κακοκαιρία στο μπλογκ σου.

Κατ’ αρχάς, να σε ευχαριστήσω που μου γνώρισες την Hannah Gadsby και το Nannette της. Την θαύμασα. Και με άγγιξε βαθιά η παράστασή της.

Δεν μου έτυχε στη ζωή κάτι τόσο δύσκολο όσο να κριθώ για την σεξoυαλική μου ταυτότητα και να πρέπει να περάσω διά πυρός και σιδήρου για το αυτονόητο δικαιωμά μου στη ζωή και την αγάπη και την αξιοπρέπεια, αλλά μου έχουν τύχει και μένα κάνα δυο δύσκολα πράγματα.

Ταυτίστηκα με πολλά από όσα είπε. Για τον βαθιά σεξιστικό κόσμο μας, για τους δυσκοίλιους σοβαροφανείς καλλιτέχνες, για τις ανθρώπινες θυσίες στο βωμό της τέχνης, για τον κυβισμό και τις κατακερματισμένες γυναίκες του Πικάσο και για τα ηλιοτρόπια του Βαν Γκογκ, για τις αυθεντίες με δικαίωμα στην άποψη επί παντός επιστητού.

Για τη ντροπή και τα στερεότυπα που κουβαλάμε εμείς οι ίδιοι πρώτα απ’ όλα μέσα μας.

Για το πόσο διαφορετικά αντιμετωπίζεται μια γυναίκα απ’ ό,τι ένας άντρας για τα ίδια θέματα.

Χαίρομαι που βρήκε τον τρόπο να θεραπεύσει τον εαυτό της έτσι από όλα τα άσχημα που έχει βιώσει.

Πιτσιρίκο ,κατά τ’ άλλα, έχω βαρεθεί!

Έχω βαρεθεί τους πολιτικούς κατ’ αρχάς. Τους έχω βαρεθεί τόσο πολύ που έχω σκοπό να τους ακούω βερεσέ. Κι απ’ το πολύ βερεσέ να εκτοξεύσω το εθνικό χρέος στο διάστημα. Κι ας πέσει η χώρα αντί στα βράχια, στους μετεωρίτες στην τελική.

Άλλωστε, το εθνικό χρέος έχω καταλάβει ότι είναι μια πάρα πολύ ωραία εφεύρεση. Ίσως η μεγαλύτερη μετά το πλυντήριο–στεγνωτήριο που, όπως λέει κι η μάνα μου, έσωσε τη ζωή των γυναικών. Και με την ίδια χρήση. Ξεπλένουν ένα κάρο λάσπη αυτού του κόσμου.

Αλήθεια, πάντως, σκέψου έναν δορυφόρο σε τροχιά γύρω από τη γη που να σέρνει ένα τεράστιο πανό που να γράφει Greek National Debt (αγγλικά για να συνενοούμαστε).

Κι επειδή, όπως έχω καταλάβει, όλα τα έθνη έχουν εθνικά χρέη -να, τις προάλλες με τον κύριο Σπανό, αναφέρατε του Βελγίου-, γιατί να μην τα στείλουν όλοι στο διάστημα;

Και καθώς θυμάμαι πάντα εκείνη την εικόνα από το “Εμείς και ο Κόσμος”, με τα παιδάκια που είναι πιασμένα χέρι χέρι γύρω από την γη, θα άλλαζε λίγο και το τραγουδάκι:

Αν όλα τα εθνικά χρέη της γης
γινόντουσαν πανό
ο κύκλος θα γινότανε πολύ πολύ μεγάλος
κι ολόκληρη τη γη μας θ’ αγκάλιαζε θαρρώ.

Και μετά, αφού θα νιώθαμε πολύ ωραία που λέει και η Nina Simone, θα λέγαμε το άλλο:

It’s a new day
it’s a new dawn
it’s a new deal (που θα λέγαν και κάποιοι οικονομολόγοι)

Η ιδέα αυτή με το πανό, πιτσιρίκο, μου ήρθε από μια ταινία που κάποιος ήθελε να κάνει πρόταση γάμου στην κοπέλα του και ναύλωσε αεροπλάνο με ένα τεράστιο πανό πίσω του να γράφει “Will you marry me?”. Φαντάσου τώρα εσύ αυτή να ήθελε να πει κανά όχι.

