Και αύριο μέρα είναι, πουλάκι μου
Αγαπημένε μου πιτσιρίκο,
Μετράω τις μέρες αντίστροφα μέχρι τις 18, που θα κάνω φτερά για να έρθω κοντά σας. Μεγάλη η προσμονή, να βρεθώ πάλι δίπλα στους κολλητούς μου, στους δικούς μου και στα μαγευτικά μέρη αυτής της χώρας που, όσο κι αν τα έψαξα σε ταξίδια μου στις 5 ηπείρους, δεν τα βρήκα πουθενά.
Αν και Σαλονικιός, εκεί που αισθάνομαι περισσότερο σπίτι μου, είναι στη νότια Κρήτη, στο κεδρόδασος, κάτω από έναν κέδρο, να ατενίζω το πέλαγο.
Είχαμε άλλα πλάνα, με το καλυτερό μου μισό, για Μήλο και Φολέγανδρο, αλλά τα σβήσαμε όλα και θα πάμε να παραδώσουμε τα κορμιά μας για δυο βδομάδες στο Ρέθυμνο και στα Χανιά.
Επιστροφή στο “σπίτι μου”, μετά από πολλά χρόνια και μέσα μου χοροπηδάω σαν παιδί.
Θα γίνω κατσίκι, θα γίνω δελφίνι και θα βουτήξω την ψυχή μου στα χώματα του Καζαντζάκη, να την κάνω πνέμα.
Θα σπάσω τα γυαλιά της πραγματικότητας, που είναι βαριά και θλιμμένα, για να μπορέσω να δω με τα μάτια της καρδιάς, που βλέπουν καθαρότερα.
Θέλω να δροσέψω με το νερό της θάλασσας, να νιώσω το αλάτι πάνω μου και την άμμο να γλιστρά στα πόδια μου.
Ανταρεύει η ψυχή, πιτσιρίκο μου, αν την κλείνεις μέσα στους τοίχους της καθημερινότητας.
Δεν αντέχει η καημένη, να την σέρνεις ανούσια από το σπίτι στη δουλειά και από τη δουλειά στο σπίτι, σε ανούσιες δουλειές, ανούσια ωράρια, πλάι σε αχυράνθρωπους, που βλέπουν μόνο ως εκεί που φτάνει η μύτη τους.
Η ψυχή χαμογελά, όταν έχουμε τους ανθρώπους μας κοντά μας, όταν μοιραζόμαστε μαζί τους τις ομορφιές της ζωής και τα συναισθήματα μας, όταν γινόμαστε ένα με τη φύση τριγύρω μας, κι αφήνουμε την ομορφιά της να μπει μέσα μας και να μας πλημμυρίσει.
Να’ ναι καλά ο έρωτας, οι φίλοι και η τύχη μου, που αντέχει τόσο και δεν σπάει, με τα τόσα που βλέπει, τα τόσα που ακούει και τόσα που την κάνουν να πονάει, για τη δυστυχία του κόσμου αυτού.
Διάβασε, όσο πιο πολύ μπορείς, να ακονίσεις το μυαλό σου και να δεις με τα μάτια των άλλων, που ήρθαν πριν από εσένα. Να διαβάσεις τη σκέψη τους και μέσα από αυτό, να γνωρίσεις την δική σου.
Έτσι προστάζω τον εαυτό μου.
Κοίτα, αλλά όχι με τα μάτια, με την καρδιά.
Νιώσε, τη χαρά του κόσμου όλου και την λύπη του, γίνε πηλός και σμίξε μαζί του, να γίνουμε όλοι ένα.
Να αγαπάς, να τα δίνεις όλα, κι ας πάνε στράφι. Η αγάπη δεν στερεύει, για όποιον ξέρει να αγαπά.
Κι αν πληγωθείς και φας τα μούτρα σου, μη ρίχνεις το φταίξιμο που αγάπησες. Δεν φταίει η αγάπη που πονάς, φταίει που δεν ξέρουν όλοι να αγαπούν όπως εσύ.
Κι όποιος δεν ξέρει να αγαπά, δεν έχει ζήσει. Λυπήσου τον, μην τον καταριέσαι.
Σπρώξε τον βράχο κατα πάνω, σαν τον Σίσυφο, και μη φοβάσαι, στο τέλος ο βράχος κατρακυλά από την άλλη.
Βίρα! Στο τέλος έχει κατηφόρα.
Αγώνας και αποδοχή, αποδοχή και αγώνας.
Τέντωσε με κι ας σπάσω, που ‘λεγε και ο Καζαντζάκης.
Τέντωσε με κι άλλο, αντέχω, δε σπάω!
