Amor vincit omnia

Φίλε μου Πιτς αγαπημένε, οσονούπω ξημερώνει μεγάλη μέρα! Η μέρα των απανταχού ερωτευμένων.

Υπάρχουν όμως πολλοί άνθρωποι που χλευάζουν αυτή τη σημαντική μέρα που δοξάζει τον έρωτα.

Ξέρεις, αυτά τα κοινότοπα του στυλ, δεν χρειάζεται είναι μ@λακία, άμα είσαι ερωτευμένος γιορτάζεις κάθε μέρα, υπάρχει απλά για να δουλεύει η πιάτσα και να κονομάνε οι μαγαζάτορες και άλλα παρόμοια.

Η μέρα του Αγίου Βαλεντίνου, όμως, Πιτσιρίκο μου, μπορεί να φαίνεται ένα ανούσιο και ασήμαντο γεγονός για πολλούς, με μόνο σκοπό την εμπορευματοποίηση του έρωτα, αλλά στην πραγματικότητα δεν είναι έτσι.

Εκατομμύρια άνθρωποι στον πλανήτη νιώθουν την ανάγκη αλλά έχουν και την αξιοπρέπεια να μην γιορτάζουν τον έρωτά τους, κάθε μέρα.

Αλλά γουστάρουν να υπάρχει μια συγκεκριμένη μέρα του χρόνου, βρε αδερφέ, ώστε και να δείχνουν την αγάπη τους στον καλό/καλή τους, αλλά και να μην ξεπαραδιάζονται όλο τον χρόνο.

Κάτι που σε καιρούς παγκόσμιας κρίσης, είναι αδιανόητο και μη εφικτό.

Ας σκεφτούμε, πόσο θα κόστιζε ο έρωτας, αν τον γιορτάζαμε κάθε μέρα!

Είναι απλό.

Κάνουμε τη σούμα της συγκεκριμένης μέρας και την πολλαπλασιάζουμε με το 365.

Μ’έναν γρήγορο υπολογισμό που έκανα, αν γιορτάζαμε τον έρωτά μας κάθε μέρα, όπως αρμόζει στον έρωτα αλλά και στην σημερινή εποχή, θα χρειαζόμασταν περίπου καμιά σαρανταριά χιλιάδες ευρώ.

Και μιλάμε για μαζεμένες καταστάσεις. Όχι τίποτα ακραίο.

Κι αν κάποιοι το συνεχίζαμε και σε κάνα ρομαντικό ξενοδοχείο, να φύγουν τα χοντρά, μάλλον θα έπρεπε να μπλεχτούμε σε κάνα σκάνδαλο με μίζες για να τη βγάλουμε.

Ίσως και σε δύο που λέει ο λόγος, για να μην έχουμε και υγρασία στο σπίτι μας.

Όπως καταλαβαίνουμε λοιπόν, είναι ασύμφορο να δείχνεις τον έρωτά σου κάθε μέρα.

Γι αυτό δημιουργήθηκε Πιτς μου, η μέρα του Αγίου Βαλεντίνου και γι αυτό πρέπει να συνεχίσει να υπάρχει και να γιορτάζεται.

Όλα είναι θέμα έρωτα και ασυδοσίας του συγκεκριμένου συναισθήματος.

Ας θυμηθούμε τον Τσοχατζόπουλο, πόσο ακριβά πλήρωνε τον καθημερινό του έρωτα.

Τον Ανδρέα Παπανδρέου!

Ή, όλους αυτούς τους αγαπησιάρηδες που τα άρπαξαν από την Siemens.

Ας ρίξουμε μια ματιά στους εμπλεκόμενους της υπόθεσης Novartis. Έχεις δει, πόσο ερωτευμένοι φαίνονται!

Γι αυτό σου λέω, καλά κάνει ο κόσμος και εκτονώνεται αυτή τη μία και μοναδική μέρα. Το παραπάνω είναι επιζήμιο και κινδυνεύουμε να έρθει η στιγμή να απειλούμε μάρτυρες και να προσπαθούμε να τους βγάλουμε τις κουκούλες.

Πέραν όμως όλων των παραπάνω, τα οποία ανήκουν στην «αστεία» ενότητα του κειμένου, με την οποία ελπίζω, έστω κι ένα χαμόγελο να το δημιούργησα, ας περάσω σε μερικές σκέψεις πιο σοβαρές.

