Προσποιούμαστε πως το απολαμβάνουμε
Γεια σου φίλε, μου Πιτσιρίκο! Διάβασα το εκπληκτικό και συνάμα καίριο κείμενο του Βασίλη από την Σουηδο-Ρόδο όπως και το κείμενο της φίλης σχετικά με την δολοφονία του Βασίλη Μάγγου στον Βόλο από τις δυνάμεις καταστολής.
Νομίζω ότι το δεύτερο κείμενο θα μπορούσε να μπει μέσα σε εκείνο του Βασίλη σαν ένα υστερόγραφο, σαν ένας επίλογος της ιστορίας νεοελληνικης φρίκης που περιέγραψε με τόση ακρίβεια ο εθνικός μας ψυχίατρος και Guru της αλήθειας.
Έχει επέλθει κορεσμός των υποδοχέων -αυτό είναι απολύτως βέβαιο- και έχουμε ήδη βρεθεί απέναντι σε μια κοινωνία-ζόμπι που περιφέρεται, έτσι, δίχως σκοπό, ψάχνοντας το επόμενο αίμα.
Κινείται άσκοπα, χωρίς καν την δίψα του βρικόλακα.
Κινείται περιμετρικά του τίποτα από απλή συνήθεια.
Ίσως πάλι να βρισκόμαστε σε ακόμα χειρότερη κατάσταση και να έχει ήδη συμβεί όχι μονάχα ο κορεσμός αλλά το μη αναστρέψιμο μπλοκάρισμα όλων των υποδοχέων που χρειάζεται μια ανθρώπινη κοινωνία για να επιβιώσει και να δημιουργήσει.
Ειλικρινά, δεν γνωρίζω αν η λύση είναι η φυγή στο εξωτερικό ή στο εσωτερικό.
Πιθανότατα δεν υπάρχει καμία λύση, αφού γεννήθηκες και μεγάλωσες σε αυτή την χώρα και ζεις ποτισμένος με τις παιδικές σου αναμνήσεις, σκέφτεσαι και εκφράζεις τα συναισθήματά σου σε αυτή την αρχαία γλώσσα.
Το βάλσαμο του εξωτερικού είναι η ορθολογική οργάνωση της κοινωνίας και το πραγματικά ανεκτίμητο δώρο ότι δεν σου ζαλίζουν τον έρωτα με την καθε μ@λακία που δέρνει τον κάθε τυχαίο κρετίνο.
Ακόμα και αυτός βέβαια σέβεται -ή του επιβάλλεται να σέβεται- κάποιους στοιχειώδεις κανόνες.
Συνεπώς, έχεις την δυνατότητα να ζεις τουλάχιστον αξιοπρεπώς -εφόσον το θέλεις- αρκεί να μην παραβείς τον βασικό κανόνα: Μακριά από τους Έλληνες και την τοξικότητα που κουβαλούν μέσα στις αποσκευές τους.
Αν στην Ελλάδα μπορούσες να τα βρεις με τρεις στους χίλιους συμπατριώτες σου, μην τρέφεις την αυταπάτη ότι τα νούμερα θα είναι διαφορετικά στην Εσπερία.
Η αρχική μου ψευδαίσθηση ότι -τάχα μου- φύγανε από την χώρα οι καλύτεροι και έμειναν πίσω τα μπάζα έχει πια διαλυθεί.
Παντού είμαστε οι ίδιοι ακριβώς, απλώς στην Εσπερία δεν μας παίρνει να συμπεριφερόμαστε όπως στην Ελλάδα.
Ο μετανάστης βρίσκει τον Ελληνάρα που.κατοικεί μέσα του, κάθε φορά που επιστρέφει στον τόπο του, και το κάνει αυτό όσο πιο συχνά μπορεί.
Στο εξωτερικό υποχρεώνεται -κατά κάποιο τρόπο- να συμπεριφέρεται διαφορετικά από τον σκατοβλαχο που είναι· για αυτό και όταν πατάει το ποδάρι του στην τσιμεντουπολη που ζούσε, νιώθει να τον χτυπά στο πρόσωπο ο ζωογόνος αέρας της ασυδοσίας, εεε της “ελευθερίας” ήθελα να πω.
Είναι αλλόκοτο να βλέπεις νέους ανθρώπους που έχουν ένα αρκετά ικανοποιητικό εισόδημα και ζουν σε μέρη όπου η πρόσβαση σε περιοχές που δεν έχουν δει ποτέ -όπως και η γνωριμία με ανθρώπους που έχουν διαφορετική κουλτούρα είναι κάτι παραπάνω από εφικτή- να πετάνε με κάθε ευκαιρία πίσω στην Ελλάδα και να ξοδεύουν τον χρόνο τους σε σπίτια που διατηρούν στην Νέα Μάκρη, στην Καλλιθέα, στην Μενεμένη ή στην Λάρισα.
Κάνουν το κομμάτι τους στους πρώην και νυν φίλους τους, τρώνε τα πιτόγυρά τους, λένε τις μ@λακίες τους για τον Θρύλο και τους ντόπιους πολιτικούς, και επιστρέφουν στην Εσπερία για να συνεχίσουν την δουλειά τους.
Μπορεί, βέβαια, να περνάνε καλά -έτσι δείχνουν άλλωστε- εγώ όμως ειλικρινά δεν μπορώ να τους καταλάβω. Ούτε μπορούσα ποτέ να τους καταλάβω.
