Σκηνές σκωτσέζικου έργου

Αγαπητέ μου blogger
Δεν νομίζω πως θα είχε αξία να σου μεταφέρω τα σκωτσέζικα νεώτερα του τύπου “τόσοι αρρώστησαν, τόσοι γιατρεύτηκαν, τόσοι πέθαναν δικαιολογημένα επειδή είναι κινητά μουσεία νοσημάτων, και τόσοι αδικαιολόγητα γιατί δεν ξέρουμε με σιγουριά τί τους πέθανε”. Αν κάποιος χρειάζεται τέτοιες πληροφορίες, μπορώ να του βρω ντόπιο σκωτσέζο εκπρόσωπο που να δακρύζει κιόλας. Πάντως, δεν θα ψέλνει, άρα δεν θα είναι άριστος!

Για το βαθμό “συμμόρφωσης προς τας υποδείξεις” και τις απαραίτητες συστάσεις, εντολές και επιπλήξεις, έχουμε κάτι νταβραντισμένους από τα Highlands. Δεν είναι, βέβαια, πρώην βλαχοδήμαρχοι αλλά σαν φάτσες μου θυμίζουν κάτι νεαρούς της ΕΚΟΦ από τα φοιτητικά μου χρόνια την δεκαετία του ’70, οπότε μια χαρά θα τους πάει ο ρόλος.

Κάποια αξία, ίσως, θα είχε να μοιραστώ με τον –ευτυχώς– αθεράπευτο πιτσιρίκο και τούς καλούς συναναγνώστες του blog, μερικές εικόνες της καθημερινότητάς μας.

Και να θυμηθώ μία φράση ενός αξέχαστου Γάλλου καθηγητή που μου είχε διδάξει – ανάμεσα σε πολλά άλλα – πως “L’ignorance et la betise sont universel” (η άγνοια και η ηλιθιότητα είναι παγκόσμιες). Κι αυτό, πριν από 45 χρόνια!

Lockdown και στη Σκωτία, λοιπόν, γιατί κάποιοι έκριναν πως η εδώ αγέλη θα πεθάνει πιο βολικά σε βάθος χρόνου και εγκατέλειψαν τα αρχικά σενάρια περί ανοσίας.

Φυσικά, πεθαίνουν λίγο περισσότεροι απ’όσο τις προηγούμενες χρονιές, λόγω γρίπης, αλλά τότε κανείς δεν ασχολείτο μαζί τους. Μάλλον επειδή δεν είχαν προλάβει να στοκάρουν σε κωλόχαρτα και κονσέρβες, όπως έγινε φέτος.

Για τα παραλειπόμενα της καθημερινότητας ας περιοριστώ σε όσα μας έτυχαν στον μικρόκοσμο του Cove Bay.

Eιδοποίησε, λοιπόν, κάποιος “υπεύθυνος πολίτης” της γειτονιάς την αστυνομία πως είναι μαζεμένοι κάτι ηλικιωμένοι και ηρθε για έλεγχο.

Με βρήκαν στον κήπο, να μιλάω με τον διπλανό γείτονα από την άλλη πλευρά του φράχτη, και δεν ντράπηκαν να βγάλουν μετροκορδέλα για να μετρήσουν αν η απόσταση μεταξύ μας ήταν πάνω από 2 μέτρα!

Βγήκα για να περπατήσω στην παραλία με την κυρα-Φιόνα, στη μέση του πουθενά, χωρίς να υπάρχει ψυχή στον ορίζοντα, και μας σταμάτησαν επειδή, λέει, δεν έπρεπε να περπατάμε χέρι-χέρι.

Κι όταν τους εξήγησα πως έτσι θα πάμε και στην εντατική -αν μας κάνουν τη χάρη-αποφάσισαν να μας κόψουν κλήση των 30 £.

Θες και το κορυφαίο; Χρειάστηκε να ρωτηθεί μέσω ασυρμάτου το κέντρο, αν έπρεπε να κοπούν δυο κλήσεις (κατ’ άτομο) ή μια (ας την πούμε “οικογενειακή”)!

Επειδή βαρέθηκα τις χαζομάρες, επιστράτευσα το βαρκάκι και η βόλτα έγινε με κουπί, δίπλα στη παραλία.

Μάταιος κόπος, όμως!

Υποχρεώθηκα να ζήσω και τη σκηνή που ένα περιπολικό έκανε έλεγχο εξ’αποστάσεως σε δύο ηλικιωμένους που κάνουν βαρκάδα 20 μέτρα από την παραλία! Και να γκαρίζουν οι αστυνομικοί, σαν γαϊδούρια κυπραίικα, πως πρέπει να είμαστε σε απόσταση ασφαλείας!

