Ο δρόμος έχει την δική του ιστορία

Γεια σου, φίλε μου Πιτσιρίκο! Ξεκινώ λέγοντας το αυτονόητο για τα τελευταία κείμενα που έχεις ανεβάσει στο μπλοκ και ιδιαίτερα το τελευταίο από αυτά. To the point! Ακριβώς στην καρδιά του ζητήματος.

Όλες οι επισημάνσεις σου με βρίσκουν απολύτως σύμφωνο. Όλες εκτός από μια. Ο δρόμος ήταν στρωμένος από πριν. Τους ίδιους ρόλους είχαν αναλάβει οι ίδιοι περίπου άνθρωποι και την χρυσή δεκαετία της “αέναης ανάπτυξης”, την εποχή που η χώρα είχε “πλημμυρίσει” από Αλβανούς και “βορειο-Ηπειρώτες”.

Οι ίδιοι άνθρωποι, οι ίδιοι ρολοι.

Ή για να το θέσω πιο ωμά, οι ίδιοι σκατάνθρωποι, τα ίδια στερεότυπα, οι ίδιες βρωμιές.

Μου είναι δύσκολο να γράψω για την Ελλάδα και τους Έλληνες πια.

Τι παραπάνω και τι διαφορετικό να πω;

Μια οικογένεια προσφύγων με ένα παιδί που έπασχε από κάποια πάθηση του κεντρικού νευρικού συστήματος και είχε πολλαπλά επεισόδια επιληπτικών σπασμών κατηγορήθηκε από ολόκληρη την κοινωνία των κρετίνων -και όχι μόνο τον ανεύθυνο και ρατσιστή ιατροδικαστή- ότι βίαζε ένα βρέφος 11 μηνών, το δικό τους παιδί.

Άνθρωποι αδύναμοι φτωχοί και απροστάτευτοι βρέθηκαν στο στόχαστρο των ανθρωποφάγων ακριβώς την στιγμή που θρηνούσαν για την απώλεια του παιδιού τους.

Το παιδί πέθανε κι εκείνοι τους κατηγορούσαν χωρίς να περιμένουν καν τα αποτελέσματα της ιατροδικαστικής εξέτασης ότι το βίαζαν.

Παρόμοια αντιμετώπιση λίγους μήνες νωρίτερα με την υπόθεση της δολοφονίας του Ζακ.

Δεκάδες τα περιστατικά κοινωνικού κανιβαλισμού.

Αυτό το πράγμα δεν είναι κοινωνία, είναι ρωμαϊκή αρένα.

Και βέβαια, συμφωνώ μαζί σου σχετικά με τον ρόλο που έπαιξε και εξακολουθεί να διαδραματίζει η Χρυσή Αυγή στο πλαίσιο του ξεπλύματος του πολιτικού συστήματος και της αποενοχοποίησης της ελληνικής κοινωνίας.

Και βέβαια, αντιλαμβάνομαι ότι δεν είναι εύκολο να ζεις μέσα στην φτώχεια και στον αποκλεισμό και να έρχεται η ΕΕ και η κυβέρνησή σου να φορτώνει μερικές χιλιάδες ακόμα κατατρεγμένους και δυστυχισμένους ακόμα πιο φτωχούς κι από εσένα ανθρώπους σε μια χώρα που στερείται υποδομών και οργάνωσης.

Αντιλαμβάνομαι ότι η αντίδρασή σου σε αυτήν την ακόμα μεγαλύτερη υποβάθμιση της ποιότητας της ζωής σου δεν σε μετατρέπει αυτομάτως σε φασίστα.

Μπορώ να κατανοήσω πολλές από τις αντιδράσεις και πολλά από τα συναισθήματα των Ελλήνων.

Εκείνο που δεν μπορώ να καταλάβω και φυσικά να αποδεχτω είναι η ανοησία που τους χαρακτηρίζει.