Επιστρέφω, όμως, στα δύο κείμενα και τον τρόπο που αυτά συνδέονται μεταξύ τους.
Το παιδί αυτό στον Βόλο δολοφονήθηκε από την αστυνομία, όταν διαδήλωνε για την καύση σκουπιδιών από την ΑΓΕΤ και την κακή ποιότητα του αέρα.
Θα γίνουν η νεκροψία, η νεκροτομή και οι εξετάσεις. Θα βγει το πόρισμα. Το όποιο πόρισμα.
Και η αστυνομία θα πει, εμείς μονάχα τον δείραμε, δεν τον σκοτώσαμε.
Θα το δεχτεί η οικογένειά του, θα το.δεχτεί -αν δεν το έχει ήδη δεχτεί- και η κοινωνία.
Και η ζωή στην χώρα της ύαινας και του κόνδορα θα συνεχιστεί κανονικά. Σαν να μην έγινε τίποτα!
Εγώ την Ελλάδα την βλέπω από μακριά τα τελευταία χρόνια. Και θα συνεχίσω να την βλέπω από εκεί.
Μακάρι να ήμουν 40 χρόνια νεότερος και θα προσπαθούσα να μάθαινα να σκεφτόμουν και να αισθανόμουν σε μια άλλη γλώσσα.
Δυστυχώς, όμως, δεν είμαι και δεν μπορώ.
Όμως, έχω επίγνωση της κατάστασης. Η Ελλάδα αλλάζει. Γίνεται χειρότερη χρόνο με τον χρόνο.
Οι Έλληνες δεν αλλάζουν και ούτε πρόκειται να αλλάξουν ποτέ προς το καλύτερο.
Φιλιά από την Εσπερία
Ηλίας
Υ.Γ.1 Αχ Βασίλη μου πόσο σε νιώθω! Και τους ρευματολογικούς ασθενείς με χρόνια αυτοάνοσα νοσήματα τους κακοποιούσαν -και προφανώς συνεχίζουν να το κάνουν- παθολόγοι και ορθοπεδικοί. Έχοντας εργαστεί σαν κλινικός γιατρός σε τρεις διαφορετικές χώρες πριν πάρω την απόφαση για το switch στην φαρμακοβιομηχανία, μπορώ να πω με σιγουριά ότι οι Έλληνες γιατροί δεν είναι χειρότεροι ως επιστημονες από τους συναδέλφους τους στο εξωτερικό. Σε κάποιες περιπτώσεις, θα έλεγα ότι είναι και πιο ευέλικτοι και ίσως δημιουργικοί. Σε επίπεδο όμως επαγγελματικής ηθικής και αξιοπρέπειας υστερούν δραματικά. Δεν γίνεται για μερικά ευρώ να κλέψεις το ψωμί του συναδέλφου σου και να θέτεις σε κίνδυνο την πρόγνωση, την ποιότητα ζωής και σε μερικές περιπτώσεις και την ίδια την ζωή των ασθενών σου. Ναι, ξέρω, δεν είναι όλοι ίδιοι. Και δεν είναι. Είναι όμως πολλοί, πάρα πολλοί, οι σάπιοι, κι αν δεν το παραδεχτούμε, δεν πρόκειται να το αλλάξουμε ποτέ.
Υ.Γ.2 . Το άνοιγμα των συνόρων στους Βρετανούς και Σουηδούς (;) τουρίστες ίσως αποδειχθεί μοιραίο για τον ελληνικό τουρισμό και την οικονομία. Τις δύο τελευταίες ημέρες στο Ηνωμένο Βασίλειο υπήρχαν 1000 νέα εξακριβωμένα κρούσματα και 150 θάνατοι. Μια μεγάλη εστία σε ένα τουριστικό ελληνικό νησί θα έχει βαρύτατες επιπτώσεις στον τουρισμό για αρκετά χρόνια, αφού θα κάνει γνωστό σε όλη την οικουμένη εκείνο που οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ γνωρίζουν πολύ καλά: την πλήρη απουσία υγειονομικών υποδομών των μικρών νησιών μας. Το “αν αρρωστήσεις στην Ελλάδα, πέθανες” ίσως να ακουστεί σε πολλές γλώσσες τους επόμενους μήνες.
Υ.Γ.3 Καλέ μου Γρηγόρη, με τις καλύτερες ευχές μου για το νέο σου ξεκίνημα. Έλπιζα να τα λέγαμε ξανά στο Λονδίνο από Σεπτέμβρη, αλλά θα βρεθούμε κάποια στιγμή στην Αθήνα μαζί με τον Πιτσιρίκο.
(Φίλε Ηλία, δεν ξέρω αν έφυγαν οι “καλύτεροι”. Θεωρώ πως έφυγαν αυτοί που ήθελαν να ζήσουν με αξιοπρέπεια. Και πολλοί από αυτούς μπορεί να το έκαναν όχι συνειδητά αλλά ενστικτωδώς. Πάντως, δεν είναι λίγο να θέλεις να ζήσεις με αξιοπρέπεια. Στην Ελλάδα έχει εγκαταλειφθεί εντελώς αυτή η περίπτωση. Ηλία, τώρα που ο Γρηγόρης είναι στην Αθήνα, έχεις ένα λόγο να περάσεις μια βόλτα. Θα σου πάρω και παγωτό. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.