Δύο στάλες στα τσιμέντα

Αγαπητέ πιτσιρίκο και υπόλοιπα παιδιά του blog,
Να εκφράσω για αρχή τα ευχαριστήρια μου για τα κείμενα που δημοσιεύονται όλες αυτές τις μέρες της καραντίνας. Είναι μια πραγματική όαση για το μυαλό.
Ας πω και εγώ όσα σκέφτομαι.

Γράφει λοιπόν ο ποιητής της εποχής μας σε ένα τραγούδι του έναν στίχο που λέει «Πόσο αξίζουν οι ζωές μας αδερφούλη;» και σου κολλάει την ψυχή στον τοίχο.

Θα μπορούσε να πει κανείς ότι η ζωή μας δεν αξίζει τίποτα εκτός των ανθρώπων που μας γνωρίζουν και μάλλον μόνο όσων έχουμε καταφέρει να δημιουργήσουμε μια σχέση αγάπης μέσα στα χρόνια.

Και τι εννοούμε όμως όταν λέμε αξία; Γιατί πρέπει να αξίζει μια ζωή κάτι γενικότερα; Και αν αξίζει , γιατί κάποιου να αξίζει λιγότερο και κάποιου περισσότερο.

Προφανώς δεν θα αναλύσουμε τέτοια ζητήματα φιλοσοφικά θα το πιάσω το θέμα κυρίως πολιτικά.

Τι και πόσο αξίζει η ζωή μου σαν πολιτική οντότητα.

Έπειδη όλοι ξέρουμε σε τι σύστημα ζούμε, το κριτήριο για την αξία μου είναι το χρήμα. Σαν «δυτικός» άνθρωπος θα τοποθετούσα τον εαυτό μου ελαφρώς πάνω από τον πάτο. Δηλαδή, καλύτερα από τον μίσο πλανήτη μην πώ και παραπάνω.

Τι να κάνω; Να νίωσω σημαντικός; Να νιώσω ότι έχω αξία; Και αν ναι -που όντως νιώθω προνομιούχος γιατί είμαι και το γνωρίζω- πόση αξία έχω τελικά; Πόση αξία έχει ένας άνθρωπος της εργατικής τάξης;

Για να βελτιώσουμε τις ζωές μας, δημιουργούμε διάφορες συνθήκες και μπράβο μας.

Συνδικάτα, ενώσεις, συνελεύσεις, πορείες, διαμαρτυρίες, απεργίες (ποτέ διαρκείας), αλλά ναι υπάρχουν αυτά και ευτυχώς.

Παρ’ όλα αυτά, πρέπει να παραδεχτούμε ότι δεν μας βλέπει έτσι το πολιτικό σύστημα.

Αν υποθέσουμε ότι είσαι πολιτικός της «αριστεράς», έχουμε αξία γιατί είμαστε χρήσιμοι για το κίνημα, το κόμμα ή όποιο άλλο όργανο υπάρχει τέλος πάντων. Έχουμε αξία σαν εν δυνάμει ψηφοφόροι -όσοι ψηφίζουν- ή σαν μοχλός πίεσης για «διαπραγματεύσεις».

Το έργο βέβαια αλλάζει άρδην αν είσαι πολιτικός της άλλης πλευράς της «δεξιάς». (Συγχωρέστε με για τα εισαγωγικά ξέρω ότι δεν στέκει κανένας τέτοιος όρος στην αστική δημοκρατία τους χρησιμοποιώ για απλούστευση.)
Εφόσον λοιπόν οι πολιτικοί αυτού του φάσματος δεν είναι με εμάς, με ποιους είναι; Λογικά, είναι με αυτούς που ανήκουν σε άλλη τάξη και έχουν διαφορετικό και πιθανόν καλύτερο οικονομικό-χρηματικό υπόβαθρο.

Άρα, λογικά, η δική τους ζωή έχει και μεγαλύτερη αξία. Κλασικός ταξικός διαχωρισμός μην επεκταθώ. Αυτοί-εμείς , πλούσιοι – φτωχοί κ.ο.κ.

Καταλαβαίνουμε λοιπόν ότι δεν μετράει τελικά το γεγονός πως είσαι άνθρωπος και ότι η ζωή κάθε ανθρώπου έχει αξία.

Άπειρα παραδείγματα τριγύρω μας.

Τι θέλουν να μας πούνε με αυτό; Υπάρχει κάποιο μήνυμα;

Για έναν σύγχρονο πολιτικό ή καλύτερα επαγγελματία πολιτικό το μόνο που πραγματικά έχει αξία είναι το χρήμα. Άρα, όποιος έχει χρήμα έχει και αξία. Άρα, όσους από εμάς δεν έχουμε πώς μας βλέπουν; Νομίζω είναι ξεκάθαρη η απάντηση.

Αναλώσιμους. Έχουμε δηλαδή όση αξία μπορούμε να τους προσδώσουμε. Μόλις σταματήσει αυτό, έχουμε την ίδια κατάληξη με κάτι αναλώσιμο. Στα σκουπίδια. Με μια γενική έννοια του όρου φυσικά. Αλλά στα σκουπίδια.

