Συμβιβασμός

Φίλε μου Πιτς αγαπημένε, σε κάποια κείμενά σου, όπως και σε κάποια κείμενα αναγνωστών, βολτάρει η λέξη: Συμβιβασμός.

Άραγε υπάρχει κάτι πιο μεγάλο που να μπορεί να δηλώνει την ήττα;

Δεν αναφέρομαι, βέβαια, στην έννοια του όρου με τη μορφή που απαντάται στην κοινωνιολογία και έχει να κάνει με την αμοιβαία υποχώρηση δύο αντίπαλων ομάδων, ώστε να αποφύγουν έναν άκαρπο αγώνα.

Ούτε φυσικά σαν μορφή εναρμόνισης που περιέχεται σε πολιτικές ρυθμίσεις, όπως γνωστοί ιστορικοί συμβιβασμοί που αποσκοπούν σε μια συνθήκη ειρήνης.

Και φυσικά, σε καμία περίπτωση δεν αναφέρομαι στον συμβιβασμό, με τη μορφή της αποδοχής, όπως αυτή προσδιορίζεται σε θέματα που δεν μπορούμε να κάνουμε απολύτως τίποτα για να αλλάξουν.

Όπως, για παράδειγμα, –που πολύ σωστά έχει αναφέρει ο αγαπητός γιατρός Βασίλης-, δεν μπορούμε εμείς, να σταματήσουμε τους πολέμους, δεν μπορούμε να διορθώσουμε την φτώχεια στον κόσμο, δεν μπορούμε τις περισσότερες φορές να βάλουμε μυαλό στους ηλίθιους.

Αναφέρομαι στον συμβιβασμό που έχει να κάνει με τις ζωές μας στην καθημερινότητα.

Τόσο σε προσωπικό επίπεδο, σχετικά με την οικογένειά μας, το ταίρι μας, την εργασία μας, τους φίλους μας, όσο και σε συλλογικό επίπεδο, με τις οικονομικές συνθήκες της ζωής μας, το μέλλον της χώρας μας, αλλά και την στάση μας απέναντι σε κοινωνικά θέματα.

Τι πιο καταστροφικό για την ψυχή του ανθρώπου, αυτή η μορφή ήττας!

Να συμβιβάζεσαι μέσα σ’ έναν υποτιθέμενο για τα μάτια του κόσμου ευτυχισμένο γάμο, που στην πραγματικότητα κατακλύζεται από έλλειψη συνεννόησης, πίστης, έρωτα, αγάπης και κατανόησης. Με τη δικαιολογία των παιδιών, περιουσιακών θεμάτων, την οικονομική ασφάλεια, τη συνήθεια και, γενικώς, τη δειλία να τα βάλεις με τον ίδιο το «χωρισμό».

Να ανέχεσαι βία από τους γονείς σου, είτε κυριολεκτικά, είτε ψυχικά σε μορφή κατεύθυνσης ενός στάνταρ τρόπου ζωής που επιθυμούν οι ίδιοι.

Εδώ ο συμβιβασμός έχει να κάνει με τον τρόπο που σε έχουν μεγαλώσει, σε έχουν γαλουχήσει, ώστε ο φόβος για το άγνωστο να σε κάνει υποχείριό τους.

Να ταπεινώνεσαι και να ξεφτιλίζεσαι σε μια εργασία από το αφεντικό σου, δουλεύοντας εξαντλητικές ώρες για ψίχουλα. Με το σκεπτικό, του σκάσε και δούλευε γιατί έχεις ανάγκη. Αν συμπεριφέρεσαι σαν σκλάβος και επαίτης, έτσι θα σε αντιμετωπίζουν.

Χαραμίζεσαι σε σκάρτες φιλίες, όντας πεπεισμένος ότι τις έχεις ανάγκη γιατί σε τρομάζει η κοινωνική μοναξιά. Κι όμως, πόσο καλύτερα, να έχεις το θάρρος να επιλέξεις μοναχά αυτές που αξίζουν πραγματικά, ας είναι και μόνο μία, ή ακόμα και τη μοναξιά, παρά ένα τσούρμο από ανθρώπους επιζήμιους.