“Όχι σε ΜΕΝΑ; Που έκανα τόσα έξοδα; Που πλήρωσα αεροπλάνο; Που το είδαν όλοι; Με τι μούτρα τώρα θα φανώ στη γειτονιά;” Και τέτοια.

Ή, μια άλλη φαεινή ιδέα για πρόταση γάμου από ταινία, είναι σε video wall γηπέδου π.χ.

Όπου ο εθνικός αστέρας της ομάδας ράγκμπι θα γονατίσει, τα βλέμματα, οι κάμερες, οι δορυφόροι θα πέσουν στην περί ου, και άντε τώρα να πληγώσεις το εγώ του νταβραντισμένου αρχηγού. Την κακομοίρα.

Επειδή λοιπόν βαρέθηκα και τα φουσκωμένα αντρικά εγώ, λέω ανάμεσα στα εθνικά χρέη στο διάστημα να δεθούν απ’ τους δορυφόρους και τεράστια πανό με όλα αυτά τα ΟΧΙ που ήθελαν να πουν γυναίκες που δεν ρωτήθηκαν, γυναίκες που φοβήθηκαν, γυναίκες που πλήρωσαν το τίμημα για τα πληγωμένα αντρικά εγώ αυτού του κόσμου.

Κι ας στείλουν και τα στρινγκ τους μαζί στο διάστημα, πιτσιρίκο. Αντί να τα ποστάρουν στo twitter ως διαμαρτυρία για την αθώωση υπόθεσης βιασμoύ επειδή η κοπέλα φορούσε δαντελένιο στρινγκ, να τα εκτοξεύσουν σε τροχιά, πιτσιρίκο.

Κι εκεί θα συναντήσουν και τις χαμένες κάλτσες που πάντα εξαφανίζονται μυστηριωδώς και είμαι πεπεισμένη ότι κινούνται κι αυτές ανάμεσα στην σκοτεινή ύλη. Στην τρίτη διάσταση. Because cubism, που έλεγε και η φίλη μου η Hannah, η great Gadsby.

Βαρέθηκα, πιτσιρίκο, αλήθεια.

Βαρέθηκα τους σοβαροφανείς και τους μίζερους. Βαρέθηκα τους επιτηδευμένα αστείους. Βαρέθηκα τα μελό και τα πoρνό αυτού του κόσμου.

Βαρέθηκα τους Πάγκαλους, τους Μητσοτάκηδες και τις ψεύτικες πολιτικές διαμάχες.

Βαρέθηκα να μιλάω και να με παρανοούν, να ρωτάω και να μην μου απαντούν.

Βαρέθηκα τις 50 διαφορετικές αποχρώσεις της ουτοπίας, όταν απέναντι μέγας Θεός είναι το χρήμα και μια χαρά σαρώνει τα πάντα.

Βαρέθηκα τα χημικά και τους ψεκασμούς και τους πολέμους και τις βόμβες και τις εξουσίες αυτού του κόσμου.

Βαρέθηκα και τον εαυτό μου ακόμα ακόμα.

Ξέρεις τι κάναν κάποιοι άνθρωποι, πιτσιρίκο, μετά την φρίκη του Α’ Παγκόσμιου Πολέμου; Το ρίξαν στην τρελή. Καλλιτεχνικό κινημα το ονόμασαν. Dada το είπαν. Τέχνη του παραλόγου.

Θυμήθηκα και την άλλη συζήτηση που είχαμε κάνει κάποτε για το παράλογο και να λοιπόν που έρχεται και δένει.

Πιτσιρίκο, νομίζω ότι ήμουν dada πολύ προτού συνειδητοποιήσω ότι είμαι dada.

Αλλά μην το πεις παραέξω. Γιατί θ’ ακούσει και κανάς επαγγελματίας καλλιτέχνης και θα έχω κι άλλα ντράβαλα.

Αλλά στο παράλογο μόνο με παράλογο απαντάς. Και με χιούμορ. Δεν υπάρχει τίποτα πιο σοβαρό από την πλάκα πιτσιρίκο.