Ξεγυμνωθήκαμε με τον ιό . Και αυτοί και εμείς.

Θα έρθει η μέρα που πάλι θα σύρουν τον κόσμο στις κάλπες και θα πρέπει πάλι να αποφασίσουμε ποιος από αυτούς θα μας αντιπροσωπεύσει. Σε ποιόν θα εμπιστευτούμε να δώσει αξία στις ζωές μας. Ποιος θα βελτιώσει τις συνθήκες που ζούμε κλπ.

Τι θα πούμε πάλι; Τα κόμματα των εταιρειών; Οι πολιτικοί της μίζας και της ρεμούλας; Οι βουλευτές των μνημονίων,των τραπεζών και των πολέμων;

Απ’ αυτούς θα περιμένουμε πάλι;

Πόσα χρόνια θα μας πάρει ακόμα να καταλάβουμε ότι στον κόσμο τους η ζωή μας δεν έχει αξία;

Όχι γιατί είναι καθίκια (που είναι), όχι γιατί είναι καθάρματα (που είναι) αλλά γιατί εξ ορισμού το σύστημα αυτό μας χρειάζεται εκεί. Το πού θα βρεθείς είναι τελείως τυχαίο.Κανένα άλλο αξιακό κριτήριο δεν υπάρχει πέραν του χρήματος.

Ζητούμε σαν πολίτες-ψηφοφόροι σε κάθε εκλογική αναμέτρηση από κάποιους να βελτιώσουν τις ζωές μας σε συνθήκες που εξ ορισμού το απαγορεύουν.

Και όλο αλλάζουν οι κυβερνήσεις, τα κόμματα , τα πρόσωπα και η κατάσταση πάντα ίδια μένει. Μια ταλαιπωρία.

Στην μια και μοναδική ζωή που έχουμε, οφείλουμε να ταλαιπωρούμαστε. Για ποιον λόγο βέβαια δεν λένε. Πρέπει να το ανακαλύψεις μόνος σου.

Καμία θεωρία συνομωσίας και καμία πλεκτάνη. Αυτοί κάνουν αυτό που πρέπει να κάνουν. Συσσώρευση κεφαλαίου, εξουσίας και προνομίων. Και καλά κάνουν αφού μπορούν. Ποια ηθική αξία να τους σταματήσει, όταν η βασική φαντασιακή αξία είναι «κάντε λεφτα» και την μοιραζόμαστε αν όχι όλοι σχεδόν όλοι.

Πώς θα συμβαδίσουμε και εμείς και αυτοί; Πώς θα γίνει όταν εξ ορισμού πάλι για να ανέβει κάποιος πρέπει να πέσει ένας άλλος (βλ. Καμπύλες χρησιμότητας-ευημερίας Pareto) όταν όλοι επιθυμούν το ίδιο αγαθό. (Με ξανασυγχωρείτε για τις απλουστεύσεις).

Το ερώτημα που γεννιέται λοιπόν είναι το εξής:

Τι κάνουμε μετά;

Δεν υπάρχει ξεκάθαρη απάντηση. Για τον καθένα είναι διαφορετική μάλλον.

Και αφού όλοι πια «πεθαίνουμε» για την δημοκρατία και την ελευθερία.

Θα γράψω μόνο τα όμορφα λόγια ενός ανθρώπου που θαυμάζω.

Ενα πολιτικό καθεστώς αντιστοιχεί σε έναν ανθρωπολογικό τύπο, σε μια αρετή, σε ένα κυρίαρχο πάθος. Είναι ανούσιο να μιλάμε για δημοκρατικές διαθέσεις της σύγχρονης κοινωνίας όταν το κυρίαρχο πάθος δεν είναι για την ελευθερία αλλά για την κατανάλωση.

Ας εκθρονίσουμε απ’την οικονομία την παραγωγή και την κατανάλωση.

Για την δημοκρατία λέει, χρειάζεται ένας δημοκρατικός άνθρωπος ικανός να αντιταχθεί στην εξουσία.

Ε μαντέψτε ποιοι είναι εξουσία.

Καλό κουράγιο σε όλους όσους δοκιμάζονται τις μέρες αυτές και τον αμέριστο σεβασμό μου.

Με αγάπη

Πασχάλης

Υ.Γ. Δύο στάλες στα τσιμέντα για την καταιγίδα αυτή που ξέσπασε ολόγυρα και εκείνη που έρχεται… (Τα συγγραφικά κόλπα του Άρη)

(Αγαπητέ φίλε, σκέφτομαι πολύ αυτές τις μέρες πως θα γράφουμε πάλι αυτά που γράφαμε πριν από δέκα χρόνια, όταν χρεοκόπησε η Ελλάδα. Βέβαια, επειδή έζησα τη συνέχεια, δεν σκοπεύω να κάνω πάλι τα ίδια λάθη. Γιατί είναι οι περισσότεροι άνθρωποι που θέλουν να είναι δούλοι και να έχουν αφεντικό αλλά, αντί να το παραδεχτούν, ταλαιπωρούν και αυτούς που, όντως, δεν θέλουν να έχουν αφεντικό. Να είστε καλά. Καλή άνοιξη. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.