Από την χρεοκοπία του 2010 μέχρι σήμερα έχουν τόσες πολλές εμπειρίες που θα έπρεπε τουλάχιστον να αντιλαμβάνονται το τι ακριβώς -ή έστω περίπου- συμβαίνει ακόμα κι αν είχαν παραιτηθεί από κάθε προσπάθεια να αλλάξουν τα πράγματα.

Για αυτό και παραφράζοντας το γνωστό βιβλίο του Λένιν έχω γράψει και ξαναγράψει ότι “ο κρετινισμός είναι το τελευταίο στάδιο του ελληνισμού”.

Δεν παλεύεται αυτή η βλακεία με τίποτα!

Δεν παλεύεται αυτή η παλιανθρωπιά και ο κληρονομικός ραγιαδισμός με κανέναν τρόπο.

Αμείλικτοι δικαστές και θεριά ανήμερα απέναντι στους φτωχούς πρόσφυγες και οικονομικούς μετανάστες, πουτάvες και πεoγλείφτες στους πλούσιους ξένους που αγοράζουν βίζα και ελληνικά διαβατήρια και στους μαρινάκηδες που διαφεντεύουν τα ΜΜΕ και τους πολιτικούς που ψηφίζουν για την Βουλή του προτεκτοράτου τους. Αηδία!

Θα αναρωτηθεί ίσως κάποιος καλοπροαίρετα αν αυτά συμβαίνουν μονάχα στο Ελλαδιστάν και πουθενά αλλού στην Εσπερία.

Η απάντηση προφανής. Φασίστες, ρατσιστές και τέτοιου είδους συμπεριφορές υπάρχουν παντού. Και στην Εσπερία.

Η διαφορά είναι ότι εδώ υπάρχουν κάποιοι κανόνες που, όταν δεν τηρούνται, η τιμωρία είναι αυτονόητη για τους παραβάτες.

Ο ρατσιστής Ελβετός πχ μπορεί να μην σε χωνεύει, να σε κοιτά με μισό μάτι και να πιστεύει μέσα του ότι μολύνεις τον τόπο του με την παρουσία σου, όμως, αν κάνει την μ@λακία να εκφράσει ανοιχτά αυτά που νιώθει, θα τιμωρηθεί γιατί θα έχει παραβεί τους κανόνες, τον νόμο.

Είναι όπως το όριο ταχύτητας. Πέρασες το όριο και σε έπιασε η κάμερα, θα πληρώσεις το σχετικό πρόστιμο no matter what, no matter how.

Κανένας ιατροδικαστής στην Εσπερία δεν θα τολμούσε να πει ότι ο συγκεκριμένος στην Ελλάδα.

Κανένα μέσο ενημέρωσης δεν θα είχε αυτήν την ανοιχτά φασιστική και ρατσιστική αντιμετώπιση της “είδησης”.

Όποιος θα τολμούσε να συμπεριφερθεί με αυτό τον τρόπο θα αντιμετώπιζε και τις συνέπειες των πράξεών του.

Δεν τους ενδιαφέρει τόσο το τι πιστεύεις ή τι νιώθεις, δίνουν όμως μεγάλη προσοχή στο πώς συμπεριφέρεσαι.

Πολλές φορές αυτό αγγίζει τα όρια της εμμονής και της υστερίας αλλά νομίζω ότι είναι απείρως καλύτερο από τον κανιβαλισμό και το “ξεσκίζω οποιον και όποτε μπορώ” αρκεί να είναι πιο αδύναμος από εμένα, που κατά κανόνα ίσχυε και ισχύει στην Ελλάδα.

Καριέρες και περιουσίες χτίστηκαν και χτίζονται πάνω σε αυτό το μοντέλο.

Πολιτικοί, δημοσιογράφοι, γιατροί, νομικοί, “πνευματικοί άνθρωποι” και “δημιουργοί” βιοπορίζονται μέσω της καφρίλας και της ανθρωποφαγίας.

Πουταvιά (με τους ισχυρούς) και κανιβαλισμός (με τους αδύναμους) είναι οι ακρογωνιαίοι λίθοι της επιτυχίας στο προτεκτοράτο.

