Ανταπόκριση από το Λονδίνο

Γεια σου, πιτσιρίκο.
Μέρα Χ κατά την διάρκεια του αναγκαστικού εγκλεισμού.
Δεν έχει σημασία πια.
Ηρεμία, κανένας μας στο σπίτι δεν διαβάζει πια τα νέα ή στήνεται μπροστά στην οθόνη.

Τελικά, υπάρχουν νέα;

Μεταναστευτικές ροές υπάρχουν;

Εγκλήματα πάθους;

Έστω, όμορφος ποδοσφαιριστής ερωτεύεται ξανθομαλλούσα πρωινατζού;

Δεν ήταν πάνω από δυο μήνες πριν που σκεφτόμουν ότι όλα είναι μια τρέλα, μια συνεχής κίνηση στο διηνεκές.

Ντυμένη με την επαγγελματική μου ενδυμασία, κουβαλώντας την τεράστια τσάντα μου με το λάπτοπ, έφτασα στο London Bridge παραπατώντας προς τα γραφεία της εταιρείας που εργάζομαι ανάμεσα στα γυάλινα κτίρια μεγάλων πολυεθνικών εταιρειών, παρατηρούσα:

Εκατοντάδες ανθρώποι δίπλα μου, ντυμένοι όλοι μας ομοιόμορφα, να τρέχουμε με το τυποποιημένο χαμόγελο στα χείλη μας και με την καρδιά μας παγωμένη σαν την Ιφιγένεια μπροστά από το βωμό.

Τα ανώφελα meetings, με τις ανούσιες συζητήσεις, με σκοπό τον βλακώδη ανταγωνισμό που βασίζεται πάνω στη λέξη “εγωισμός”.

Η καθημερινή ρουτίνα, που κάνει μια δουλειά να μην διαφέρει σε τίποτα από την δουλεία.

Ματαιότης, που σου τρώει το νου και καταρρακώνει το πνεύμα.

Ανάλαφρες συζητήσεις με τις και τους ελαφρόμυαλους συναδέλφους που μπορούν να φλυαρούν για ώρες εν θέματι την βασιλική οικογένεια εδώ στο Νησί, αλλά και πόσο όμορφη ήταν η Κειτ ή γιατί η Μέγκαν αποφάσισε να παρατήσει τους πάντες σύξυλους και να φύγει με τον αγαπημένο της, πίσω στον Καναδά.

“Το Brexit, με ή χωρίς συμφωνία, είναι απίστευτα βαρετό” απαντούν, καθώς και “η politically correct” να συζητάμε στα γραφεία.

Μόλις έχουν γυρίσει πίσω από ένα άλλο city break στο Παρίσι, Βαρκελώνη ή Άμστερνταμ ή από ένα spa day, ακόμα και από τις εβδομαδιαίες επισκέψεις στο golf ή tennis club.

Κανένας δεν έχει προβλήματα από αυτά που θεωρούσα πως αγγίζουν τον μέσο άνθρωπο.

“Πάλι τέλειωσαν τα λεφτά πιο γρήγορα από τον μήνα, πάλι μου αύξησαν το ενοίκιο, πώς θα μαζέψω λεφτά να στείλω το παιδί για σπουδές;”.

Αντίθετα, έχουν παράπονα. Για τον καιρό, για το prosecco που δεν ήταν champagne ,για το πόσο κακό ήταν το σέρβις στο εστιατόριο του tennis club και τέλος για το γκαρσόνι στο σπα του ξενοδοχείου το οποίο δεν ήξερε καλά αγγλικά και αναγκαστικά η παραγγελία έπρεπε να γυρίσει πίσω δύο φορές.

Πολλές φορές αναρωτιόμουν και ρωτούσα αντρόπιαστα πως κατάφερναν να είναι τόσο καταναλωτικοί με τους μισθούς τους.

Λίγο πολύ, οι περισσότεροι παίρνουμε μισθούς πείνας γύρω στον μέσο όρο του μισθού του Λονδίνου.

Μια πανάκριβη πόλη να ζήσεις, ακόμα και να επιβιώσεις, μα πόσο μάλλον να γεύεσαι το lifestyle ενός Πέτρου Κωστόπουλου.

Και βέβαια, ούτε κουβέντα για να συζητηθεί μια οποιαδήποτε συλλογική προσπάθεια αύξησης των μισθών.

Τους είπα την ετυμολογία της λέξης “idiot”. Προέρχεται από την λέξη “ιδιώτης” που, σύμφωνα με την Αθηναϊκή Δημοκρατία, αναφερόταν σε εκείνους που δεν ασχολούνταν με τα κοινά.

Όποιος ιδιώτευε, θεωρούταν παρεξηγημένο άτομο. Ιδιώτης=Idiot.

Δεν έχουν χρόνο να ακούσουν. Μιλούν γρήγορα και καταναλώνουν υλικά αγαθά ακόμα πιο γρήγορα, ώστε να καλύψουν αυτό το κενό που νιώθουν μέσα τους.

Μετά από αυτή την οχλαγωγία του οκταώρου που κάθεται σαν μυκοβακτήριο στο μυαλό μου με αποτέλεσμα να το νεκρώνει, έρχεται το περίφημο commuting για κάποιο business networking event και μετά κατευθείαν στο σπίτι.

