Αυτό το ένα μέτρο που μας χωρίζει από τον απέναντι

Αγαπημένε μου Πιτσιρίκο, πάει κανένας μήνας που έχουμε να τα πούμε.
Καραντίνα τέλος λοιπόν, και επιστροφή στις δουλειές -όσοι από εμάς έχουν, μιας που το βασικό εισόδημα δεν ήρθε ακόμη, ούτως ώστε να αυτοαπολυθώ- αλλά και στις κοινωνικές επαφές -μια μεγάλη αγκαλιά και για όλους τους φίλους του blog- μετά την γενική αποστείρωση που είχαμε μπει το τελευταίο τρίμηνο.

Μετά την έξοδό μας λοιπόν από τα κελιά των σπιτιών μας, μιας που οι περισσότεροι δεν έχουμε τις βίλες όσων τόσο καιρό μας κουνούσαν το δάχτυλο, ήρθε η ώρα να βρεθούμε με φίλους, γνωστούς, συνεργάτες.

Οι κοινωνικές επαφές έχουν περάσει σε άλλο επίπεδο στη μετα-καραντίνα εποχή, ή όπως μου είπε ένας φίλος “δείξε μου πώς με χαιρετάς, να σου πώ τι άνθρωπος είσαι”.

Το χειρότερό μου λοιπόν είναι να πλησιάζω έναν συνάνθρωπό μου,γνωστό ή φίλο για να τον αγκαλιάσω και εκείνος να τραβιέται προς τα πίσω.

Φοβούμενος τι; Μην κολλήσει τον ιό;

Πραγματικά πόσο τέρμα ηλίθιος πρέπει να είσαι για να πιστεύεις ότι μια αγκαλιά είναι ικανή να σε αρρωστήσει; Και το χειρότερο Κομπανιέρο -που λέει και ο Άρης– είναι ότι οι περισσότεροι που κρατούν αποστάσεις είναι νέοι άνθρωποι.

Βέβαια, θα μου πεις τι να περιμένεις από τους νέους μιας χώρας που περιμένουν οδηγίες από έναν μπάρμπα που δακρύζει on camera -χειρότερο δεν έχω- και έναν φασιστοκομάντο που καπνίζει πούρα Αβάνας,κάτω από το σεντόνι της πολιτικής προστασίας.

Το πιθανότερο είναι ως ευχαριστήρια ανταμοιβή να τους χαρίσουν καμιά βουλευτική έδρα στις ερχόμενες εκλογές.

Νομίζω, πιτσιρίκο, πως οι νέοι άνθρωποι είναι εξαφανισμένοι γιατί δεν θέλουν ποτέ να έχουν την ευθύνη ή να αναλάβουν την ευθύνη. Είναι ένα από τα εθνικά μας σπορ το μπαλάκι των ευθυνών εξάλλου.

Γιατί να εξαιρεθούν οι νέοι από αυτό;

Από τους γονείς τους δεν μαθαίνουν;

Πόσο τυχαίο μπορεί να είναι ότι με όλα όσα γίνονται δεν υπάρχει κανένα κίνημα;

Η καχυποψία, κατά την ταπεινή μου γνώμη, είναι ένα από τα συμπτώματα του φασισμού.

Και βγαίνοντας από τα κλουβιά μας, κάθε μας κίνηση μυρίζει καχυποψία και Φόβο· εδώ ταιριάζει το podcast του Κώστα από το Αμστελόδαμο. Κώστα μου έλειψες.

Φανταστείτε μόνο τι θα γινόταν, αν τα όπλα στην Ελλάδα ήταν ελεύθερα όπως στην άλλη άκρη του Ατλαντικού.

Και επειδή τα γεγονότα έρχονται παραγγελία, μαζί με την κυβέρνηση, για τα φασισταριά που κάνουν πάρτι, νομίζω πως πρέπει να αγκαλιαστούμε ξανά, να ερωτευτούμε ξανά, να φιληθούμε ξανά.

Είναι η απόσταση που θα διανύσουμε, σκοτώνοντας το φόβο και την καχυποψία.

Είναι το ένα μέτρο που μας χωρίζει από την αγκαλιά του απέναντι.

Μια μεγάλη αγκαλιά λοιπόν και την Αγάπη μου από Ιωάννινα.

Τ.Τ.Π.

Υ.Γ. Ένα από τα πιο αστεία πράγματα που έχω δει αυτές τις μέρες, πιτσιρίκο, είναι άνθρωπο -νεαρό μάλιστα- πάνω σε μοτοσικλέτα με μάσκα, χωρίς κράνος. Εντάξει, το έχουμε τερματίσει το ελατήριο της ηλιθιότητας.

Υ.Γ. Τελικά και εγώ έχω αρχίσει να πιστεύω πως ό,τι είναι να γίνει θα ξεκινήσει από το Αμέρικα.

Υ.Γ. Το έχουμε γράψει τόσες φορές, αλλά δεν μπορώ θα το γράψω άλλη μία: Όλα καταλήγουν εδώ: “Πως στρώθηκε ο δρόμος για τον φασισμό”.

(Αγαπητέ φίλε, το 2010-2012 θεωρούσα πως οι νέοι περιμένουν να διαλυθεί η χώρα, για να εμφανιστούν. Τώρα, το 2020, ξέρω πως έχουν βουλιάξει κι αυτοί στην παθητικότητα, στο Instagram και στο Tik Tok. Άλλωστε, δεν είναι τόσο νέοι πια. Εδώ στην Αθήνα, αγκαλιαζόμαστε πια και πλακωνόμαστε στα γλωσσόφιλα. Το κάνουμε ακόμα και μέσα στη μέση του δρόμου. Χωρίς ταμπού και προκαταλήψεις. Ο Κώστας από το Άμστερνταμ είναι καλά. Ενημερώθηκα και σας ενημερώνω. Μια μεγάλη αγκαλιά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.