Διακόσια χρόνια επιτυχίες
Καλησπέρα Πιτσιρίκο.
Γράφεις συχνά ότι οι Έλληνες “οικειοποιούνται” τους αγώνες των άλλων. Ίσως να μην χρησιμοποιώ την σωστή λέξη, αλλά έτσι το μεταφράζω και το αντιλαμβάνομαι σαν αποτέλεσμα.
Αποτέλεσμα αυτού είναι και η διάκριση του Έλληνα τενίστα. Ξαφνικά, πολλοί ένιωσαν εθνικά υπερήφανοι, λες και έκαναν το κατόρθωμα οι ίδιοι.
Αυτό που καταφέρνει ένας αθλητής (και όχι μόνον) είναι καθαρά προσωπική επιτυχία. Είναι τα χρόνια προετοιμασίας, το ταλέντο του και οι άπειρες ώρες προπόνησης και ταλαιπωρίας και τραυματισμών.
Ο άνθρωπος αυτός αφιέρωσε τη ζωή του, το σώμα του, το μυαλό του και την υγεία του για να καταφέρει να γίνει ένας από τους καλύτερους στον κόσμο.
Ένας από τους καλύτερους όχι στα 12 εκατομμύρια, αλλά στα 7,5 δισεκατομμύρια ανθρώπων.
Αυτό είναι μια προσωπική επιτυχία και άξιο θαυμασμού ανεξάρτητα από το αν ασχολείται κάποιος με το συγκεκριμένο άθλημα.
Το να είσαι ο καλύτερος στον κόσμο θέλει κόπο. Θέλει κούραση και προσπάθεια, που πολύ λίγοι μπορούν να καταλάβουν. Και φυσικά θέλει και ταλέντο και τύχη, έτσι;
Χωρίς τύχη δεν πας πουθενά. Αλλά όμως η τύχη δεν σε κάνει τον καλύτερο, απλά αν έχεις τα φόντα να γίνεις ο καλύτερος, με λίγη τύχη μπορεί να αποφύγεις κάποιο σοβαρό τραυματισμό ή άλλες αναποδιές που μπορούν να συμβούν και δεν μπορείς να ελέγξεις.
Πού θέλω να καταλήξω. Όχι κάπου συγκεκριμένα να πω την αλήθεια, αλλά θέλω να κάνω μερικές αντιπαραβολές επιπλέον.
Από την μία, έχεις κάποιον που έχει αφιερώσει την ζωή του για να καταφέρει να γίνει ο καλύτερος στον κόσμο. Από την άλλη, άνθρωποι που δεν έχουν αφιερώσει ποτέ τη ζωή τους σε κάτι, οικειοποιούνται την προσπάθεια αυτή για να αισθανθούν εθνικά/προσωπικά υπερήφανοι.
Από την μία, κάποιος θυσιάζει το χρόνο του και την υγεία του για ένα προσωπικό σκοπό. Από την άλλη, άνθρωποι που δεν θυσιάζουν τίποτα μετατρέπουν την επιτυχία του άλλου σε δική τους.
Από την μία, δεν είναι ο μόνος άνθρωπος στον κόσμο που το έκανε αυτό, υπάρχουν εκατοντάδες άλλοι. Μάλιστα άλλοι κατάφεραν μέσα από αντίξοες και φαινομενικά αδύνατες συνθήκες να καταφέρουν να ξεπεράσουν απίστευτα προβλήματα και να τα καταφέρουν. Αλλά για αυτούς όμως δεν αισθάνονται περήφανοι, γιατί ίσως έχουν άλλη εθνικότητα, είναι μαύροι, κόκκινοι, πράσινοι, οτιδήποτε.
Υπερήφανος, τελικά, μπορεί να είναι κάποιος για τα πράγματα που έχει κάνει ο ίδιος. Ή τα παιδιά του, με τις αξίες, τα εφόδια και την υποστήριξη που τους έδωσε.
Αλλά να είσαι εθνικά υπερήφανος για τον κόπο του άλλου; Δεν το καταλαβαίνω.
Το μόνο που μπορώ να καταλάβω, είναι να έχεις τέτοιους ανθρώπους σαν πρότυπα. Να θέλεις να τους μοιάσεις και να κάνεις τις ίδιες θυσίες για να καταφέρεις το ίδιο.
Αν τώρα το παραπάνω θες να το δεις σε μεγαλύτερη κλίμακα, τότε το να έχεις μια καλύτερη κοινωνία, είναι και αυτό ατομικό συμφέρον και προσωπική επιτυχία. Αλλά αυτό θέλει προσπάθεια, αφοσίωση και αγώνα.
Καλά, εννοείται ότι δεν ανήκω στην κατηγορία που έχω θυσιάσει τον εαυτό μου στην προσωπική επιτυχία μια καλύτερης κοινωνίας, αλλά τουλάχιστον δεν έχω αυταπάτες ούτε για τον εαυτό μου, αλλά ούτε για το πώς αυτό μπορεί να έρθει.
Και η επιτυχία μιας καλύτερης κοινωνίας, δεν θα έρθει μόνο με τύχη και τις επιτυχίες των άλλων.
Μπορεί να είμαι και λάθος σε όλα, αλλά τουλάχιστον στην αρχική μου διατύπωση, νομίζω ότι μάλλον είμαι σωστός. Ότι δηλαδή, δεν μπορούμε να είμαστε περήφανοι για τις επιτυχίες των άλλων, αλλά μόνο για τις δικές μας (δικές μας είτε έμμεσα, είτε άμεσα).
Πάντως, τα τελευταία 200 χρόνια, πολλοί σε αυτόν τον τόπο είχαν επιτυχίες. Αλλά πάντα στο τέλος βρίσκονταν οι διάφοροι που τις εκμεταλλεύονταν για να τις κάνουν δικές τους.
Το ίδιο δεν είναι και αυτό που συμβαίνει τώρα; Σε μικρότερη κλίμακα, αλλά το ίδιο όμως.
Έχουμε μάθει να κάνουμε τις επιτυχίες των άλλων, δικές μας και τις αποτυχίες μας, δικές τους.
Δ.
(Αγαπητέ φίλε, είναι ωραίο να χαίρεσαι με τις χαρές των άλλων. Και να στενοχωριέσαι με τις δύσκολες και κακές στιγμές τους. Το πρόβλημα με τους Έλληνες είναι πως μαθαίνουν από πριν καν πάνε σχολείο να ταυτίζονται με τα επιτεύγματα των διάσημων προγόνων τους και να τα θεωρούν δικά τους. Τι να τον κάνεις τον Τσιτσιπά, όταν έχεις οικειοποιηθεί τον Σωκράτη και τον Αριστοτέλη; Βέβαια, είναι και χωριό η Ελλάδα. Το βλέπεις ακόμα και στις επιτυχίες των αθλητών της. Δεν κρύβεται η χωριατιά. Πάντως, οι πιο πετυχημένοι Έλληνες σήμερα, δεν ζουν στην Ελλάδα. Αυτό θα έπρεπε να βάλει σε σκέψεις αρκετούς αλλά δεν το συζητάει κανείς. Επίσης, οι Έλληνες ηρωοποιούν κάποιον, ταυτίζονται μαζί του, και μετά θέλουν να τον δουν να τσακίζεται. Εδώ υπάρχει ένα θέμα. Χοντρό θέμα. Να είστε καλά. Την αγάπη μου.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.