Something’s fishy

Πιτσιρίκο,
Μαίνεται ο πόλεμος των φλεγόμενων πληκτρολογίων στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Άλλοι εκτοξεύουν πατριωτικές κορώνες με αφορμή το συλλαλητήριο. Άλλοι δημοσιεύουν εικόνες από κει, ομολογουμένως χαμηλής αισθητικής, με τα ανάλογα ειρωνικά σχόλια.

Στη βουλή και στα κόμματα θέατρο, χαμηλότερης αισθητικής ακόμη.

Γιατί στην κρυμμένη ατζέντα τους πάνω πάνω φιγουράρουν ο κυνισμός, ο χρηματισμός και η περιφρόνηση για το πόπολο. Το πόπολο το οποίο, στη φανερή ατζέντα τους, υποκρίνονται ότι υπερασπίζονται και τιμούν. Με ελάχιστη υποκριτική δεινότητα η αλήθεια είναι. Δεν τους πολυνοιάζει άλλωστε κιόλας.

Θυμάμαι πριν τις εκλογές του 2015 είχα γνωρίσει διαδικτυακά μία κυρία που φιλοδοξούσε να μπει στο ψηφοδέλτιο του Καμμένου.

Ήταν τις εποχές που ο Καμμένος –ο ποιητικός Καμμένος όπως πολύ εύστοχα τον χαρακτήρισες- κοκκίνιζε και φούσκωνε στη βουλή για την «Πατρίδα του».

Ανένδοτος, ασυμβίβαστος, άναρχος· καρικατούρα όλων αυτών βέβαια, αλλά σε μια χώρα που έχει διαφθαρεί βαθιά για δεκαετίες οι καρικατούρες πείθουν. Δεν μας βάζουν δύσκολα άλλωστε, στοχεύουν στα κατώτερα ένστικτά μας και κολακεύουν το λίγο μας.

Φιλοδοξούσε λοιπόν να μπει στο ψηφοδέλτιό του η κυρία εκείνη και μπαινόβγαινε στα γραφεία του κόμματος.

Κάποια στιγμή τη ρώτησα κάτι, με αφορμή μια από τις πολλές αντιφάσεις του Πάνου.

Και γιατί δεν ήταν ο κύριος γνώμονάς του η επιθυμία της πλειοψηφίας των οπαδών του;

«Κοίταξε», μου είπε «οι ψηφοφόροι δεν είναι και πολύ έξυπνοι. Αλίμονο αν ακολουθούσαν οι πολιτικοί τη γνώμη της πλειοψηφίας.»

Ναι, οι ψηφοφόροι δε γνωρίζουν -και σε ένα βαθμό δεν ενδιαφέρονται για να μάθουν-σημαντικές παραμέτρους σε θέματα που τους αφορούν.

Είναι αλήθεια.

Αρκεί τις περισσότερες φορές η καθοδήγηση του κόμματος όπου ανήκουν ή του οποίου αποτελούν ‘επιρροή’ (για να θυμηθώ την Πανσπουδαστική των φοιτητικών χρόνων). Βέλη στη φαρέτρα τους για φορτισμένες συζητήσεις με παρόμοια αδαείς.

Αδαής είμαι κι εγώ που σου γράφω, για να μην παρεξηγηθώ.

Το μόνο που μπορώ να σου πω για την τρέχουσα συμφωνία -που είναι ένα πλεκτό όμως που υφάνθηκε υπομονετικά για δεκαετίες- έξω από θλιβερές φιέστες, θούριους για κλάμματα, πυρά εκατέρωθεν, υπεροπτικές κριτικές και παρωδίες επιπέδου Τατιάνας, είναι τα λόγια του Σέρλοκ Χόλμς, προς τον αγαπητό του Γουότσον:

«Something’s fishy.»

Διάβαζα αυτό το άρθρο για τον Αλέκο Παναγούλη σήμερα. Έτσι για ένα μέτρο σύγκρισης, που δε φτάνεται. Τον Παναγούλη που δεν έβρισκε μια κρυψώνα σ’ ολόκληρη την Αθήνα στη δεύτερη απόδρασή του, και τον κατέδωσε ο ξάδερφός του ο ίδιος για λίγες χιλιάδες δραχμές και μια θέση στο δημόσιο.

Δεν έγραψε τυχαία ο Μίκης για τον Αλέκο το τραγούδι «Εκείνος ήταν μόνος.» (Kι απέραντος σαν ουρανός)

Σε φιλώ, να προσέχεις.

Λίλα

(Αγαπητή Λίλα, όπως είναι η πολιτική ζωή στην Ελλάδα σήμερα, δεν υπάρχει περίπτωση ένας άξιος και αξιοπρεπής άνθρωπος να μπει στην πολιτική. Δεν έχει κανένα λόγο ένας αξιοπρεπής άνθρωπος να βουτήξει μέσα στη σαπίλα. Κατά την ταπεινή μου γνώμη, οι Έλληνες έχουν απόλυτα τους πολιτικούς που τους αξίζουν. Να μη σου πω πως και πολύ τους πέφτουν. Οι Έλληνες -όπως διαπιστώνουμε και από τα συλλαλητήρια για το Μακεδονικό – έχουν την εντύπωση πως η εξωτερική πολιτική μιας χώρας γίνεται από το πεζοδρόμιο. Γι’ αυτό αισθάνονται πάντα προδομένοι. Όσο πιο προδομένος αισθάνεται κάποιος, τόσο πιο πολύ θα στρέφεται στους Καμμένους. Κι αυτό οι Καμμένοι το ξέρουν. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.