Γιατί θα στο πουν και τα παιδιά που έφυγαν, κι όλοι νομίζουν ότι την καταβρήκαν και ξένιασαν, εκεί στις πλούσιες χώρες που ρίξανε την άγκυρα τους, πως, άμα πατρίδα σου είναι ο κόσμος όλος, ησυχία η καρδιά δεν βρίσκει πουθενά, όπου και να είσαι.
Εκτός κι αν σε νοιάζει μόνο η πάρτη σου και χώνεις το κεφάλι σου μες στην άμμο, βαθιά, σαν τη στρουθοκάμηλο.
Τότε μόνο είσαι ήσυχος. Γιατί για να ζεις ονειρεμένα, πρέπει να κοιμάσαι, όρθιος.
Τι ζωή κι αυτή; Να κοιμάσαι όρθιος.
Να ανάβεις την πουράκλα σου, με την κωλοχαραμάδα έξω φόρα, να φοράς το γυαλί το Ρέιμπαν, που το αγόρασες κοψοχρονιά, παζαρεύοντας την τιμή με κάποιον πλανόδιο πρόσφυγα που καταριέσαι ότι σε εκμεταλλεύεται και δεν εκτιμά την τιμή να αναπνέει τον ίδιο αέρα με τον δικό σου, να σουλατσάρεις πάνω κάτω στη μολυσμένη -από ξαπλώστρες- παραλία και στο μυαλό σου να’ σαι ο πιο γαμάτος απ’ όλους.
Ζωάρα δικέ μου! Ζωάρα!
Δεν ξυπνά ο κόσμος, πιτσιρίκο μου. Είναι τόσοι πολλοί που δεν μπορούν, ακόμα κι αν το ήθελαν και τόσοι που δεν θέλουν, ακόμα κι αν μπορούν. Αυτοί οι τελευταίοι, είναι οι χειρότεροι.
Και στη μέση;
Στη μέση ο πιτσιρίκος, με τα υπόλοιπα διαμάντια αυτού του μπλογκ, που χαίρομαι να τους ακούω και να τους διαβάζω κάθε πρωί, πριν με γκρεμίσει η επικαιρότητα και η πολλή συνάφεια αυτού του κόσμου.
Αλλά μετά θυμάμαι τον Σίσυφο και τον Καζαντζάκη και αναπτερώνω.
Έχει και αύριο Κώστα, βίρα!
Και αύριο μέρα είναι, πουλάκι μου, και αύριο μέρα είναι, που μου ‘λεγε και η γιαγιά μου.
Να ‘μαστε όλοι καλά, να μας βρίσκει η επόμενη μέρα και να ξημερώνει μέσα μας, να γεμίζουμε φώς.
Φώς και αγάπη.
Από το μακρινό Αμστελόδαμο, με αγάπη και φώς.
Κώστας
Υ.Γ. Όταν ξεκίνησα να σου γράφω, ήθελα να σου γράψω για τη λίστα των δισεκατομμυριούχων του Forbes, για το 2019, με τους 2.200 νοματαίους που κατέχουν όσο πλούτο κατέχουν 175 χώρες -άμα προσθέσεις τα ΑΕΠ τους- από τις 193 χώρες που υπάρχουν στον κόσμο. Για το σάπιο το σύστημα, που επιτρέπει κάτι τέτοιο να συμβαίνει και που ξεσκίζει τις ζωές των ανθρώπων για να τις κάνει ιδιωτικά τζετ, κότερα και άνθρακα που λάμπει, αλλά σιχάθηκα και μόνο που τα σκεφτόμουν. Τελικά, βγήκε κάτι άλλο.
Υ.Γ.2 Κάνετε αχτύπητο δίδυμο με το νινί, όπως και με την μπέμπα. Δείξε μου τους φίλους σου…
(Φίλε Κώστα, είναι μαγικό το ελληνικό καλοκαίρι. Στη νότια Κρήτη, ακόμα πιο μαγικό. Κάθε καλοκαίρι, τώρα που περνάω πολύ καιρό στα νησιά, έχω το προνόμιο να αποχαιρετώ πολλούς Γερμανούς, Ολλανδούς, Αυστριακούς, Ελβετούς, Σουηδούς και άλλους που κάνουν διακοπές στα νησιά μας. Όλοι είναι θλιμμένοι που φεύγουν και θα σου πουν για αυτό το αίσθημα ελευθερίας που έχουν στα ελληνικά νησιά. Και οι πιο τολμηροί θα σου πουν πως εδώ γίνονται καλύτεροι άνθρωποι. Κώστα, πρέπει να ζήσουμε κιόλας. Είναι χρέος μας να διεκδικούμε την ευτυχία. Να περάσετε όμορφα και αγαπησιάρικα. Την αγάπη μου.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.