Ο κρετινισμός όμως και η ηλιθιότητα προστατεύουν τους ανθρώπους και τις κοινωνίες από πολλά βάσανα και άγχη ιδίως για το μέλλον.

Οι Έλληνες θα πέσουν για μια ακόμα φορά από τα σύννεφα, όταν η χώρα τους χρεοκοπήσει ξανά.

Θα πέσουν από τα σύννεφα και θα αισθανθούν “προδομένοι”, όταν κάποιο ακόμα κομμάτι της ελληνικής επικράτειας προστεθεί σε κείνο της βόρειας Κύπρου.

Οι Έλληνες θα κοιτάξουν ξανά απορημένοι τον τριαδικό τους Θεό όταν συνειδητοποιήσουν ότι οι διάφοροι ξένοι προστάτες λατρεύουν τους τεμενάδες αλλά δεν έχουν σε καμία υπόληψη τους ραγιάδες και τελικά πάντοτε τους φέρονται με τον τρόπο που αρμόζει στον εθελόδουλο, δηλαδή απαξιωτικά.

Έχοντας ζήσει και εργαστεί σε τρεις πολύ διαφορετικές μεταξύ τους χώρες, μπορώ να πω ότι έχω καταλήξει σε ένα όχι και τόσο ευχάριστο συμπέρασμα.

Η δημοκρατία είναι μια απλή καραμέλα που αλλάζει για μερικά μονάχα λεπτά την πικρή γεύση που έχει ο καπιταλισμός στο στόμα.

Δεν υπάρχει. Πάρε ένα ή περισσότερα δημοψηφίσματα για να καταπιείς καλυτερα το φάρμακο. Αυτό είναι το μοτίβο.

Η ζωή και η καθημερινότητα των ανθρώπων δεν βελτιώνονται με τις εκλογές και τα δημοψηφίσματα.

Είτε σεβαστούν είτε γράψουν στα αρxίδια τους το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος για το Brexit τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει προς το καλύτερο για τον εργαζόμενο στο ΗΒ.

Η κουτάλα ήταν στα χέρια των (πολύ) λίγων πριν το Brexit και θα παραμείνει στα χέρια των (πολύ) λίγων και μετά από αυτό.

Οι φτωχοί στα Midlands θα νιώσουν σήμερα χαρούμενοι που εισακούστηκαν από τον αριστοκράτη πρωθυπουργό αλλά τον Ιούλιο θα μυξοκλαίνε στα κανάλια και θα παραπονούνται ότι δεν μπορούν να αναπληρώσουν το φαγητό που τα παιδιά τους έτρωγαν δωρεάν στο σχολείο και θα αναρωτιούνται γιατί θα πρέπει να σταματούν τα μαθήματα το καλοκαίρι.

Τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει τουλάχιστον για αυτούς αλλά φυσικά δεν το αντιλαμβάνονται.

Η καραμέλα της υποτιθέμενης δημοκρατίας στο στόμα έχει γλυκιά γεύση αλλά κρατάει λίγο.

Στην Ελβετία η καραμέλα σερβίρεται πιο συχνά και σε μεγαλύτερες ποσότητες.

Και η κατάσταση είναι σαφώς καλύτερη κυρίως γιατί υπάρχει μεγάλου βαθμού αυτονομία των κοινοτήτων και μια βαθιά κουλτούρα συναίνεσης.

Άλλωστε, χωρίς την συναίνεση, ένα μη εθνικό κράτος όπως η Ελβετία δεν θα μπορούσε ούτε να υπάρξει ούτε να επιβιώσει.

Οι άνθρωποι εδώ ψηφίζουν για πράγματα απείρως πιο σημαντικά από το Βrexit. Επειδή η αυτονομία των κοινοτήτων είναι βασικό συστατικό του κράτους, ικανή και αναγκαία προϋπόθεση της ύπαρξης της χώρας.