Για να πάμε στο χωριό που σκοπεύαμε να μετακομίσουμε -προ πανδημίας-, ούτε λόγος.

Μόλις ρώτησα αν μπορούμε να μετακινηθούμε μέχρις εκει (κάπου 350 χιλιόμετρα πιο βόρεια) η φάτσα των αστυνομικών έγινε κίτρινη-μπλέ σαν το αυτοκίνητό τους!

Κι όταν είπα πως θα πάμε σε ένα άδειο σπίτι, χωρίς ενοίκους, μπήκε και το στοιχείο της υποψίας στη μέση. Πώς, και τι, και γιατί.

Στα διπλανά μας σπίτια μένουν επίσης ηλικιωμένοι οπότε έχουμε ησυχία.

Απέναντι, όμως, γίνεται ο κακός χαμός! Ο Patrick, που εργάζεται διαδικτυακά, σκοτώνεται με τη γυναίκα του επειδή εκείνη έχει κάνει το τηλέφωνο σκουλαρίκι και δεν τον αφήνει σε ησυχία.

Πιο δίπλα, η Chloe μαλώνει με τους γιούς της γιατι οι 15άρηδες δεν μαζεύονται στο σπίτι και τα πρόστιμα που έχουν φάει έγιναν τριψήφιο ποσόν.

Ο άντρας της, όπως και ο Sean από το παραδίπλα σπίτι, είναι ήδη άνεργοι κι αυτό, από μόνο του, είναι λόγος για τσόντα καυγάδες!

Μπορεί να έχουν κλείσει ένα σωρό καταστήματα και επιχειρήσεις αλλά οι τράπεζες, αλίμονο, λειτουργούν κανονικά!

Πήγαμε ένα πρωϊ με τη Φιόνα για να δούμε τις διαδικασίες σχετικά με το νέο σπίτι, και μάθαμε το εξής ωραίο (και χαρακτηριστικό):

Για ό,τι έχει σχέση με τα γραφειοκρατικά και τις δικές μας δεσμεύσεις, δεν υπάρχει lockdown αλλά γιά τις δεσμεύσεις της τράπεζας και τις διαδικασίες που αφορούν την μεταβίβαση κυριότητας, εκεί υπάρχει lockdown και θα προκύψει κάποια καθυστέρηση!

Αποφασίσαμε να κάνουμε κι εμείς lockdown -οπότε η μετακόμιση θα πάει για αργότερα- και γυρίσαμε ξανά στις συγγραφικές μας ασχολίες.

Η Φιόνα γράφει και ζωγραφίζει βιβλία για παιδιά προσχολικής ηλικίας, κι εγώ προσπαθώ να βρω χρόνο για το βιβλίο μου, ανάμεσα στις υποχρεώσεις για την επιμέλεια σύνταξης τεχνικών εγχειριδίων και οδηγιών χρήσης μηχανημάτων (αυτά που λέγονται user’s manual).

Να μην σας κουράζω περισσότερο με τις ανούσιες δραστηριότητες δυο ηλικιωμένων και, κλείνοντας εδώ, να ευχαριστήσω τον αγαπητό μας blogger και όλους τους αναγνώστες του γιατί, με τα κείμενά τους και τα podcast, βάζουν ένα σημαντικό λιθαράκι στην υποκατάσταση της ανθρώπινης παρουσίας με την δική τους τηλε-παρουσία.

Κώστας

Cove Bay – Aberdeen

(Αγαπητέ Κώστα, μπορεί να σου φανεί περίεργο αλλά παρηγορήθηκα διαβάζοντας το κείμενό σου γιατί βλέπω πως βλακεία υπάρχει και στην Σκωτία, όχι μόνο στην Ελλάδα. Να απαγορεύεται να περπατούν χέρι-χέρι δύο άνθρωποι που ζουν στο ίδιο σπίτι και κοιμούνται στο ίδιο κρεβάτι. Στην Ελλάδα μπορεί ένα ζευγάρι να κοιμάται στο ίδιο κρεβάτι αλλά απαγορεύεται να μπει στο ίδιο ταξί. Και άλλα πολλά. Τι να πω; Να πω ότι θα περάσει κι αυτό. Υπομονή. Να είσαι καλά που με έκανες και γέλασα. Την αγάπη μου. Και στη Φιόνα.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.