Έχεις συμβιβαστεί σε ένα συνολικό επίπεδο, περιμένοντας να αλλάξει η ζωή σου προς το καλύτερο, χωρίς να αλλάξει τίποτα, χωρίς να ανοίξει ρουθούνι, χωρίς μια ατομική ή συλλογική προσπάθεια ανατροπής του κατεστημένου.

Αποδεχόμενος τη μοίρα σου, θεωρώντας την δεδομένη, όπως και το να μην τιμωρείται κανείς για την σημερινή κατάσταση, τη χρεωκοπία, τα μνημόνια και γενικώς όλη αυτή τη σαπίλα που σε περιβάλλει.

Πολλά και διάφορα τα παραδείγματα υποχώρησης, στη μοίρα και το γραμμένο.

Να μνημονεύσω δύο αναφορές, που πιστεύω λένε πολλά για το συγκεκριμένο θέμα.

Η μία είναι του Μαχάτμα Γκάντι ο οποίος είπε ότι «Ένα ‘όχι’ που βγήκε από μια βαθιά πεποίθηση, είναι πολύ καλύτερο -και πιο μεγαλειώδες- από ένα «ναι» που ειπώθηκε για να ευχαριστήσει ή, χειρότερα, για να αποφύγει φασαρίες», και η άλλη του Γκυστάβ Φλωμπέρ Γάλλου συγγραφέα που είπε ότι «Βρίσκουμε καταφύγιο στη μετριότητα, από απελπισία για το ωραίο που ονειρευτήκαμε».

Τελειώνοντας, Πιτσιρίκο μου, να πω, ότι πολλοί άνθρωποι περιμένουν το σύμπαν να συνωμοτήσει και μέχρι να συμβεί αυτό, δε ζουν. Δεν σκέφτονται ότι κάποιο αστέρι από τα 7×1022 περίπου που υπάρχουν, μπορεί να έχει αντίθετη άποψη.

Ο συμβιβασμός αρμόζει μόνο στους νεκρούς.

Με εκτίμηση και αγάπη!

Βαλαβάνης Δημήτρης

(Φίλε Δημήτρη, είναι εντυπωσιακό το πόσες δικαιολογίες θα βρουν οι άνθρωποι για να ξεπουληθούν. Τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα, είχαμε εκατομμύρια τέτοιες περιπτώσεις. Πώς έγινε έτσι η χώρα, από τους πολλούς γενναίους; Προσωπικά, γνώρισα πάρα πολλούς ανθρώπους που έλεγαν πολύ επαναστατικά λόγια και ήταν και ανένδοτοι και σου έβαζαν και χέρι για να μην φοβηθείς εσύ και κάνεις πίσω, και βλέπω πού είναι αυτοί οι άνθρωποι σήμερα. Τι πλάκα. Πόσο αστείο είναι αυτό. Αυλές μετρίων και ανύπαρκτων. Που είναι αδύνατον να σταθούν οπουδήποτε έξω από τις άθλιες συντεχνίες τους. Πόσο τρομερό είναι να είναι όλοι αυτοί οι σκατάδες, οι δημοσιογράφοι υπουργείων και «πολιτιστικών», οι ευαίσθητοι εκδότες καθάρματα -«αχ, πόσο τυχερός είμαι που γνώρισα τον Μάνο Χατζιδάκι» (σ.σ. Μην τρελαίνεσαι, ο Χατζιδάκις ήταν τυχερός που σε γνώρισε)-, όλοι αυτοί οι σιχαμένοι, ξεπουλημένοι, διεφθαρμένοι μέχρι το κόκαλο, εκβιαστές όποιων μπορούν και κότες στους ισχυρούς, και σου κάνουν και μάθημα ηθικής. Σου κουνάνε και το δάχτυλο. Οι άμεμπτοι. Οι Λαυρέντηδες. Όλος ο εμετός του κόσμου δεν φτάνει. Δημήτρη, ο Όσκαρ Ουάιλντ έγραψε «each man kills the thing he loves». Κάποιοι ξεκινούν από τον εαυτό τους. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.