Δημοκρατία ανάμεσα σε πλούσιους και φτωχούς δεν πρόκειται ποτέ να υπάρξει
Κομπανιέρο Πιτσιρίκο,
Η φωτογραφία είναι από τις συνεχείς διαδηλώσεις στη Χιλή.
Αν αυτά διαδραματίζονταν στη Βενεζουέλα ή στην Κίνα, περιττό να πω τι θα είχε ακολουθήσει και πόσα δυτικά ΜΜΕ θα την είχαν πρωτοσέλιδο.
Αλλά, συμβαίνει στη χώρα-μοντέλο της ελεύθερης οικονομίας των αγορών, οπότε δεν συμφέρει.
Πάνω από 1 εκατομμύριο άνθρωποι κατέβηκαν στο Σαντιάγκο πριν λίγες ώρες σε μια και μόνο από τις εκατοντάδες πορείες ενάντια στον Πινέιρα, τον πολυεκατομμυριούχο πρόεδρο της χώρας, ο οποίος πριν μια βδομάδα ανταπάντησε στις εξεγέρσεις, βγάζοντας 10.000 στρατιώτες στο δρόμο ενάντια σε έναν “πανίσχυρο εχθρό που απειλεί τη δημοκρατία”.
Όπως λέει ένα πολύ ωραίο σύνθημα, όλα αυτά δεν ξεκίνησαν από την αύξηση των τιμών στα εισιτήρια, αλλά από μια γενικότερη δυσφορία ενάντια στην οικονομική ανισότητα.
«Δεν ήταν 30 πέσος, αλλά 30 χρόνια».
30 χρόνια ψεύτικων υποσχέσεων και 30 χρόνια όπου οι πλούσιοι συνέχισαν να γίνονται πλουσιότεροι και οι φτωχοί, φτωχότεροι.
Καπιταλισμό, όμως, δεν το λένε αυτό;
Τι ενώνει τη Χιλή, το Εκουαδόρ, τον Λίβανο, τη Γουινέα, την Αϊτή, το Χονγκ Κονγκ, τη Βολιβία, την Αλγερία, την Αιθιοπία, την Αίγυπτο, το Καμερούν, τον Παναμά μεταξύ άλλων;
Ωραίες οι φωνές για περισσότερη δημοκρατία, αλλά δημοκρατία ανάμεσα σε πλούσιους και φτωχούς δεν πρόκειται ποτέ να υπάρξει, ούτε υπήρξε και ποτέ.
Ο Σωκράτης έλεγε κάποτε πως σε μια δημοκρατία θα έπρεπε να υπερισχύει η άποψη των φτωχών, καθώς αποτελούν το 99% του πληθυσμού.
Βέβαια, η δημοκρατία είναι πολίτευμα, δεν είναι κοινωνικοοικονομικό σύστημα.
Δημοκρατία υπήρξε και στην δουλοκτητική κοινωνία (Λόλα, να ένα σύστημα).
Και πάλι, σε ποια χώρα επικρατεί η άποψη των φτωχών σήμερα;
Πείτε μου έστω μία.
Τίποτα, καμία, πουθενά, nada.
Ο ανθρωπάκος είναι παντού ανθρωπάκος.
Χίλιες φορές, πάντως, από το να βλέπεις ανθρωποειδή να σέρνονται στους διαδρόμους των Walmart, να βλέπεις ανθρώπους να τραγουδάνε στο δρόμο.
Είμαστε όλοι …Χιλιανοί.
Μπράβο, λοιπόν, στους Χιλιανούς που δεν μάσησαν -προς το παρόν- στις απειλές και στα πολυβόλα.
Μέρα-νύχτα συγκρούσεις, παρά τις απαγορεύσεις.
Μέχρι σοπράνο να σπάνε την σιωπή της νύχτας και ολόκληρα οικοδομικά τετράγωνα να σείονται από τα χειροκροτήματα.
Κόσμος να τραγουδάει, να παίζει μπάλα με τις αύρες να ρίχνουν νερό, να ορμάει σε τεθωρακισμένα.
Οτιδήποτε ταράζει την ησυχία των καταγάλανων νερών του Άγιου Καπιταλισμού, πάντα θα προκαλεί χαμόγελα, αν και δεν το κρύβω πως θα προτιμούσα να τον ρίχναμε κιόλας τον ρημάδη, μπαλόνια μας τα έκανε και άλλη ζωή δεν έχει.
Στην τελική, πάντως, αυτό είναι που διαταράσσεται με όλες αυτές τις εξεγέρσεις.
Καταρρέουν σιγά-σιγά οι χάρτινοι πύργοι των λίγων και πίσω τους φαίνονται οι παράγκες των πολλών.
Χαλάει την κυρίαρχη αφήγηση, όπου τα φρόνιμα παιδιά είναι και τα πιο παχουλά.
Το αμερικάνικο όνειρο συνεχίζει να επικρατεί απέναντι στο όνειρο ενός άλλου συστήματος, αλλά δεν είναι και τόσο δυνατό όσο νομίζουμε.
Η «κανονικότητα», που υπόσχεται ένα σύστημα που δεν μπορεί και δεν θέλει να καλύψει τις ανάγκες των ανθρώπων, άρχισε να βρωμάει θάνατο και δεν έχουν όλοι βουλωμένες μύτες.
Ενόψει της πλήρους αυτοματοποίησης της εργασίας, της επερχόμενης κλιματικής αλλαγής και γενικότερα της πόλωσης των ανισοτήτων -newsflash: that’s capitalism, folks- είναι ξεκάθαρο πως σε τίποτα δεν θα υπάρξει λύση απ’ αυτούς που δημιούργησαν το πρόβλημα.
Και το πρώτο βήμα για την επίλυση ενός προβλήματος είναι η αποδοχή του.
(Το σύνθημα μεταφράζεται ως εξής: δεν είμαστε πολίτες, αλλά προλετάριοι).
Μέχρι τότε, έστω και αν δεν απειλούμε ακόμα το σύστημα -ας όψονται τα ψυχολογικά μας, μπόλικα έχουμε- el pueblo unido jamás será vencido.
Με εκτίμηση,
Άρης
Υ.Γ. Για τους καπιταλιστές που νομίζουν ότι μια ζωή θα είναι καβάλα στο άλογο επειδή «ως εδώ, όλα καλά, τα χάπατα κοιμούνται ακόμα», τους το αφιερώνω. Το ανέκδοτο μιλάει για έναν τύπο που πέφτοντας από έναν ουρανοξύστη, για να παρηγορήσει τον εαυτό του, μονολογεί «ως εδώ, όλα καλά», όσο πέφτει. Έτσι και η κοινωνία μας, ο καπιταλισμός στην προκειμένη περίπτωση. Όσο πέφτει, για να παρηγορηθεί, λέει «ως εδώ όλα καλά», «ως εδώ όλα καλά». Μόνο που το στοίχημα δεν είναι η πτώση, αλλά η προσγείωση.
(Φίλε Άρη, εμένα μου αρέσει πολύ η “δημοκρατία” -σαν τη δικιά μας, εδώ στην Ελλάδα- που οι φτωχοί ψηφίζουν τους πλούσιους για να τους λύσουν τα προβλήματα. Και οι φτωχοί δεν καταλαβαίνουν πόσο αστείο είναι αυτό. Καλύτερο και από Monty Python. Δίνε πόνο, Άρη. το κάνεις έξοχα. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.