Ω, ναι!

Ε, μέρα πού’ρχεται!

Την στιγμή λοιπόν, που ερωτεύεται, Πιτσιρίκο μου, ένας άνθρωπος, αναγεννιέται. Αναγεννιέμαι σημαίνει, γεννιέμαι εκ νέου. Αναζωογονούμαι.

Ίσως αυτό να είναι και το αίτιο της «τρέλας» που σε πιάνει. Δεν είναι και λίγο να ξανά γεννιέσαι στα καλά καθούμενα! Γι’ αυτό ο γεροντοέρωτας είναι και ο πιο ακραίος.

Όμως, αυτό το ισχυρό συναίσθημα, αφού είναι ένα αναπόσπαστο κομμάτι της ανθρώπινης ύπαρξης, έχει να κάνει με την ίδια τη ζωή καθεαυτή. Και όπως η ζωή σε πολλές περιπτώσεις διχάζει, έτσι και αυτό, είναι ικανό να προσφέρει χαμόγελο ή δάκρυ.

Είναι ικανό να λύσει, αλλά και να μπερδέψει. Άλλες φορές να ενώσει, άλλες να χωρίσει. Άλλες να βάλει τάξη και άλλες να αποδιοργανώσει. Να νικήσει ή να ηττηθεί.

Διακατέχεται από μια μεγάλη αντιφατικότητα κινήσεων, που έχουν να κάνουν με τις εκάστοτε συνθήκες, κάτω από τις οποίες γονιμοποιείται, αναπλάθεται και ζει.

Η ζωή στο πέρασμά της έχει την ικανότητα με ένα άγγιγμα να προσφέρει χαρά και πόνο. Και ο έρωτας, ως τυχαίο η μη γεγονός αλλά ένα απ’τα σημαντικότερα κεφάλαιά της, την ακολουθεί.

Πώς γίνεται λοιπόν, κάτι το οποίο είναι δίκοπο μαχαίρι, συνάμα να είναι και τόσο ποθητό;

Ένα ερώτημα που είναι δύσκολο να απαντηθεί.

Προσωπικά, πιστεύω ότι μας δίνεται η δυνατότητα να λησμονήσουμε το εγώ. Μέσω της ολικής ισοπέδωσης του εγωισμού, ανακαλύπτεις ένα άλλο επίπεδο του εαυτού σου και πόσα πράγματα μπορείς να πετύχεις με αυτό.

Ως «όπιο» της ζωής λοιπόν, μπορούμε να πούμε ότι ο έρωτας είναι το ίαμα για όλες τις πληγές;

Έχει τη δυνατότητα να νικάει τα πάντα ως άλλος Διαγόρας;

Μπορεί και όχι.

Το σίγουρο όμως είναι, ότι όσο διαρκεί, συγκινεί και ανοίγει ένα μονοπάτι σ’ έναν δύσβατο δρόμο, που οδηγεί σε μια προοπτική αναγέννησης τού είναι, αλλά και κατανόηση της ομορφιάς που έχει η ζωή μέσω και αυτής της υπέροχης ψυχικής διαδικασίας.

Κάθε τι τόσο μεγάλο βέβαια, δημιουργεί το αίσθημα του φόβου. Χρειάζονται γερά κότσια. Μην ξεχνάμε δε, τη χαρακτηριστική φράση από το μυθιστόρημα του Γιάννη Ξανθούλη: Ο έρωτας αγαπάει την ξεφτίλα.

«Αυτό ζητάει ο γαμημέvος ο έρωτας, την ξεφτίλα».

Είναι όμως η πιο όμορφη ξεφτίλα που υπάρχει. Κατά την ταπεινή μου γνώμη, ο αιθέρας! Η πεμπτουσία της ανθρώπινης ύπαρξης!

Με εκτίμηση και αγάπη!

Βαλαβάνης Δημήτρης

(Φίλε Δημήτρη, ωραία τα γράφεις. Μάλλον δηλαδή, γιατί έχω πυρετό και χοροπηδάνε οι λέξεις μπροστά στα μάτια μου και δεν μπορώ να συγκεντρωθώ. Κάντε έρωτα, όχι Facebook. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.