Να αυτό κάνεις κι εσύ με τον Χριστόφορο και γράφετε σάτιρα. Και είστε τυχεροί που έχετε κάνει το λυτρωτικό σας χόμπυ επάγγελμα.

Από τα χειρότερα που μου έχουν συμβεί στη ζωή μου είναι ότι μου στέρησαν το δικαίωμα να γελώ με το παράλογο.

Γιατί άλλο να κάνεις τέχνη και άλλο να είσαι χομπίστας. Δεν μπορείς εσύ έτσι, άντε άντε, να καπηλεύεσαι την έμπνευση, τυχάρπαστε! Μπορεί και να σε πουν πρεζάκι. Ληστή. Να βρεθεί και κάμια τζαμαρία στο λαιμό σου, απ’ το πουθενά.

Αλλά επειδή είδα κι αυτό το ντοκιμαντέρ χτες για το κίνημα Dada, πιτσιρίκο, έχω επηρεαστεί πολύ και θα σου αφιερώσω και άλλο ένα τραγουδάκι.

Το Tubthumping των Chumbawamba (δεν ήξερα ότι το λένε έτσι, αν και το τραγουδούσα χρόνια).

Κατ’ αρχάς, συγκρότημα που λέγεται Τσούμπα Γουάμπα το αγαπώ με τη μία.

Και αν σ’ αυτό τον κόσμο είχαμε περισσότερους Τσούμπα Γουάμπα και Ούμπα Λούμπα -που έφτιαχναν σοκολάτα τραγουδώντας και χορεύοντας στο εργοστάσιο του Τσάρλι- θα είχαμε λιγότερα Τσούπρα Κάμπρα (τέρας σε ταινία του Σκούμπι Ντου) και λιγότερα Ούρουκ Χάι και λιγότερους Κλίνγκονς και λιγότερους λευκούς πολεμοχαρείς γκόμενους. Ντούμπι ντούμπι ντάντα, πιτιρίκο.

Και θα ανατρέξω πάλι στη Gadsby που είπε ότι την βαρέθηκε την κωμωδία αλλά, τελικά, αυτό που έχει ο καθένας είναι μόνο τις ιστορίες του.

Και από τις ιστορίες, ίσως κάτι μάθουν οι επόμενοι. Που θα τα κάνουν καλύτερα, που θα μπορέσουν περισσότερα.

Είναι σαν ένα κόλπο που κάνω με τα παιδιά μου.

Όταν φρικάρουν με κάτι, τους λέω Αααα, αυτό το ‘χω πάθει κι εγώ. Και ξεφουρνίζω μια ιστορία. Άλλες φορές αληθινή, άλλες ψεύτικη.

Πάντως, πιάνει. Καλές παραστάσεις σας εύχομαι.

Πόπη από το Καλλιόπη

(Αγαπητή Πόπη, πώς να το ρίξεις στην τρελή μέσα στην δικτατορία της πολιτικής ορθότητας; Τρέχουν όλοι να σε επαναφέρουν στην τάξη. Αυτή η πολιτική ορθότητα είναι εφεύρεση των μίζερων, των ατάλαντων και των αγάμητων. Και από την πολλή πολιτική ορθότητα, πάρτε έναν Τραμπ να σας βρίσκεται. Και τρέξτε όλοι να παίρνετε τα Ζάναξ πέντε-πέντε. Πόπη, ξέρεις γιατί αγαπάω το καλοκαίρι; Γιατί το καλοκαίρι μπορείς να το ρίξεις στην τρελή. Πόσο σοβαρά να πάρεις τον εαυτό σου, όταν κυκλοφορείς όλη μέρα με ένα βρακί; Όταν ακούς άνθρωπο να σου λέει πως δεν αγαπάει το καλοκαίρι και τις παραλίες, απομακρύνσου. Πόπη, Τσουμπαγουάμπα! Και όπως λένε και οι Τσουμπαγουάμπα, I get knocked down, but I get up again, you are never gonna keep me down. Και να σου πω κι ένα μυστικό; Το κόλπο δεν είναι να κάνεις αυτό που αγαπάς επάγγελμα. Το κόλπο είναι να μην έχεις αφεντικό. Τρελή φάση. Να είσαι καλά, Πόπη. Και σε ευχαριστώ. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.