Τελείωνε η βδομάδα και τότε μια γρήγορη ανάσα το Σαββατοκύριακο. Να ονειρεύομαι να
σταματήσει η οχλοβοή για να έχω χρόνο να σκεφτώ, να φιλοσοφήσω αλλά και να χαζέψω έξω από το παράθυρο.

Και τότε, μέσα Μάρτη, λες κι η ευχή μου να σταματήσει ο κόσμος, έπιασε κι έγινε πραγματικότητα.

Αυτές τις μέρες του αναγκαστικού εγκλεισμού, βλέπω την ανθισμένη κερασιά στον δρόμο που ο ελαφρύς αέρας αρπάζει τα πέταλα και τα σκορπάει πάνω στο πεζοδρόμιο σαν μια λεπτή στρώση χιονιού. Ηρεμία, ομορφιά, απλότητα και οι άνθρωποι φαίνεται ότι σταμάτησαν να βιάζονται .

Νέες λέξεις μπήκαν στο λεξιλόγιό μας. Social distancing.

Περπατώ στην άκρη του πεζοδρομίου και οι νομοταγείς και υπεύθυνοι πολίτες με τις μάσκες τους πετάγονται σαν τα κατσίκια στην άκρη.

Μου θυμίζουν τους ανθρώπους στα τρακτέρ που περιγράφει ο Steinberg στα Σταφύλια της Οργής “Goggled his mind muzzled his speech, goggled his perception, muzzled his protest”.

Μιλά για τους ανθρώπους που υποτάσσονται στον φόβο, στην εξουσία στο κατεστημένο.

Με τις μάσκες στο στόμα, στο μυαλό, στην συμπεριφορά και οι άνθρωποι του αναγκαστικού εγκλεισμού.

Αυτοί οι ίδιοι που χρόνια τώρα διατείνουν ότι είναι ελεύθεροι και ζουν σε μια χώρα απεριόριστης ελευθερίας.

Στην χώρα εκείνη που έχει καταδικάσει τον Julian Assange και τα wikileaks. Δεν τους ενδιαφέρει αν τα ανθρωπινά δικαιώματα και οι ατομικές ελευθερίες στην περίπτωση του βάλλονται ανεπανόρθωτα.

Αλλά είναι ελεύθεροι να συζητούν για τα πάντα, εκτός βέβαια από τις αποφάσεις της εξουσίας και της ιεραρχίας.

Είσαι ελεύθερος να είσαι “σκλάβος του καθενός”.

Εδώ στο νησί, έχουν αρχίσει να μπουκώνουν τα παιδιά, την επόμενη γενιά, με τόσο φόβο και
μισανθρωπισμό, που τα τραβάνε τα χαϊβανάκια από το χέρι σαν σακιά, να πάνε στην άλλη άκρη του πεζοδρομίου, αν τυχόν η σωστή απόσταση των δυο μέτρων έχει καταπατηθεί.

Απαγόρευση συγκέντρωσης πάνω από δύο άτομα.

Συμπεριφορές και περιορισμοί που εύκολα υιοθετούνται, χωρίς σκέψη και αντίσταση . Και μετά βρε παιδιά;

Ας είναι καλά τα μέσα μαζικής αποχαύνωσης που θα μας κρατάνε σε αγωνία για το τι γίνεται με την άφαντη βασιλική οικογένεια εδώ στο Νησί ή για το τι φοράει η Μαρέβα στην Ελλάδα.

Τώρα όμως που ο κόσμος φαίνεται να σταμάτησε, έχω ακόμα την ελπίδα ότι κάποιοι, μακάρι να είναι οι περισσότεροι, θα αποφασίσουμε να αγνοήσουμε τις αποστάσεις που μας έχουν επιβάλει για να παλέψουμε για τα δικαιώματα και τις ελευθερίες που σίγουρα θα έχουν ληστέψει.

Με αγάπη

Κατερίνα

(Αγαπητή Κατερίνα, είσαι στη λάθος χώρα για αλλαγές. Οι Βρετανοί μισούν τις αλλαγές. Μόνο και μόνο η μοναρχία το αποδεικνύει περίτρανα. Ίσως, η Γαλλία σου ταιριάζει περισσότερο. Κατερίνα, μπορεί να γίνομαι κουραστικός -το έχω γράψει άπειρες φορές αλλά οι περισσότεροι άνθρωποι δεν θέλουν να είναι ελεύθεροι. Οπότε, δεν θα μάθουν τίποτα από όλο αυτό. Επίσης, οι περισσότεροι άνθρωποι είναι ρηχοί, όπως αυτοί που περιγράφεις. Κι αν η ρηχότητα είναι κάπως “χαριτωμένη” στους νέους, όταν μεγαλώνουν η ρηχότητα τους κάνει πολύ θλιβερούς. Άσε που τρώνε τα λεφτά τους στους ψυχολόγους, αντί να το ρίξουν στο διάβασμα. Για παρηγοριά, σκέψου πως ο Όσκαρ Ουάιλντ έζησε στην Βρετανία τον προπερασμένο αιώνα και φαντάσου τι μοναξιά θα ένιωθε μέσα σε τόσους ανεγκέφαλους. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου. Και καλή άνοιξη!)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.