Matrix 2019

Φίλε Πιτσιρίκο,
Θεωρώ ζήτημα εντιμότητας να ξεκινήσω, αναφέροντας πως χθες ήμουν υποψήφιος του ΜέΡΑ25 σε εκλογική περιφέρεια εκ προοιμίου μη-εκλόγιμη, που δώσαμε τη μικρή μας μάχη μόνο για το ποσοστό του κόμματος και σε αυτό πήγαμε καλά. Με αυτή μου την ανοικτή πολιτική τοποθέτηση δεδομένη, ας αποφασίσει ο κάθε αναγνώστης αν θέλει να διαβάσει παρακάτω.

Οι εκλογές της 7/7/2019, πέρα από την πραγματικά ηρωική επιτυχία μας στο ΜέΡΑ25 να μπούμε στη Bουλή, σημαίνουν και μια νέα σελίδα για την πατρίδα μας. Μια βαθειά μαύρη σελίδα στην οποία εμείς ίσως να μπορούμε να κρατήσουμε μόνο ένα κεράκι αναμμένο, όπως ανέφερε και ο ίδιος ο Γιάνης Βαρουφάκης χθες βράδυ.

Ο μεγάλος νικητής των εκλογών είναι ο δικομματισμός τύπου εποχής της πλαστής ευμάρειας. Μόνο χωρίς την ευμάρεια και με την απαξίωση του ανθρώπινου όντος στη θέση της.

Ο νέος πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης, σαν τον παλιό καιρό, υπόσχεται να γυρίσει την Ελλάδα στις παραδοσιακές αξίες της, της οικογένειας, της τάξης, του έθνους. Της «αυτοδύναμης Ελλάδας» όπως ακούσαμε με μια κοινή, νομίζω, αυθόρμητη αμηχανία.

Ο Αλέξης Τσίπρας διακηρύττει την αρχή της επιστροφής του κόμματός του στον άνθρωπο της εργασίας, τη διαφύλαξη των όποιων εναπομεινάντων σοσιαλδημοκρατικών κοινωνικών κατακτήσεων· σε κάποιες από τις οποίες ομολογουμένως συνέβαλλε ενεργά και η τελευταία κυβέρνησή του.

Μαζί, Κυριάκος Μητσοτάκης και Αλέξης Τσίπρας απευθύνονται στο εκλογικό τους ακροατήριο που σχεδόν αγγίζει τα 3/4 της ελληνικής κοινωνίας (ΣΥΡΙΖΑ + ΝΔ = 70% χωρίς να προσθέσουμε το 8% του ΚΙΝΑΛ, αυτής της αριστερής πτέρυγας της ΝΔ που δεν θα άφηνε ποτέ τη χώρα ακυβέρνητη…).

Νέα Δημοκρατία και ΣΥΡΙΖΑ, τα δυο πολιτικά αριθμητικά κλάσματα που έχουν στον κοινό παρονομαστή τέσσερα Μνημόνια, τέσσερις απύθμενες αβύσσους στις οποίες έριξαν κάθε ζωντανό που ανέπνευσε, αναπνέει ή θα αναπνεύσει σε αυτόν τον τόπο, τα δυο αυτά κλάσματα, μπαίνοντας στην εξίσωση των τελευταίων εκλογών, το πρώτο που κάνουν από το πρώτο βράδυ της επανεκλογής τους είναι να διαγράψουν τον κοινό τους παρονομαστή, όπως ακριβώς ορίζει ο νόμος των εξισώσεων.

Σιγά-σιγά οι λέξεις «Μνημόνιο», «ενισχυμένη επιτήρηση», «2060», «χρεοδουλοπαροικία» αρχίζουν να γίνονται μακρινές αναμνήσεις στον δημόσιο διάλογο. Μια ονειρική παραμόρφωση της παλιάς «κανονικότητας» επιστρέφει.

«Αριστεροί» και «δεξιοί» του ΣΥΡΙΖΑ και της ΝΔ φροντίζουν να προσαρμοστούμε με τον γλυκό και ήπιο τρόπο της ευθανασίας ζώου στη —για πάντα— κατάσταση εξαθλίωσης και ερημοποίησης, αφήνοντάς μας «ελεύθερους» να αφεθούμε στις παλιές μας ιδεολογικές διαφορές για τον Εμφύλιο, τη Χούντα, τη Μακεδονία, τα Εξάρχεια, το πανεπιστημιακό άσυλο, τον ρόλο της θρησκείας και τη σημασία της οικογένειας σε αντιδιαστολή με το LGBTQ+ κίνημα.

Αργά αλλά σταθερά, αυτή η συντριπτική πλειοψηφία της ιδεολογικά γκρίζας κοινωνίας μας θα μπορέσει να ηρεμήσει στο νέο της ναρκωτικό, να πάψει να πονάει από την αβάσταχτη μνήμη της πρότερης κατάστασής της. Η ζωή θα είναι ξανά «κανονική» στη νέα παράλληλη πραγματικότητα.

Τι μπορούμε άραγε να κάνουμε εμείς —ο κάθε σκεπτόμενος δημοκρατικός πολίτης— γι’ αυτό;

Πόσο δυνατά μπορούμε να φωνάξουμε για να αφυπνίσουμε;

,Και αν φωνάξουμε, πόση οργή θα εισπράξουμε από την —κυριολεκτικά— συντριπτική πλειοψηφία που ψάχνει απεγνωσμένα τη λυτρωτική ηρωίνη της ενώ εμείς ζητάμε να της τη στερήσουμε;

Προσωπικά, δεν κουβαλάω ψευδαισθήσεις παλιών αριστερών για μαγικές λύσεις. Μόνο αγωνία σε αυτές τις γραμμές. Αλλά αυτή η αγωνία είναι το τελευταίο που μας κρατάει ζωντανούς στο νέο Matrix του τόπου μας. Και τι θα γίνει στο τέλος; Θα δείξει. Ακόμα είναι νωρίς.

Δ. Σ.

(Αγαπητέ φίλε, δεν ξέρω για τους άλλους αλλά εγώ δεν θέλω να αφυπνίσω κανέναν. Με ενδιαφέρει να μην κοιμάμαι όρθιος και να μπορώ να γράφω τις σκέψεις μου. Αν κάποιοι τις διαβάζουν με ενδιαφέρον, ακόμα καλύτερα. Αλλά δεν θα ήθελα να είναι πολλοί αυτοί που διαβάζουν. Θα ήταν ύποπτο να κάνεις σουξέ στη σημερινή Ελλάδα. Θα σήμαινε πως κάτι κάνεις λάθος. Δεν κοιτάω τα κόμματα, κοιτάω την κοινωνία. Δεν υπάρχει τίποτα κινηματικό σήμερα στην ελληνική κοινωνία. Οπότε, είναι εύκολο να αντιληφθούμε πώς είναι τα κόμματα. Δεν έχω καμία αγωνία. Η ανθρωπότητα προχωράει. Απλά, είναι προφανές πια πως η σημερινή ελληνική κοινωνία είναι καμένη. Και της αρέσει αυτό. Και είναι δικαίωμά της. Θα έρθουν άλλες γενιές πιο δημιουργικές. Να είστε καλά. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.