Ψηφίζουν για τους δρόμους που θα ανοιχτούν στην περιοχή όπου ζουν, για το σύστημα αποκομιδής και ανακύκλωσης των σκουπιδιών τους, κλπ, κλπ.

Κάπως έτσι πέτυχαν πέρσι να μην περάσει και η αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης που είχε προταθεί από την ομοσπονδιακή κυβέρνηση.

Όμως, η Ελβετία είναι -όπως είπα- μοναδική και ιδιαίτερη περίπτωση.

Στην χώρα αυτή που έχει μακρά παράδοση στην άμεση “δημοκρατία” και στα ψηφίσματα το Brexit δεν θα συνέβαινε ποτέ αν ένα κομμάτι (καντόνι) της χώρας ψήφιζε διαφορετικά.

Αν η Σκωτία ή η Βόρεια Ιρλανδία δεν ήταν προτεκτοράτα της Αγγλίας αλλά καντόνια της Ελβετίας, η συζήτηση θα είχε από καιρό τελειώσει.

Χωρίς την συναίνεση όλων των μελών της ομοσπονδίας, η απόφαση ακόμα και της συντριπτικής πλειοψηφίας των κατοίκων της χώρας δεν θα γινόταν αποδεκτή.

Και είτε κάποιος το πιστεύει αυτό είτε όχι, οι Ελβετοί δεν θα είχαν το παραμικρό πρόβλημα με αυτό.

Αυτοί είναι οι κανόνες πάνω στους οποίους έχει χτιστεί η χώρα τους.

Και οι άνθρωποι που ψηφίζουν -όσοι ψηφίζουν και συμμετέχουν- σε πάνω από 100 δημοψηφίσματα τον χρόνο, γνωρίζουν πολύ καλά ότι πιο σημαντικό κι από τα δημοψηφίσματα στην χώρα τους είναι ο σεβασμός των κανόνων.

Εξαιτίας της ύπαρξης αυτών των κανόνων -μεγάλου βαθμού αυτονομία, πλειοψηφία είτε ομοφωνία όπου αυτό απαιτείται- έχει κάποια αξία και η ψήφος τους.

Λόγοι ιστορικοί και γεωγραφικοί διαμόρφωσαν το λεγόμενο ελβετικό μοντέλο.

Θεωρώ πως πολύ δύσκολα μπορεί να μεταφερθεί ατόφιο σε κάποια άλλη χώρα, όμως θα μπορούσε να χρησιμεύσει ως πολύτιμη πηγή εμπειρίας για το μέλλον.

Κατά την ταπεινή μου γνώμη, αυτό προϋποθέτει την επίγνωση της αναγκαιότητας των άλλων και την αναγνώριση πως η συνεργασία και ο σεβασμός μεταξυ των λαών είναι απαραίτητη προϋπόθεση της επιβίωσης του ανθρώπινου είδους σε έναν πλανήτη όπου η συμπεριφορά του καθενός από εμάς επηρεαζει πια άμεσα τις ζωές ανθρώπων που ζουν χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά.

Όμως, αυτά είναι μικρά γράμματα. Κινέζικα για τους περισσότερους.

Από την μια ο διεθνισμός έχει ταυτιστεί στην πραξη με την καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση του κέρδους, κι από την άλλη ο καθοδηγούμενος από ρατσιστές και φασίστες εθνικισμός τείνει να ταυτιστεί με την μοναδική δυνατή αντίδραση των λαών απέναντι στην καπιταλιστική εκμετάλλευση.

Με λίγα λόγια, έχουμε μπει σε ένα φαύλο κύκλο που αναμφίβολα θα οδηγήσει σε μια μεγάλη καταστροφή, σε έναν μεγάλο πόλεμο.

Ο θίασος έχει ανέβει στην σκηνή, οι ρόλοι είναι προκαθορισμένοι και έχουν προ πολλού μοιραστεί.

Φασίστες και αντιφασίστες, προοδευτικοί και αντιδραστικοί, νεοφιλελεύθεροι και κρατιστές και στο βάθος … “όλοι για τον καπιταλισμό δουλεύουμε συντροφοι” που θα έλεγε κι ο Γιάννος από το κελί του.

Ειλικρινά, νιώθω άτυχος για τους ταραγμένους καιρούς όπου ζω (όμως αυτό δεν αλλάζει).

Τα επόμενα χρόνια, οι λεγόμενες δυτικές ευρωπαϊκές χώρες θα δοκιμαστούν από αλλεπάλληλα μεταναστευτικά κύματα, κυρίως από την Αφρική.

Τα δημογραφικά δεδομένα είναι πέρα από κάθε αμφισβήτηση.

Η Ευρώπη πρέπει να αλλάξει για να επιβιώσει, αλλιώς θα περάσει στο περιθώριο και θα εξαφανιστει. Μοιάζει όμως πως ούτε το θέλει αυτό ούτε ξέρει πως να το πετύχει όταν υποχρεωθεί εκ των πραγμάτων να το πραξει.

Δυσκολοι οι καιροί -ενδιαφέροντες θα τους έλεγαν οι Κινέζοι- για την Εσπερία, όμως νιώθω τυχερός που τόλμησα να φύγω από την Ελλάδα.

Σχεδόν εφτά χρόνια μετά από την στιγμή που μετανάστευσα στο εξωτερικό, η Ελλάδα έχει γίνει πια τόπος καλοκαιρινών μόνο διακοπών.

Λίγα χρόνια πριν, η διαπίστωση αυτή θα μου φαινόταν τραγική και ασύλληπτη. Τώρα μου φαίνεται απλά υπέροχο.

Φιλιά πολλά από την Εσπερία

Ηλίας

(Φίλε Ηλία, ωραία τα γράφεις πάντα. Ηλία, δεν χρεοκόπησε ούτε η Ελβετία, ούτε η Βρετανία. Η Ελλάδα χρεοκόπησε πριν από δέκα χρόνια -χωρίς να αποδοθεί Δικαιοσύνη- και η Ελλάδα είναι που, μετά την υποθήκευσή της, έκανε πάλι κυβέρνηση το κόμμα που εκτίναξε το δημόσιο χρέος και πρωθυπουργό το ζαβό παιδί του Μητσοτάκη. Οπότε, δεν υπάρχει λόγος να κάνουμε συγκρίσεις. Ηλία, γράφεις ότι η οικογένεια του νεκρού μωρού από τη Συρία “κατηγορήθηκε από ολόκληρη την κοινωνία των κρετίνων”. Εντάξει, δεν είναι ακριβώς έτσι τα πράγματα. Αν ήταν έτσι, δεν θα μπορούσες να κυκλοφορήσεις στο δρόμο στην Ελλάδα. Επίσης, αν ήταν έτσι, δεν θα υπήρχε λόγος να γράφουμε το οτιδήποτε. Αν χαρίσουμε όλους τους Έλληνες στους φασίστες, μάλλον δεν έχουμε μάθει τίποτα. Μην επηρεάζεσαι από τα ΜΜΕ που διαβάζεις εκεί στηνν Ελβετία. Δεν είναι τα ΜΜΕ των ολιγαρχών η ελληνική κοινωνία. Φάνηκε και στο ΌΧΙ του δημοψηφίσματος αυτό, όπου οι ολιγάρχες έφαγαν την ήττα της ζωής τους. Ηλία, αν νιώθεις άτυχος για τους ταραγμένους καιρούς που ζεις -ενώ ζεις στην Ευρώπη της ειρήνης-, σκέψου να ζούσες σε κάνα Αφγανιστάν ή σε καμιά Κίνα, και θα νιώσεις ευτυχισμένος και προνομιούχος. Ηλία, πρέπει να γράψω κι εγώ ένα κειμενάκι -δεν σας προλαβαίνω μερικές μέρες-, οπότε την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.